De dildo in een non

Door Marinus gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Zuster Lucia liep door de Amsterdamse Kalverstraat en was het spoor bijster geraakt. Ze was door moeder-overste Maria naar de grote stad gestuurd om de ouders van een novice te bezoeken. Ze moest de ouders ertoe bewegen een bijdrage voor het onderhoud van hun dochter te betalen. Van gebeden alleen kunnen nonnen niet bestaan.

Ze moest zijn op de Heiligeweg 7, voorwaar een gezegend adres. Het was de eerste keer dat ze de hoofdstad bezocht en ze verbaasde zich over de variatie aan mensen die door de stad kuierden. Aan vreemde uitdossingen was ze wel gewend, tijdens het tweejaarlijkse uitje naar Vaticaanstad kwam ze daar een bonte travestie tegen waar Amsterdam zich niet aan kon meten. Ze had enkele passanten aangesproken om hen de weg te vragen, maar die spraken een taal die ze niet kon verstaan.

Haar congregatie was wars van techniek, die beschikte niet over een navigatiesysteem, computers of mobiele telefonie. De nonnen vertrouwden op de Heer om hen naar de juiste bestemming te begeleiden. Alleen moeder-overste had op haar kamer een radio staan die op Radio Vaticaanstad stond afgestemd om de boodschappen van de heilige vader door te krijgen.

Haar speurende blik reisde door de Kalverstraat en bleef steken bij een winkel met een zwart gemaakt etalageruit. Met gouden letters stond: ‘Christine le Duc’ op het etalageruit geschreven. Zuster Lucia knikte tevreden, het was een zaak die de privacy van klanten hoog in het vaandel droeg, dat kon ze wel waarderen.

images?q=tbn:ANd9GcTHGoz9mDBm6AEoiOjyNq3

Bij het binnengaan van de winkel klonk een vrolijk gekreun. Zuster Lucia keek verbaasd om zich heen. De winkel had een aangename sfeer, speels rood licht accentueerde artikelen waarvan ze de bedoeling niet begreep. Achter een counter stond een fraaie jongedame met een hand voor haar mond naar de binnenkomst van de non te kijken. Ze wist zich te herstellen en trok een glimlach op haar gezicht.
‘Goedemiddag zuster, waarmee kan ik u dienen?’
images?q=tbn:ANd9GcSzlPw-N9wD-XtwFHn9aGT

‘Een kleinigheid, meer niet. Maar allereerst wil ik u complimenteren met deze mooie gezellige zaak. Het is een lust voor het oog.’
‘En wel meer lust dan alleen voor het oog’, mompelde de verkoopster. ‘Zegt u het maar, waarin bent u geïnteresseerd?’
‘Ik zoek de route naar de Heiligeweg, kunt u mij daarbij helpen?’
‘Uiteraard, ik zal de route voor u opschrijven.’ De verkoopster krabbelde wat op een vel papier en overhandigde dat aan zuster Lucia. ‘Alstublieft, maar niet om het een of ander, het is voor een vrouw alleen een linke route om te gaan. Heeft u iets waarmee u zich tegen een snode belager kunt verweren?’
Zuster Lucia glimlachte zoals alleen nonnen dat kunnen. ‘Ik vertrouw op de bescherming van Onze Lieve Heer mijn kind.’
‘Maar zuster toch, weet u dat dan niet? De Heer heeft Amsterdam bij oprichting op hoge poten verlaten! De stad is vanaf het prille begin Sodom en Gomorra in het kwadraat. Het is de duivel die in Amsterdam de scepter zwaait.’
‘Is het werkelijk?’ vroeg zuster Lucia. ‘Dat is dan aan mijn geestesoog ontgaan.’
‘Ik geef u iets mee waarmee u zich kunt verweren. De Heer helpt degene die zichzelf helpt zoals u vast beter weet dan ik.’
‘Dat is een waar gezegde mijn kind.’
De verkoopster koos een kolossale dildo uit het enorme arsenaal. Ze woog het apparaat op haar hand. ‘Wie een lel met deze Black Jumbo voor zijn kanus krijgt is nog niet jarig!’ Ze deed het apparaat in een stevige zwarte plastic tas. ‘Als u met de tas op een belager inslaat gaat die geheid tegen de vlakte! Wacht, ik doe er een handje batterijen bij om de slagkracht te vergroten.’
Zuster Lucia tekende met haar hand een kruisteken in de lucht. ‘God zal het je belonen kind, ik ben daartoe niet in staat. Mij rest nog de vraag, waarvoor dient dit ding?’
De verkoopster was duidelijk verlegen met de vraag. ‘Vrouwen nemen dat als een knuffel mee naar bed zuster.’
‘Wat schattig! In plaats van een pop aai je een staaf?’
‘U hebt het bijna begrepen zuster! Veel plezier met het ding.’

En zo liep zuster Lucia met een zwarte tas voorzien van de tekst Christine le Duc op haar dooie akkertje door de Kalverstraat. Vriendelijk werd naar haar gelachen, mannen maakten obscene gebaren. Ach, dacht zuster Lucia, Amsterdam is zo slecht nog niet. De Heer had ook hier de duivel overwonnen.

Congregatie van Het Heilig Hart
‘Wat een fraaie tas zuster Lucia’, zei moeder-overste Maria verrast.
‘Ja, die heb ik met inhoud van een vrome verkoopster in een Amsterdamse winkel gekregen om me daarmee tegen geboefte te kunnen verweren.’

nonnen.gif
‘Tjonge, wat een nobele geste. Ik voorvoel de hand van de Heer achter dat gebaar. Ik verwacht u over vijf minuten in de refter om verslag te doen van uw reis naar het verre Amsterdam. Het lijkt me ook leerzaam voor de novicen om uit uw mond te horen wat de gevaren van een grote stad kunnen zijn.’
‘Maar ook over de wonderen die je daar kunnen overkomen’, zuster Lucia hield als bewijs de tas omhoog.
‘Zeker, ook dat mag worden gezegd.’

images?q=tbn:ANd9GcSIvgNlUn3aOviVv15ANd8

Achttien nonnen waren in de refter aan een lange tafel gezeten. Langs de kant zaten op een houten bank novicen stilvroom te wezen. Praten was voor hen alleen met permissie toegestaan.
Zuster Lucia deed verslag over het slijk der Aarde dat ze op de Heiligeweg had binnengehaald. Daarna bracht ze haar ontmoeting met de verkoopster in de winkel ter berde.
‘Loof de Heer’, werd na haar relaas door de nonnen geuit.
Zuster Lucia haalde ‘het ding’ uit de tas dat een rondgang langs de tafel maakte tot het aankwam bij moeder-overste Maria. ‘Ik puzzel me suf waarom de Heer dit ding op ons pad heeft gebracht. Het heeft wat weg van een dikke vinger zonder nagel. Kan iemand iets verzinnen waarvoor dit apparaat zou kunnen dienen?’

images?q=tbn:ANd9GcQYdIDiNX0ptKBZ-Qhry0h
Zuster Rosa - die zestig jaar geleden via een onbevlekte ontvangenis uit een non was geboren en het kloosterterrein nimmer had verlaten - stak haar hand omhoog. ‘Volgens mij is het etenswaar moeder-overste, misschien moet u eraan likken om te proeven of het ergens naar smaakt.’
‘Dat klinkt wel gis!’ Moeder-overste Maria bracht het ding naar haar mond en liet haar tong over de bovenkant slippen. ‘Nee, ik proef geen smaak. Ik zal erop zuigen om te zien of er een misschien een vulling in zit.’ Moeder-overste stak het ding in haar mond en begon het voorzichtig heen en weer te bewegen onder het voortbrengen van zuiggeluiden. De nonnen aan tafel lachten, het was een koddig gezicht wat moeder-overste met het ding deed.
‘Nee, het is geen etenswaar, maar het voelt wel vlezig aan. Maar waar zou het in hemelsnaam voor dienen is de vraag? Ik zie ook een zacht friemeldingetje in de vorm van een worm aan de benedenkant zitten. Het is een mysterieus ding dat u hebt meegebracht zuster Lucia.’
Een novice giechelde ingehouden zacht. Dat kwam haar op een vermanende blik van moeder-overste te staan.

nonnen10.gif
‘Ik ga verder met het onderzoek, ik moet weten waarom de Heer dit ding aan onze congregatie heeft geschonken. Ach kijk, aan de benedenkant zit een schakelaartje en een wieltje dat je van 0 naar 10 kunt draaien. Het is een mechanisch apparaat.’
‘Vandaar dat de verkoopster er batterijen bij heeft gedaan’, zei zuster Lucia enthousiast, blij dat ze de oplossing van het raadsel mogelijk dichterbij had gebracht.
Moeder-overste knikte en draaide aan de onderkant het dekseltje los en keek in een holle ruimte. ‘Geef de batterijen maar aan mij, ik denk dat ik weet hoe ik dit apparaat kan laten werken.’ Ze schoof de batterijen in de houder en draaide het dekseltje er weer op. Ze zette de schakelaar op ‘on’, een rood lichtje begon te branden. Tevreden draaide ze het wieltje naar 1, het apparaat begon langzaam kronkelend te bewegen, het friemeltje aan de onderkant begon spastisch te trillen. ‘Ik kan hier niets van bakken, wat is dit toch voor een merkwaardig apparaat?’
Het was zuster Margriet - verantwoordelijk voor de dagelijkse hap - die omstandig kuchte. ‘Ik denk dat ik weet wat het is moeder-overste. Het apparaat is bedoeld om in saus mee te roeren. Het wormpje hang je over de rand van een pan en dan schakel je het apparaat in. Het apparaat begint in de saus te roeren, het bewegende friemeltje laat het ding langs de rand van de pan wandelen om de saus gelijkmatig te kloppen. Het lijkt me een superhandig keukending.’
Moeder-overste Maria glimlachte en sloeg een kruisteken. ‘Gelukkig, dit mysterie is opgelost!’ Maar haar scherpe blik ving de non-verbale communicatie die een giechelende novice uitzond op. ‘Novice Grace, heb jij iets toe te voegen aan de oplossing van zuster Margriet?’
images?q=tbn:ANd9GcQZ-K-i-X565H8mfUfwb7r

‘Hemeltje lief, nee moeder-overste! Ik kreeg alleen een herinnering uit de periode dat mijn roeping tot non nog niet tot me was gekomen. Ik heb een vergelijkbaar ding vaak bij mijn toenmalige vriend op zijn slaapkamer overeind zien staan. Weliswaar een stuk kleiner en anders van kleur, maar de overeenkomst is frappant.’
‘Ach, en hoe gebruikte jouw vriend zijn apparaat?’
‘Nu moet ik mijn woorden zorgvuldig kiezen om u niet bruuskeren. Het komt erop neer dat zuster Margriet gelijk heeft dat het apparaat is bedoeld om in saus mee te roeren. Maar aan het apparaat van mijn vriend zat geen friemeltje om het te laten wandelen langs de rand van een pan. Het was ook meer stampen in een pan zuurkool wat hij met zijn apparaat deed. Ik moet zeggen, vaak met bevredigend resultaat. Tot ik door de Heer werd geroepen, toen verdween mijn lust, zij het niet helemaal. Ik zie dat als een beproeving van Onze Lieve Heer.’
‘Kan heel goed wat je zegt. Maar wat ik niet begrijp, is waarom dat apparaat door jouw vriend op zijn slaapkamer werd gebruikt novice Grace?’
‘Sorry, dat was ik vergeten te zeggen. Mijn vriend droeg zijn apparaat overal mee naartoe zij het in compacte vorm, die twee waren onafscheidelijk. Te pas en te onpas bracht hij zijn apparaat in stelling als er ergens in een stamppot moest worden geramd.’
‘Hum, een gedienstig type als ik het goed begrijp. Maar toch heb jij het volgens mij over een ander apparaat dan dit mooie ding. Dit geavanceerde apparaat is gemaakt voor een keukenprinses zoals zuster Margriet. Genoeg voor nu, het is tijd voor gebed, zullen we naar de kapel gaan?’ Het was een retorische vraag die ze iedere dag opnieuw stelde.

Overdag wandelde ‘het ding’ langs de rand van een pan en bewoog zich onvermoeibaar door dikke of dunne saus. ’s Nachts werd het ding bij toerbeurt door een novice geleend. De kosten voor het vervangen van batterijen liepen stevig op, maar dat mocht de pret niet drukken. Het leven van de novicen werd er een stuk gezelliger op.

28/09/2016 16:36

Reacties (2) 

1
29/09/2016 08:36
Tja...nonnen. Best een apart soort. ;))
1
28/09/2016 21:06
Weer heerlijk om te lezen.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert