De Vrouw in het Rood: Hoofdstuk 6

Door Rudi_L gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Vervolg van: https://tallsay.com/page/4294983405/de-vrouw-in-het-rood-hoofdstuk-5

c492b2fdb3ced57e71cd8192e3309a0d_medium.

6. Uiteindelijk alleen

Hoe ze bij hem thuis waren geraakt, wist hij niet goed meer. Hij had het tafelspelletje van Katarina ondergaan. Enerzijds voelde hij zich zo opgewonden, dat hij over de tafel wou kruipen, zich op haar storten, haar kleren van haar lichaam kon scheuren en haar daar op de vloer, in het zicht van iedereen wou nemen. Maar een engeltje fluisterde in z’n oor dat dit niet strookte met de etiquette van het restaurant.

Jean-Pierre had gereden. De rit van de Zwarte Oester naar zijn huis was bijna een marteling geweest. Hij moest zijn aandacht bij het verkeer houden terwijl Katarina’s hand hoog op zijn dij rustte. Soms gaf ze een lichte druk op zijn been, zonder dat ze verder iets probeerde. Het resultaat was hetzelfde. In deze moeilijke positie kon hij zijn opwinding amper verbergen.

Ze waren nog maar binnen of Katarina sloeg haar handen om zijn hoofd en kuste hem hartstochtelijk. Haar tong verkende wild zijn mond. Bijna bijtend gaf ze hem zoen op zoen, terwijl ze haar schoenen uit schopte en zich dicht tegen hem aandrukte. Ze voelde hoe hij reageerde op de tongzoenen. Zijn heup duwde haar benen wat uiteen omdat ze nog dichter tegen elkaar zouden kunnen schurken.

Toen ze zijn hemd opentrok, sprongen de knopjes los en knikkerden langs de vloer. Jean-Pierre nam haar vast en droeg haar de trap op naar de slaapkamer. Een aantal kledingstukken sneuvelden nog, terwijl ze op weg waren langs de overloop. Ze vielen te samen in het bed, verstrengeld in elkaar en hijgend van de begeerte.

Het duurde geen tijd of hij had Katarina uit haar rok en blouse geholpen. Met haar beha had hij nog minder moeite. Vrij van hun houder leken ze nog groter dan hij gedacht had.

Hij kuste en streelde haar borsten. Hoe mooi was ze in het gedempte licht van de nachtlamp. Ze waren zo wild bezig dat in een mum van tijd sprei en deken van het bed waren geduwd.

‘Neem me, Jean-Pierre, neem me, neem me…nu,nu,nu,’ schreeuwde Katarina luid. Hij had geen aansporing nodig en gleed in haar. Ze begonnen aan een dans, die ze werktuiglijk van buiten kenden. Een cadans die gelijkliep met het kloppen van het bloed in hun aderen. Jean-Pierre voelde zich verdrinken en gaf zich over aan het ritme, Katarina riep woorden in een vreemde taal. Zonder ze te verstaan begreep hij dat ze genoot, evenveel als hij.

Eerst kwam hij, maar een paar tellen daarna voelde hij Katarina verstijven en haar gezicht kleurde in het schijnsel van het licht. Ze hield Jean-Pierre vast met haar benen rond de onderkant van zijn rug. Toen gaf ze een snik en liet hem los. Hijgend kwamen ze naast elkaar tot rust.

‘Mmm…dat was…lekker!’ zuchtte Katarina en ze draaide zich half om naar hem en streelde Jean-Pierre’s buik. Ze speelde plagend met de haartjes onder zijn navel, terwijl ze kleine rondjes tekende en steeds lager ging met haar hand. Ze lachte. Een klokkend geluidje dat diep uit haar keel kwam. Katarina wist waarmee ze bezig was. Ze had nog niet genoeg.

Blijkbaar was Jean-Pierre van hetzelfde oordeel. Nu echter waren ze zachte minnaars, die streelden, aftastten. Ze leerden elkaars lichaam beter kennen. Hij kuste haar op plaatsen waar ze het graag had. Zij likte even aan zijn oorlel en ademde haar warme adem in zijn nek. Langzaam, het gevoel zo rekkend om het meest te kunnen genieten, leidde ze hem binnen. Het ritme van hun beweging was traag, maar intens en zowel Katarina als Jean-Pierre probeerden hun liefdespel te verlengen, wat hen danig lukte. Maar uiteindelijk was het toch voorbij en lagen ze uitgeput in elkaars armen.

Na een hele tijd verbrak Katarina de stilte. ‘Heb je nog enige vakantiedagen tegoed, Jean-Pierre?’ Een ondeugende blik verscheen in haar blauwe ogen. Ze leunde op haar rechterelleboog en keek hem vragend aan.

‘Misschien wel,’ antwoordde Jean-Pierre wat aarzelend. ‘Waarom juist?’ Hij had zich wat omgedraaid en bekeek haar wat aandachtiger alsof hij het antwoord van haar lippen zou kunnen lezen.

‘Dat zie je dan wel!’ was haar mysterieuze repliek.

 

© Rudi J.P. Lejaeghere

naar volgende hoofdstuk: https://tallsay.com/page/4294983728/de-vrouw-in-het-rood-hoofdstuk-7

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
08/10/2016 11:52

Reacties (5) 

12/10/2016 11:48
Las al wat hiervan op Plazilla. Ben geen echte lezer van boeken ... maar op deze wijze vind ik het wel leuk en het is uitstekend geschreven.
1
12/10/2016 19:53
Dank je wel. Het is een licht erotische thriller als ik het zo mag omschrijven en bestaat uit 55 korte hoofdstukjes die ondertussen ook allemaal vertaald zijn naar het Engels. Ik ben ook bezig aan het vervolg 'Chateau Rouge' en voorzie dan nog een derde deel waarvoor ik nog geen titel. Te samen zouden ze een lijvig boek moeten vormen over de avonturen van Katarina, de vrouw in het Rood en haar vriend Jean-Pierre.
12/10/2016 19:54
Geweldig.
08/10/2016 16:38
Inderdaad, Katarina en Jean-Pierre hebben nog vele avonturen voor zich, dat zal je wel bemerken. Heb dit verhaal in 2014/15 geschreven en het beslaat zowat 55 kleine hoofdstukken. Ben blij dat je het leuk vindt. :)
08/10/2016 15:52
Hartstochtelijke ontmoeting
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert