Eigen aardigheden van Asmay

Door Asmay gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Eigenaardigheden? Heb jij ze ook? Dat vroeg collega-schrijfster Vlindertje73 ooit in een schrijfopdracht. Ja natuurlijk, dacht ik gelijk. Ik ga er vanuit, dat iedereen wel een aantal meer of minder gekke trekjes heeft, die hij of zij zelf heel normaal vindt, maar die bij een ander de wenkbrauwen doen fronsen. Is dat erg? Afhankelijk van de mate van deze trekjes hoeft dat niet altijd erg te zijn. Die eigen aardigheden kunnen zelfs vaak, geheel of voor een deel, je persoonlijke, natuurlijke charme vergroten.

Eigenaardigheden of eigen aardigheden?

En ja, ik noem ze liever eigen aardigheden. Dat klinkt voor mij een stuk vriendelijker dan de éénwoordversie, die toch een wat negatieve lading geeft aan deze aparte persoonlijke trekjes. Een eigenaardigheid wordt immers omschreven als iets, dat vreemd of zelfs zonderling is, dat afwijkt van hetgeen als normaal wordt beschouwd. Nee, in dit artikel wil mij liever richten op de onschuldige, in feite niemand in de weg zittende (behalve misschien jezelf) persoonlijkheidskenmerken, waar je wellicht een ander mee verrast, verbaast, interesseert of zelfs inspireert.

efa110211268fe3767c2c5d86c60a254_medium.Toch ben je zelf eigenlijk niet de juiste persoon om deze eigen aardigheden op te merken. Immers, voor jezelf is het ‘normaal’ zoals je bent en doet. Vreemde trekjes dienen daarom in feite altijd door een buitenstaander te worden gezien en gemeld. Toen ik dan ook een vroegere vriendin vertelde over deze schrijfopdracht, ging ze er even voor zitten. "Heb je even?" zei ze, "ik weet er wel een paar voor je". Een dergelijk enthousiasme had ik natuurlijk niet direct verwacht; ze was mij op dat moment eerlijk gezegd iets te gretig. Echter, een ander ziet jouw eigenaardigheden natuurlijk altijd veel scherper, dan dat je die zelf kunt zien.

Te zelfverzekerd?

fd6b0cc5dadb920700dbd25e8d902029_1352116Toen ik deze vroegere vriendin ooit leerde kennen, nu al ruim dertig jaar geleden, waren wij heel erg verschillend. Onze vriendschap ontstond typisch uit een mengeling van gelijke interesses en tegengestelde karaktertrekken. Genoemde vriendin had, door o.a. een dominante vader en een dominante echtgenoot, erg weinig zelfvertrouwen. Dat uitte zich in een zich continu verontschuldigen voor vrijwel alles wat zij deed of zei. "Sorry, dat ik zo vaak sorry zeg", was een typerende uitspraak voor haar. Mijn achtergrond was destijds een hele andere; prima jeugd, goede opleiding, leuke vrienden, zelfstandig, mooie flat, goede baan. In een gesprek, waarin deze vriendin weer eens ernstig twijfelde aan haar eigen mening in de een of andere kwestie, heb ik in mijn jeugdige overmoed en arrogantie eens een keer gezegd: "Twijfelen? Onzin, ik ga er gewoon nooit vanuit dat ik ongelijk heb", wellicht om het broodnodige contrast in de dialoog te brengen. Het bleek voor haar een eye-opener te zijn geweest.

Als ik het nu zo teruglees, krullen mijn tenen toch wel lichtjes van een dergelijke pretentie. Inmiddels ben ik wijzer, milder en ook een stuk minder zeker van mijn gelijk geworden. Leuk detail: deze vroegere vriendin heeft, vooral na haar echtscheiding, veel meer op zichzelf en op haar gevoel leren vertrouwen en kan inmiddels haar mannetje staan.

Vrog opstaan, maar wel de tijd nemen

2e1f45a12eba7da1aaf83004d7c91a21_1352115Een andere eigen aardigheid, die velen misschien helemaal niet snappen, is de volgende. Het begint bij het opstaan. Nu kan ik, snel en vrolijk, direct naast mijn bed staan, zodra de wekker afloopt. Last van een ochtendhumeur heb ik dan ook nooit gehad. Wel heb ik een gruwelijke hekel aan haasten op mijn nuchtere maag.

Hoe vroeg ik ook op moet staan, ik vind het heerlijk om een uur, liefst anderhalf uur de tijd te hebben om alle ochtendrituelen van douchen, aankleden, ontbijten (en die onontbeerlijke kop koffie), kattenvoer- en drinkbakjes vullen en kattenbakken verschonen, op mijn gemak uit te voeren. Als ik wel eens een enkele keer om vier uur 's morgens de deur uit moet voor bijvoorbeeld een vroege vakantievlucht of om iemand van of naar het vliegveld te halen of brengen, dan sta ik dus rustig om half drie al op. Altijd alles op het gemakje is mijn devies, zeker 's morgens.

Kluizenaar in de dop

f320cec8b60ab293e343f78c2f1ece57_1352116Van kind af aan vond ik het heerlijk om op mijn eentje wat aan te modderen. Natuurlijk had ik destijds ook vriendinnen waarmee ik optrok, maar de helft van mijn 'vrije tijd' hield ik vrij voor mezelf. Lezen, muziek luisteren, filmpje kijken en later wat prutsen achter de computer, heerlijk vond en vind ik dat. Nog steeds overigens. Op de een of andere manier heb ik deze 'me-time' altijd nodig gehad om te los te laten, te ontspannen, op sterkte te komen, in mijn eigen kracht te blijven.

Nu had mijn vader eveneens een beetje deze zogenaamde 'kluizenaarsneigingen', zij het dat hij alleen maar het liefst met vrouw en kinderen ergens achteraf, buiten de bewoonde wereld, in een hutje op de hei had willen leven. Mijn moeder dacht daar echter heel anders over en zover – een hutje op de hei – is het dan ook nooit gekomen.

8835bff1f90a8ed8dfd67de6a8686546_1352116Toch, dat idee van ergens vredig, rustig en stil op je zelf leven spreekt mij eveneens heel erg aan. Waar ik in mijn onbezonnen jeugd nog wel eens dacht, dat wonen boven de winkels in het plaatselijke centrum je-van-het was, is mij dat mij in mijn beginnende ouderdom een regelrechte gruwel. Die kluizenaarsneigingen heb ik dan waarschijnlijk toch van mijn vader geërfd. Een eenzaam en verlaten hutje op de hei in de letterlijke betekenis vind ik echter eigenlijk ook best griezelig, dat is mij toch ook weer een (onveilige) stap te ver. Toch heb ik vaak - letterlijk - gedroomd van een kluizenaarsbestaan in zo’n hutje, ergens op een hoge berg, in het buitenland. En daar zit gelijk de crux van mijn kluizenaarsneigingen: de strijd tussen het gevoel, dat naar eenzaamheid, vrede en rust neigt, en het verstand, dat graag in de bewoonde wereld woont, met winkels en andere voorzieningen op loopafstand om de hoek.

Tot slot

Dit zijn eigenlijk de meest in het oog springende eigen aardigheden, waarvan ik zelf weet dat ik ze heb. Ik zit er echter niemand mee in de weg, ik val er niemand verder meer mee lastig. Valt eigenlijk wel mee, toch, die eigen aardigheden van mij?

 

ASMAY.

© 2012 Foto's: Office.microsoft.com, Blirk.net, Pixabay.com.

 

d0dc374f4986f6482aa3f868c17990f5.jpg

Zie ook:

10-dingen-die-jullie-vast-niet-van-mij-weten

Ergernissen-irritaties-en-wrevel

Het-patroon-van-drie-felrode-draadjes

Keuzes-als-kruispunten-op-je-levenspad

Muzikale-associaties-en-herinneringen

Of lees verder via:

https://tallsay.com/asmay of

https://asmay.wordpress.com/ of

https://tallsay.com/asmaysrecepten of

https://asmaysrecepten.wordpress.com/

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
04/09/2016 15:24

Reacties (4) 

1
04/09/2016 15:50
Liever zelfverzekerd - maar dan niet arrogant - dan een eeuwige twijfelaar, dat is mijn motto.
1
04/09/2016 15:44
Grappig, deze eigen aardigheden!
1
04/09/2016 15:40
Leuk die eigen aardigheden. Valt nogal mee.
1
Asmay tegen Robin93
04/09/2016 15:55
Gelukkig maar!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert