Onze moeders

Door Kirsti gepubliceerd.

http://kirstilive.blogspot.nl/2013/12/8-december-mijn-moeder-en-zijn-moeder.html

 
6 december, voorheen de verjaardag van mijn moeder. Guus en ik zaten samen in Groningen en moesten nog spullen opbergen op de zolder van zijn moeder. We kwamen bij haar binnen en troffen haar in bed. Geen energie meer, geen wil meer om op te staan. We wilden een dokter bellen, ze vertelde zelf dat ze antibiotica had voorgeschreven gekregen van de dokter. De doktersassistente wist van geen bezoek, van geen voorschrift liet zelfs doorschemeren dat ze niet meer stond ingeschreven bij deze dokter. 
Op de verjaardag van mijn moeder die midden uit haar druk gelukkig leven is gegrepen. Tref ik een moeder die niet meer wil. Ik hoor bij flarden haar levensverhaal van haar en van Guus. Ik voel dat ik nadat alles ook zou opgeven.

Een foto raakt me diep. Waar staat ze nog voor op?

 
Nee ze is niet perfect, nooit geweest en ze zal het ook nooit meer worden. Maar ga eens terug in de tijd en verplaats je in haar schoenen. Haar kinderschoenen die al beklemmend waren. Haar huwelijksschoenen op stilletohakken. Is het niet tijd dat ze gekoesterd gaat worden. Waar zijn haar kinderen? Is het tijd dat we ons neerleggen bij dat wat haar laatste wens is. Opgeven ............ het is genoeg geweest. 
 
Mag Guus nu haar verhaal gaan doen? http://guus1962.plazilla.com/mijn-moeder-1
Het lijkt erop omdat er zoveel lessen uit zijn te leren. Zij hebben elkaar weer teruggevonden. Wij kunnen slechts bijstaan en hopen dat ze ergens de moed en de zin weer terugvindt om met ons eindelijk eens te kunnen genieten van de simpele dingen in het leven. Maar steeds opnieuw wordt ze geraakt in oude pijnen.............
 
Is dit te doorbreken? Rest ons niets dan loslaten? Het doet me pijn, het doet me verdriet om haar zo te zien liggen. Ik kan haar nog niet loslaten..................... Wil haar voorlezen en in mijn armen nemen als ze dit toestaat. 
 
Bianca Hazenberg schreef:
 
Schuldgevoel

hoor je het droevig levenslied
waar beelden tot as verbranden
in het vaag brandende hellevuur
zie je het immense groot verdriet
van de verbroken liefdesbanden
met de huizenhoge stenen muur
ken je het radeloze wanhopige verhaal
van de mensen die blijven stilzwijgen
en elkander niet meer willen zien
zij verstommen sprakeloos in de taal
en vergeten de verwantschap van bloedeigen
kunnen we het hoofd niet buigen, misschien
het schuldgevoel komt onverwachts na de dood

Bianca
 
Maak mooi herinneringen om op terug te kijken, om op te teren.........

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
23/09/2016 13:03

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert