De Vrouw in het Rood: Hoofdstuk 5

Door Rudi_L gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

vervolg van : https://tallsay.com/page/4294983272/de-vrouw-in-het-rood-hoofdstuk-4

82fe8c6c31bb686b21415739e6f793d4_medium.

5. De Zwarte Oester

Twee dagen waren voorbijgegaan. Jean-Pierre had niets meer van Katarina gehoord. Toen hij de derde avond na zijn ontmoeting, na zijn werk terug naar zijn auto liep, zag hij een papier onder de ruitenwisser zitten. Hij had niet verwacht dat het van Katarina was. In een zwierig geschrift zag hij dat het ondertekend was met haar naam.

‘Vanavond in de Zwarte Oester om acht uur,’ stond er geschreven. Hoe wist ze dat dit een van zijn lievelingsrestaurants was? De vraag speelde niet lang in zijn hoofd, hij was veel te blij en opgewonden dat Katarina uiteindelijk weer een teken van leven gaf. Het leek hem een eeuwigheid dat hij haar had gezien. Nog nooit had een vrouw zo’n indruk op hem gemaakt.

Toen het zeven uur was, bleken de zenuwen hem bijna de baas. Hij kon maar niet kiezen tussen de blauwe of de gele das. Dan maar gewoon helemaal geen. In zijn kostuum zag hij er al afgekleed genoeg uit. Jean-Pierre was verwonderd dat hij het zo belangrijk vond wat ze van hem zou denken. Nog iets wat hem voorheen nooit was overkomen.

Twintig voor acht startte hij zijn auto en reed in de richting van de Zwarte Oester. Daar aangekomen, zocht hij een plaatsje voor zijn wagen dicht bij de ingang, want het was beginnen regenen. Geen stortvlaag, maar hevig genoeg om doornat te zijn als je te ver door zo’n bui moest lopen. Hij opende de deur van het etablissement en keek werktuiglijk het restaurant door om te zien waar de vrouw in het rood mocht zitten. Het duurde maar een paar seconden voor hij haar zag.

Ze droeg terug een rode rok, maar daarboven had ze deze keer gekozen voor een witte blouse met een kleine kanten kraag. Vooraan was die bijna onzedig uitgesneden, zodanig dat hij de aanzet van haar borsten zag. Een plaatsje dat hij graag zou kussen, dacht hij terwijl zijn voeten hem naar haar tafeltje leidden.

‘Goedenavond, Jean-Pierre, heb je het gemakkelijk gevonden?’ Haar glimlach gaf niets prijs. Ze had in afwachting van zijn komst een glaasje spa bruis voor zich staan, waar ze amper van had gedronken.

De tafel was prachtig gedekt, iets waarvoor de Zwarte Oester bekend stond. De eigenares van de zaak maakte er een erezaak van om van elke tafel een feestdis te maken. De glazen en het servies blonken in het gele schijnsel van de verlichting.

‘Hallo, Katarina, geen probleem, maar hoe wist je dat dit mijn lievelingsrestaurant was?’ Hij kon het niet nalaten om het te vragen. Misschien had ze hem ooit hier eens gezien of had ze dit feit van een of andere kennis van hem gehoord.

Ze keek hem aan met een verbaasde blik. ‘Nee, werkelijk? Dat is toeval zeg. Dat wist ik helemaal niet. Ik ben dit adres door een goede vriendin aangeraden en omdat dit niet al te ver rijden was, vond ik dit een geschikte keuze om eens kennis te maken met het menu van de Zwarte Oester.’ Ze nam ostentatief het menu in haar handen. ‘Misschien kunnen we beginnen met een glas champagne, Jean-Pierre, wat dacht je?’

‘Een uitstekend idee, aan jou de keuze zou ik zeggen.’ Hij zag een man in een zwart pak hun tafel naderen. ‘Ha, dag Robert. Mevrouw had graag een glas champagne. Geef mij er ook maar een.’

Katarina glimlachte even naar Robert, terwijl ze naar de kaart wees. ‘Geef ons maar een hele fles van deze hier. Als je champagne drinkt, moet je niet op een glaasje kijken. Het is een drank van de goden, vind ik. Gemaakt om echt van te genieten.’ Robert nam de bestelling op en verdween naar de keuken.

‘Trouwens, Jean-Pierre, als ik champagne drink, kom ik pas écht in de stemming.’ Ze preciseerde niet voor wat ze dan juist in de stemming kwam, maar keek zo verleidelijk boven haar menu dat ze nog in de hand hield, dat Jean-Pierre bijna bloosde.

Hij moest een paar glazen later beamen, dat eentje inderdaad geen was. De fles was binnen de kortste tijd soldaat gemaakt. Jean-Pierre kreeg het warm en Katarina had een blosje op de wangen die prachtig kleurde bij haar rode rok.

Al bij al was het een exquise maaltijd. Zij nam als voorgerecht carpaccio van tonijn, limoen, gember en zeewier, hij een pomodori salade met Pata negra ham en buffelmozarella. Beiden genoten van de hoogstandjes van de chef en prezen hem de hemel in. Ze kozen beiden voor de parelhoender suprême met truffelroom als hoofdgerecht en het smaakte hen verrukkelijk.

Hierna was er een kleine pauze, waarbij ze honderduit praatten over gerechten die ze ooit al hadden geproefd en die ze lekker vonden. Katarina voelde zich duidelijk op haar gemak en legde bij een paar gelegenheden haar hand op de zijne. Enkel voor een paar tellen, maar een sensueel gebaar, een lichte streling. Jean-Pierre voelde dat haar hand nu warm aanvoelde. Een tegenstelling met de aanraking bij de dans op de bewuste avond.

Bij het dessert, een simpele maar delicieuze chocomousse, kreeg Jean-Pierre het nog warmer. Eerst dacht hij dat het inbeelding was, maar toen wist hij het zeker. Een voet onder tafel tastte zacht maar zelfzeker naar zijn linkerbeen. Hij bewoog traag en plagend van  beneden naar boven, een deel van de binnenkant van zijn dij, tot bijna in het kruis van zijn broek. Ondertussen had Katarina haar glas met witte Chardonnay in haar hand, waarover ze hem met belangstelling aankeek. Hij durfde bijna niet te bewegen terwijl hij een enorme erectie kreeg.

 

© Rudi J.P. Lejaeghere

naar volgende hoofdstuk: https://tallsay.com/page/4294983500/de-vrouw-in-het-rood-hoofdstuk-6

05/10/2016 11:00

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert