Maatvoeren en uitzetten: Deel 2

Door Candice gepubliceerd in Werken in de bouw

Maatvoeren en uitzetten: Deel 2

acf359a901d0e5f951fda4a9d91044d8_medium.

Mocht u iets hebben van: ‘Deel 2?’ Dan zeg ik inderdaad deel 2.

https://tallsay.com/page/4294982661/maatvoeren-en-uitzetten-deel-1

In dit tweede deel wil ik wat meer in memoires duiken en dan komt er vanzelf wel een deel 3 en wie weet 4 en 5, want over maatvoering valt gewoon heel veel te vertellen en je maakt ook heel erg veel mee. Vaak leuke, maar ook wel eens minder leuke dingen. Dat laatste wanneer je vervelend doet als iemand niet volgens jou lijnen werkt. Maar goed, ik ga gewoon vertellen en dan zien we wel wat er nog aan extra info bijkomt in dit tweede deel.

1. November 1987 – Amsterdam Suikerplein:

8aa4d67ed010b63d1d33fb85826a4f81_medium.

Dat was een pittige bouw van in totaal drie flinke woonflats en daar heel dichtbij woonde toen een mannetje genaamd Gerard du Prie en zijn (toenmalige) vrouw vond het leuk om zich aan te kleden met de gordijnen open wetende dat er dan een arsenaal bouwvakkers stonden te kijken, waaronder mijn assistent. Ik was één van de enigen die niet keek, want vrouwen boeiden mij niet en dat heeft me diverse malen weinig vriendelijk bedoelde benamingen opgeleverd waarbij gesuggereerd werd dat ik op mannen zou vallen … wat ik uiteraard ook deed. Maar goed, Gerards vrouw woonde daar en deed zoals elke ochtend haar showtje, alleen vond Gerard dat minder leuk toen hij ervan hoorde en zo werd mevrouw du Prie ineens op een weinig warme November ochtend poedelnaakt op het balkon gezet door haar ‘lieve’ man die haar daar een kwartiertje of zo liet blauwbekken van de kou. Nog iets anders gebeurde daar, maar dat was voor mij minder leuk. Er was een duo uit Hoorn aan het werk en de ene was formaat ik knijp je fijn en groot en de andere was formaatje ….. die kan ik wel hebben met mijn grote mond. En ik kwam een keer op de vloer die klaargemaakt werd voor de stort en zag dat kleintje net weglopen bij een trapmal en die trapmal was een drama. Dus ik liep er naartoe en ik zei hardop dat alleen een volslagen rund zulk prutswerk kon afleveren en dat als hij echt flink was niet weg zou lopen maar me in mijn gezicht zou uitleggen waarom hij een kluns was. En toen werd ik vastgepakt en had ik het gevoel dat mijn gezicht roder werd dan een tomaat door de joekels van armen die me omklemden. Nadat ik piepend smeekte om losgelaten te worden en niet heel zachtjes werd neergezet werd ik omgedraaid en keek ik de kolos aan en die vroeg me met een heel dreigende stem of ik hem kon uitleggen waarom hij mij niet als een rugbybal over de vloer zou gaan trappen. Ik heb die beste man heel aardig verteld dat ik maar een nietsnut en eigenlijk een zak botten was die eens moest leren niet te zeiken, maar gewoon eventuele foutjes moest herstellen en dus maakte ik de trapmal zelf maar in orde waarna ik een dankbare trap onder mijn kontje kreeg en de boodschap vooral niet in de buurt te zijn als ze gingen storten. Ik bleef ook inderdaad weg.

2. Mei 1989 – Diemen:

d4744fe635634de5072db08d73f13526_medium.

Als een bouwplaats klaargemaakt wordt wordt er altijd een gemeentepunt bepaald en geplaatst en dat is je beginpunt om vanuit te kunnen meten. Dus een best wel belangrijk puntje en dat wisten die slimme mensen van de gemeente dan ook op een te grote piket en op een plek neer te zetten waar de shovels en tractoren continu langsreden met de afvoer van grond. Hierdoor stond het niet meer recht en was het ook een stukje verschoven … ach stukje, iets van 16 cm. Dit kwam mede doordat elke keer als die piketpaal weer eens was platgereden door iemand werd teruggezet. Maar ja die iemand die dat deed wist uiteraard niet waar die piket precies moest staan. En daardoor stond het dus zomaar 16 cm verkeerd. Is dat erg? Ja, want het is je eerste meetpunt als je er begint met het palenplan uit te zetten voor de heier. Toen ik daar voor mijn eerste dag kwam was het graafwerk al voor 70 % klaar en dus kon ik gaan uitzetten voor de heier en zocht de gemeente piket. Ik vond het en het stond toen rechtop … maar wel 16 cm verkeerd. Wat ik dus echt niet wist. Goed ik begon enthousiast samen met de jongen van de heiploeg die de dag erna zouden gaan beginnen met heien en we schoten goed op en we hadden niets in de gaten, tot we het vierde heiveld moesten uitzetten. Hoe ik ook liep te meten en welke maat ik ook aanhield … ik kwam uit in de sloot en niet voor één heipaal maar voor een hele rij en dat vonden wij best wel vreemd. Natuurlijk het is mogelijk dat die sloot weg zou gaan, maar we gingen naar de gemeenteopzichter toe, die vent dronk gewoon jenever tijdens het werk, en we vroegen hem te komen kijken. Hij kwam na een half uurtje en vroeg waarom we niet verder met het uitzetten gingen, want de volgende dag zou het heien beginnen. Legde hem uit dat ik gestopt was vanwege het feit dat er een hele rij heipalen in de sloot zouden komen en kreeg als antwoord dat ik dan wel verkeerd gemeten zou hebben. Nou kan ik best wel wat hebben, maar dus tegen mij zeggen dat ik wel verkeerd gemeten zou hebben … is bijna hetzelfde als tegen Lionel Messi zeggen dat hij niet kan voetballen. Is gewoon maar een voorbeeld, want hoe goed hij ook is … ik kan beter meten dan hij voetballen. –))

Maar goed, hij liep gewoon weg en liet ons twee verbouwereerd achter en destijds had je nog geen mobiele telefoontjes. En zoek dan maar eens de fout en niet ik, maar die jongen die mij hielp zei ineens dat de andere velden dan ook wel eens verkeerd konden zijn uitgezet. Het koste me heel erg veel moeite om hem niet de huid vol te schelden tot het tot mij doordrong wat hij bedoelde. Dat het gemeentepunt wel eens vergaan kon zijn. We zijn toen in mijn auto naar het gemeentehuis gereden en slaagden er in om vrij snel de persoon te spreken te krijgen die we moesten hebben en wat dus de baas was van die gemeenteopzichter en we kregen kopietjes mee van de tekeningen die dus door de gemeentelijke landmeters waren gebruikt en vertelden nog even over de jeneverlucht van die vent op het werk en zijn toen teruggegaan en wisten toen vast te stellen van waaruit we feitelijk hadden moeten meten … en toen we dus alles hadden hersteld bleek er geen enkele heipaal meer in de sloot uit te komen. Die gemeenteopzichter hebben we nooit meer teruggezien.

208ed502f24a77813e4bebcbc47603a6_medium.

3. Januari 1990 – Nijmegen:

Die winter zat ik met een bekistingsploeg in Nijmegen (Dukenburg) en het was maar een heel klein project. 40 woningen, maar wat me nog het meeste bijstaat van die bouw is toch wel de geweldige modderbende en baggerzooi en de bijna dagelijkse regenbuien en een hele zware storm (25 Januari 1990). Die dag zijn vier mannen en ik best wel heel erg goed weggekomen. Oh dat kan wel even eerst. We konden niet bouwen vanwege de storm, maar waren wel aanwezig om alles vast te zetten daar we vrij dicht naast een woonwijk aan het bouwen waren en die mensen waren er al niet mee eens, want daar waar wij aan het bouwen waren was voorheen een park met bomen en die waren dus bijna allemaal gekapt voor de bouw. Dus we waren er wel en zaten binnen in onze keet, was maar een pipowagentje waar we inzaten en zo waren we nog aan het praten en even later lag de hele pipowagen op haar kant met vijf mensen op elkaar liggend en daar bleef het niet bij … er viel ook nog een boom op en daar was dat pipowagentje niet echt op gebouwd. We konden er alle vijf ongedeerd uitkomen maar wel met de schrik in onze benen.

9b3baf81092d4721a7e0c065b50f241a_medium.

Dat hele bouwtje was een groot drama. De mannen sliepen in een hotel in Wychen en gingen dan op vrijdagmiddag om 1 uur naar huis toe en ik woonde gedurende die bouw in bij een kennis ergens in Arnhem. De bouw duurde niet echt lang. Maar je kon er bijna niet normaal werken vanwege al die modder en het was gewoon dag in dag uit ploeteren door modder en dus werken in de regen. En dan moet je dus ook nog eens je meetapparatuur ergens kunnen neerzetten, maar je driepoot waar je dan je apparatuur op plaatste zakte gewoon weg in de modder en bleef gewoon niet goed staan. En ja ik ben daar ook heel wat keren onderuit gegaan in de modder of dan stond ik weer eens vast, want je laarzen werden in de modder vastgezogen en dan moest één van de mannen mij er weer uittrekken en anders kwam de kraan mijn kant op en dan pakte ik de ketting vast en dan trok die mij omhoog. Maar goed, er moesten wel 40 woningen komen en die moesten wel goed worden uitgezet en dat werd heel erg op de ouderwetse manier uitzetten. Zonder apparatuur maar veel op het oog en veel met gewoon doormeten, En ach als je dan aan het einde ziet dat er maar amper afwijkingen waren dan mag je jezelf best wel even trakteren op een dure fles wijn.

79e43083e04efa5138618e3da05c925d_medium.

4. 1994 -1996 –- Gooische Brink Hilversum:

Misschien wel mijn mooiste.

Uitzetten is mooi en als je gewone woningbouw doet is het ook heel eenvoudig, want huisje 1 wordt qua afmetingen hetzelfde als huisje 100, 200, 300 en ga zomaar door. En wanneer je dan met echte mooie projecten aan de gang kan dan wil je nooit meer wat anders doen. Mij maakte het echter niet veel uit, want mij ging het om waar ik het meest kon verdienen. Heel simpel, maar toen ik voor dit project benaderd werd kon ik ook een groter, makkelijker en beter betaald project krijgen en op ook nog eens even grote afstand. Namelijk ook in Hilversum, Een parkeergarage en die parkeergarage werd gebouwd voor onder meer het te bouwen winkelcentrum. Alleen was dat winkelcentrum een project waar je u tegen zei qua moeilijkheidsgraad en was die parkeergarage voor mij iets wat ik zeg maar met mijn ogen dicht had kunnen doen … maar wel elke dag op tijd naar huis toe en ook nog eens beter betaald. Maar dit winkelcentrum waarin een hele lange rondlopende wand moest komen en met het vele glas en staal en tig afwijkingen en waar het makkelijkste nog lastig genoeg zou zijn, vond ik een veel grotere uitdaging. En ik heb er nooit spijt van gekregen, ondanks weken waarin ik acht overuren maakte (kreeg ze niet betaald, want ik liet nooit overuren in mijn contract opnemen) en ondanks het feit dat de druk enorm hoog lag. Het eerste probleempje werd overigens door een invalkraanmachinist veroorzaakt. Die lette niet op en liet een pallet vol met materiaal bij de buren op de burelen belanden … note: daar moest het niet komen en bovendien waren de ramen dicht tot dat moment. Daarna waren er geen ramen meer en wel een hoop ellende, politie op het werk en een bouw die even een paar dagen stil kwam te liggen. Ach weinig dagen later werd er een belangrijke telefoonkabel per ongeluk gesloopt doordat iemand daar een piketpaaltje had staan en wat een kleine hei installatie aanzag als piketpaaltje voor een heipaal. Het werd met man en macht hersteld daar een dag later de finale van de Soundmixshow was en dan konden mensen geloof ik bellen …. wat toen dus even niet mogelijk was.

Dus een echt lekkere start kende die bouw niet, maar het was wel zo dat iedereen daar enthousiast was en ervoor ging. De mannen die de ronde wand moesten maken met houten bekistingen en toch rondlopend leverden een mega klus. Volgens mij is die een jaar na de bouw grotendeels afgebroken omdat de winkeliers de extra ruimte goed konden gebruiken. Maar ook het uitzetten was geweldig om te doen, want het moest rondlopen en dat vergde best wel wat nauwkeurig uitzetwerk en al het glas, alle pilaren al het metselwerk en de soms nog tussendoor door de opdrachtgever aangegeven wijzigingen maakten het tot een prachtproject.

808312380dab491b18e9f9a2949cc434_medium.

Iets wat niets met maatvoeren te maken had, maar alles met mijn soms veel te grote bekkie was een weddenschap. Als er iemand jarig was dan betaalden we met zijn allen voor gebak en ik ben dol op gebak en na een opmerking reageerde ik heel flink dat ik moeiteloos drie mokkataarten kon hebben en dat was niet slim van mij. In de bouw moet je nooit zeggen dat je iets kan, want dan is er altijd wel iemand of zijn er meerderen die het bewezen willen zien worden. En dus werd er toen met mij een weddenschap afgesloten dat als ik (het was toen dinsdag) de vrijdag erop drie mokkataarten op zou eten zonder over mijn nek te gaan en zonder iets weg te gooien dat ik dan van alle 40 mannen een fles wijn zou krijgen. Zou het mij niet lukken dan zou ik de maandag erop van die persoon die met mij die weddenschap aanging een broodtrommel met inhoud krijgen wat ik dan moest opeten met de schaftpauze. Nou zeg ik dus wel altijd nee tegen wedden om geld, maar dus nooit nee tegen leuke weddenschappen en dus ging ik akkoord. Ik kwam tot anderhalf en toen plofte ik bijna uit elkaar en bracht de wc redding. ‘s Maandags kreeg ik een broodtrommel met vier sneetjes brood met kaas, twee met rosbief en een flink stuk leverworst. Ik heb me niet laten kennen … durfde ik ook niet, want bij niet doen zouden ze heel kwaad worden, want zij hadden wel die taarten voor mij gekocht en ik had ja gezegd tegen de weddenschap. Heb het daarna wel allemaal lopen uitkotsen, maar ik had verloren en heb het dus in eerste instantie wel opgegeten. En mijn afkeer van die troep kennende was het een prima prestatie van mij dat ik dat op at.

21a7adbe8c93c8091128e8220851a9fa_medium.

Het mooie van uitzetten is uiteraard dat je eer van je werk hebt, want je ziet dat wat je hebt uitgezet staan als je in de buurt bent. En als je dat dan weer ziet, dan komen de herinneringen aan de leuke en minder leuke momenten van die bouw weer bovendrijven. En dan kan je er nu voor jezelf om lachen, maar kreeg bijvoorbeeld in Hoofddorp ruzie met een loodgieter en dat leverde mij een blauw oog op. In Veldhoven moest ik wegrennen voor een kwaad persoon waarbij ik door steeds om te kijken of hij mij inhaalde niet oplette en vol tegen het hek vloog om daarna weinig zachtjes erachter te komen dat die man wel erg kwaad op mij was omdat ik bewust op zijn hand had getrapt daar hij best wel vaak irritant deed tegen mij. Maar ik heb ook heel erg veel leuke momenten meegemaakt. De bouw levert veel anekdotes op en daar kan je een boek vol van maken, maar je ziet er soms ook hele ernstige ongevallen plaatsvinden en ook die dingen komen weer bovendrijven als je een bouw ziet waar je aan gewerkt hebt.

60d92135fc93d23c16597aa6ff403d5c_medium.

*Candice*

19/09/2016 13:55

Reacties (4) 

1
19/09/2016 20:51
Interessant :p
1
19/09/2016 21:17
1
19/09/2016 18:31
Dat geloof ik graag, dat je er een heel boek over zou kunnen volschrijven.
Ik heb weer genoten. Met een aantal grote grijnzen.
Jeetje, die januaristorm van 1990 kan ik me ook nog heel goed herinneren. Fietsend (ik kwam zelf nog vooruit) in Utrecht over de Amsterdamsestraatweg en denkend dat alle lantaarnpalen toch echt wel om moesten gaan vallen. Kliko's over de weg en de volgende dag veel omgevallen bomen.
19/09/2016 18:44
Ja daar zijn zoveel anekdotes over te vertellen. Paul de Leeuw die in ... 1993/94 zijn nieuwe studio in Amsterdam kreeg en bij ons ... we werkten er tegenover koffie kwam drinken, want dat had hij niet en in Hilversum een bouw stil toen Katje Schuurmans langsliep.

Dat was een hele beste storm en de schade was enorm daarna.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert