Zwervende kinderen in co-ouderschap

Door Kirsti gepubliceerd.

 

co-ouderschap

 

Twee jaar geleden mijn scheiding een voldongen feit. Niet wetend waar aan te beginnen begon ik met de bescherming van mijn kinderen. Wat willen kinderen? Hun papa en hun mama niet kwijt raken. Het eerste item wat ik wilde beschermen en ik stelde het co-ouderschap voor. Twee huizen waar ze allebei een eigen kamer hadden. We besloten ons oude koophuis aan te houden, zoveel mogelijk behoud van een situatie die er niet meer was. Mijn ex en ik bleven praten, delen en verbonden. 

De kinderen begonnen hun zwerftocht tussen twee huizen, twee oude levens in een nieuw jasje. Konden we uiteindelijk de consequenties niet verkopen aan de kinderen? 

Angst speelde mij parten en deden me voor deze optie kiezen. Hoe moest ik het zelf rooien, alleen zorgen voor twee kinderen en ook nog zorgen dat er brood op de plank bleef liggen. 

Na twee jaar en nieuwe partners in beeld worden de gevolgen van co-ouderschap zichtbaar. Vermoeidheid tekend de gezichten van iedereen in het spel. De verbondenheid zorgt voor gevoel van onvrijheid in keuze los van elkaar. 

Mijn dochter voelt dat papa en mama gelukkig zijn en ook haar bezorgt dat een gelukkig gevoel. Een paar weken verder komt ze eindelijk toe aan haar eigen gevoel. Tranen. Ze vindt het allemaal spannend, alles is zo anders. Ze vindt het leuk maar spannend en opnieuw zie ik de vermoeidheid in haar gezicht. Haar vragende ogen zoekend naar een oplossing. Ze voelt veranderingen op komst. De scheiding gaat voltooid worden. Ze komt met vragen die haar bezig houden.

Mama stel dat mijn broertje voor iemand anders kiest dan ik. Ik geef aan dat in dit geval de keuze niet aan hun zal zijn. Dat papa en mama kiezen voor de beste oplossing voor hun. Ik zie de last van haar schouders vallen. Kan een kind kiezen tussen papa en mama en alle consequenties overzien en dragen?

Nog altijd blijft het welzijn van mijn kinderen bovenaan mijn lijstje staan. Ik hoor mijn dochter verlangend spreken over het hebben van één kamer waar ze zich thuis voelt en waar haar basis ligt. We pakken en herpakken spullen over en weer.  Ze schikken zich naar verschillende regelgeving in verschillende huizen, zonder morren maar met het nodige energieverbruik.

Ook ik reis op dit moment tussen twee huizen waar ik me thuis voel maar voel mijn basis wegzakken. Waar is mijn basis? Waar voel ik me het meeste thuis, waar wil ik zijn......... keuzes die niet over één nacht ijs gaan. Ik ben drie-en-veertig en heb al genoeg moeite om hierin mijn rust te bewaren laat staan wat dit doet met minderjarige kinderen. Ze verdienen de bescherming om voor dit soort keuzes te komen staan. Zet ze liefdevol voor een voldongen feit en ze zullen er mee leren leven in rust en harmonie.

De weekenden gevuld met nieuwe families, kennismakende kinderen meegesleept in het nieuwe leven van papa en mama. Waar blijft hun tijd, waar blijft hun rust. Wie luistert naar hun stem en hun wensen? 

Ik vraag het haar, ik vraag haar wat vind jij van het co-ouderschap. Ze kijkt me aan en zegt: Stom, ik ben even hier, ik ben even daar. Papa is druk en mama is druk. Tja een éénoudergezin is hectisch........ twee éénoudergezinnen nog hectischer.

Ik denk na over het loslaten van het co-ouderschap en lees rechters die hier niet zomaar mee akkoord gaan. Een éénzijdige ontbinding is niet mogelijk wat mij ten zeerste verbaasd. Verhuizen is niet mogelijk zonder toestemming van de ander........ waarom wordt hier zo'n lading opgelegd in een tijd dat er een flitsscheiding mogelijk is. Hebben we het vertrouwen verloren in ouders die het beste voor hebben met hun kinderen? 

Het is tijd voor aanpassing, hoe, wat, waar en wanneer daar ben ik nog niet aan toe. Het zit in de fase van bewustwording. 

Het delen van mijn verhaal blijft een deelproces om op te komen voor kinderen in lastige situaties. Ik heb het geluk van een mondige dochter, kinderen waarmee ik kan lezen en schrijven. Hun processen en de mijn hoop ik als leervol voor anderen neer te zetten. Elke situatie is anders, elk kind is anders en heeft zijn eigen wensen. Toch kom ik terug op rust, structuur en regelmaat...................... Luister en kijk naar het effect van keuzes en wees nooit bang om een nieuwe weg in te slaan.

Ik beloof ze niet dat het goed komt maar doe mijn uiterste best. Ook als dit betekend dat ik ze los heb te laten. 

Laat ze niet hun hele jeugd balanceren............. het geeft kramp.

co-ouderschap

 

 

 

11/09/2016 08:23

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert