Een lief verhaaltje over konijntjes

Door Marinus gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Jules en Conny Verboom hadden een goed onderhouden, vrijstaande vijfkamerwoning in Hoenderloo gekocht. De ommuurde tuin was een kleine vierhonderd vierkante meter groot. Geholpen door vrienden en familie verhuisde de familie Verboom hun huisraad in gehuurde busjes naar Hoenderloo.

‘Waar moeten de lege dozen heen?’ vroeg Jules’ zwager George.
‘Naar de schuur graag!’
George bracht een stapel dozen weg en kwam lachend terug. ‘Wat moeten jullie in vredesnaam met konijnen?’
Conny keek haar broer verbaasd aan. ‘Wat voor konijnen, waar heb je het over?’
‘Die in de schuur natuurlijk! Er staan daar twee grote hokken met in ieder hok zes konijnen. Er staan ook zakken konijnenvoer.’
‘Wat is dat voor ongein!’ zei Jules boos. ‘Die krengen moeten daar onmiddellijk weg.’
‘Maak je niet dik’, zei Conny glimlachend, ‘de vorige bewoners zijn ze domweg vergeten. Die komen de konijnen heus wel ophalen. Daarbij, wat is er nou erg aan konijnen?’
‘Niets, zolang ze maar bij de poelier of in de vriezer liggen vind ik het fantastische dieren.’
Conny reageerde boos. ‘Malloot! Kom mee broer, ik wil de konijnen zelf bekijken.’

konijnen5.gif

Pas een half uur later kwamen Conny en George terug. ‘Het zijn Vlaamse Reuzen schat’, zei Conny met een grote glimlach op haar gezicht, ‘die heb ik als kind ook gehad! Erg lieve dieren!’
‘Zolang ze liefdoen bij een ander vind ik het best. Ik moet die krengen niet!’
‘Dan heb je pech, als ze niet worden opgehaald blijven ze bij ons! Ik laat ze heus niet afmaken omdat jij iets tegen konijnen hebt.’
‘Je kan me wat! Ik ga de makelaar bellen of hij het nummer van de vorige bewoners heeft. Die moeten die dieren op komen halen.’
‘Ze hoeven geen haast te maken schat, ik heb de konijnen net gevoederd.’
‘En de hokken opengezet’, voegde George daar grinnikend aan toe. ‘Het zal nog een hele klus worden om die krengen terug in hun hokken te krijgen, ze vermaken zich kostelijk in de tuin, het lijkt daar wel een live pornofilm! Ik snap nu ook waarom de konijnen apart werden gehouden.’
‘Ze zoeken zelf hun hokken weer op’, zei Conny geruststellend, ‘dat weet ik nog van vroeger.’

De makelaar wist Jules te vertellen dat de vorige bewoners naar Canada waren geëmigreerd. Hij deed de suggestie aan de hand om de konijnen aan een kinderboerderij te schenken. Of hij kon bij de plaatselijke middenstand via raamadvertenties de konijnen te koop aanbieden. Volgens de makelaar wilde iedere ouder een kind wel een konijn cadeau doen om mee te knuffelen. ‘Met konijnen fokken valt goed geld verdienen mijnheer Verboom. Vooral de Vlaamse Reus is daarvoor zeer geschikt!’

Jules begon telefoonnummers van kinderboerderijen in de wijde omgeving op te zoeken, sloeg aan het bellen en deed zijn aanbod. Als reactie kreeg hij overal een hatelijk lachje te horen, geen enkele kinderboerderij wilde zijn konijnen hebben. Hij bood geld toe, maar zelfs dat mocht niet baten.

Toen probeerde Jules de andere oplossing van de makelaar. Bij de plaatselijke middenstand bood hij via raamadvertenties Vlaamse Reuzen te koop aan.
Dat leverde wel resultaat op. ’s Nachts waren er konijnen van onbekende merken over de tuinmuur gegooid die zich in de tuin prima vermaakten.

Iedereen kent de uitdrukking: ‘Het is bij de konijnen af’, nou die kreet was bij Conny en Jules na een maand ruim van toepassing. Opgetogen vertelde Conny dat vier konijnen een nest hadden geworpen. In één dag tijd waren ze vierendertig konijnenbaby’s rijker geworden. De dagen daarna wierpen de resterende twee konijnen een nest en kwam het konijnenkindertal uit op eenenveertig stuks. Hun buurman Gart Batenburg vertelde vrolijk dat konijnen zeven keer per jaar een nest kunnen werpen, het klamme zweet brak Jules aan alle kanten uit toen hij een rekensommetje maakte. Hij moest Conny ervan overtuigen dat het zo niet langer kon, de konijnen moesten hoe dan ook weg.

konijnen10.gif

Conny gaf zich niet zomaar gewonnen. Ze informeerde bij dierenartsen naar de mogelijkheden van geboortebeperking bij konijnen. Die bleek niet voorhanden, de enige mogelijkheid was de mannetjes castreren, of de vrouwtjes en de mannetjes van elkaar gescheiden te houden. Uiteraard wilde Conny daar niets van weten.
In de tuin keken de konijnen elkaar geil verliefd aan.

konijnen6.gif

Jules besprak het probleem met zijn buurman die een oplossing aan de hand deed. ‘Vangen en een eind hier vandaan in de vrije natuur loslaten. Je moet alleen oppassen dat je niet wordt gesnapt, want het vrijlaten van konijnen is zo illegaal als de pest.’
‘Wil je me daarbij helpen?’ vroeg Jules bijna smekend.
‘Welja, ik weet in de omgeving genoeg plekjes waar we ongestoord konijnen vrij kunnen laten. Maar de konijnen waar de ellende mee begon, kun je maar beter niet vrijlaten. Dat zijn raskonijnen met een chip in hun lijf. Als die beesten worden afgeschoten of gevangen, bestaat de kans dat de politie via de chips de herkomst van de konijnen kan achterhalen waarna je alsnog problemen kunt krijgen.’
‘Dan ben ik nog niet veel opgeschoten. Conny gaat de konijnen echt niet in hokken opsluiten, die gunt die beesten hun pleziertjes.’
‘Tja, dan heb je een probleem.’ Gart dacht na. ‘Wat we ook kunnen doen is Conny wijsmaken dat we ook die konijnen hebben vrijgelaten. Ik draai alle konijnen de nek om en vil ze. Twee konijnen lever ik als presentje bij jullie af. Of is Conny een vegetariër?’
‘Nee, nee, zo hypocriet is ze niet. Ik ga met haar overleggen, ik laat het je weten!’

Het kostte Jules veel moeite Conny ervan te overtuigen dat de konijnen in de vrije natuur beter af waren dan in de tuin. Uiteindelijk ging ze overstag. Het weekend zou worden benut om de konijnen af te voeren.

De verhuisdozen werden tevoorschijn gehaald om de konijnen in te vervoeren. Als gekken holden ze met schepnetten achter de konijnen aan die er alles aan deden om het schepnet te ontlopen. Jules, Gart en Conny waren een groot deel van de zaterdag in touw om alle konijnen te vangen.
In de bestelbus van Gart werden de konijnen in de verhuisdozen plus het resterende konijnenvoer opgestapeld. Op zijn gemak reed Gart het dorp uit.

Alles was van een leien dakje verlopen. Alleen de eerste dagen had Conny het nog wel eens over konijnen, maar daarna verdween het onderwerp van de agenda.

Op vrijdagavond kwam Gart langs en overhandigde Conny een plastic tas met daarin twee bevroren konijnen. ‘Voordat je rare dingen van me gaat denken, kan ik met mijn hand op mijn hart verzekeren dat dit niet jullie konijnen zijn. Ik heb met klaverjassen vier konijnen gewonnen en dat is wat veel voor een man alleen. Of lust je geen konijn?’
Helemaal vertrouwen deed Conny het niet. ‘Je weet zeker dat dit niet onze konijnen zijn?’
‘Honderd procent zeker, vertrouw me maar.’
Conny knikte. ‘Nou, vooruit, ik geloof je.’

Jules reageerde heel verrast toen Conny hem over het presentje van Gart vertelde. ‘Weet je wat, nodig voor zondag George, zijn vrouw Gertrude en hun twee kinderen uit. Dan zal ik de konijnen klaarmaken op een manier zoals jullie die nooit eerder hebben geproefd.’
‘Wat een leuk idee! Ik ga dat regelen.’

Conny had de eettafel feestelijk gedekt. Jules stond in de keuken de konijnen te bedruipen. Peter en Susan ‑ de kinderen van George en Gertrude - holden door het huis.
‘Conny’, riep Jules vanuit de keuken, ‘je mag de soep uitserveren, met tien minuten is het vlees gaar.’
Geholpen door Gertrude werd de groentesoep opgediend. Na het nuttigen van de soep en het afruimen van de borden, stond Jules op. ‘Ik ga nu mijn geheime finishing touch aan het hoofdgerecht toevoegen!’
Conny stak de waxinelichtjes in de warmhoudplaat aan.

Jules liep naar de keuken, haalde de konijnen uit de grote braadpan en deponeerde die op een langwerpige schaal. Van het fornuis nam hij een pruttelend steelpannetje en goot een kersensaus over de konijnen uit. Als een volleerde ober bracht hij de schaal naar de eettafel en plaatste die op de warmhoudplaat.
Het gekrijs dat Susan liet horen was oorverdovend. ‘Ze bloedden! Die krengen leven nog!’
‘Niet lang meer’, riep Peter grijnzend. Voordat iemand kon reageren had Peter een vleesmes gepakt en stak wild in op het voorste konijn! De punt van het mes kwam op de rand van de schaal terecht, de schaal wipte omhoog, de konijnen verlieten met een sierlijke boog de schaal en kwamen in de schoot van Gertrude terecht.
‘Vuile etter!’ riep zijn vader woedend en hij haalde uit naar Peter die zijn handen omhoog bracht om de klap af te weren. Het vleesmes dat Peter nog in zijn hand hield verdween in de palm van George’s hand. Dit keer was er wel bloed, veel bloed zelfs. Peter en Susan holden jankend van tafel weg, Gertrude werd bleek om de neus en viel flauw.
Conny bond een theedoek om George’s hand. ‘Breng jij mijn broer naar het ziekenhuis Jules, dan bekommer ik me om Gertrude en de kinderen.’
‘Ja, kom mee George!’

Er waren vier hechtingen nodig om de wond te dichten. Het duurde maanden voordat de omgang tussen de familieleden weer een beetje was genormaliseerd.

images?q=tbn:ANd9GcQvWpuww1IJt0Cjin7m79P

Het recept van Jules

Konijn inwrijven met zout en peper.

Laat honderdenvijftig gram boter in een braadpan smelten en braadt het konijn aan alle kanten bruin, doch niet helemaal gaar.

Konijn uit de pan nemen en op een bord leggen.

Voeg bij de braadboter een fijn gesnipperde ui, een uitgeperst teentje knoflook en twee eetlepels bloem toe, roer alles krachtig door elkaar en laat het geheel lichtbruin van kleur worden.

Schenk vijf deciliter bouillon in de braadpan en roer het geheel tot een gladde saus.

Leg het konijn terug in de saus en laat met de deksel op de pan het konijn nog één uur stoven.

Tussendoor het konijn keren en bedruipen.

Als finishing touch warme kersensaus over het konijn uitgieten.

Als decoratie de konijnenkop aan het lijf laten zitten, of op een apart schaaltje op tafel zetten.

Met kinderen aan tafel bent u dan van een enerverende maaltijd verzekerd!

 

04/10/2016 09:24

Reacties (6) 

2
04/10/2016 12:05
Een mooi dierendagverhaal, helemaal in jouw stijl, dus ik zit met een grijns van flapoor tot flapoor.

Het recept klinkt bijzonder aanlokkelijk.

In Watership Down staan wat mythen en sagen uit de algemeen bekende konijnenreligie. Ze snappen en accepteren dat veel andere wezens het op ze gemunt hebben. Hun tegenstrategie is inderdaad bij de konijnen af. ☻☻☻
1
04/10/2016 12:10
Vooral de verfilming van Watership Down was een echte tranenmelker, geweldig verhaal vond ik het.
1
04/10/2016 12:15
Wedden dat 'Bright Eyes' nu de hele dag in mijn hoofd zit? ☺
04/10/2016 12:34
Dat recept beste Edwin is niet aanlokkelijk. -))
1
04/10/2016 10:47
Mooie vertelling.
1
04/10/2016 10:06
Dit vind ik eng. Konijntjes moet je niet eten ... die moet je laten leven. Je moet sowieso gaan wild, gevogelte of vis eten maar dat even terzijde. Heb ooit eens een relatie uitgemaakt omdat iemand een restaurant uitzocht om te gaan eten waar ze hertenvlees op het menu hadden staan ... sorry, maar dan ga ik niet naar binnen en een partner van mij ook niet,

Maar de vertelwijze is wel weer Maristraal. -))
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert