Wat is werkelijkheid

Door Chayenna gepubliceerd in Psyche

3abee83cf182a5d08c33e30e8ec94b6bRVhURVJOVoor de een bestaat de werkelijkheid uit datgene wat men met zijn fysieke ogen om zich heen ziet. Voor de ander bestaat de werkelijkheid uit datgene wat men ooit heeft gehoord. Weer een ander baseert zijn werkelijkheid op de ervaringen die hij heeft gehad in zijn leven.

Maar vooral wordt onze werkelijkheid gebaseerd op geloofsovertuigingen die generatie op generatie worden overgebracht, en op allerlei testen, proeven en bergen informatie van allerlei  soorten wetenschappers die allerlei constructies hebben bedacht waarbij wij alles objectief waar kunnen nemen.

Voor me zie ik een klein jochie, hij zal een jaar of 4 zijn.  Eenzaam zit hij op zijn schommel voor zich uit te staren.  Hij begrijpt niet waarom mama zo boos reageerde, toen hij haar zei dat ze niet verdrietig hoefde te zijn , want oma was er nog steeds, ook al kon zei haar niet zien.  Zijn moeder noemde hem een leugenaar, een dromer en vertelde hem dat je dode mensen niet kon zien.  Maar hij zag haar toch echt?  Hij zag toch hoe oma haar probeerde te troosten, waarom zag zijn mama dat dan niet?

Twee werkelijkheden die met elkaar in aanraking komen.  Iets wat dagelijks in allerlei situaties voorkomt. Niet alleen tussen een kind en de moeder, maar bij ieder mens die in contact staat met een ander mens.  Het kind leert zijn mond te houden over wat hij ziet, want hij wilt niet dat zijn mama boos op hem wordt. En zo past hij zich aan. Hij vergeet het kleine jochie op de schommel.

Eenzaam staat de jongen op het schoolplein.  Hij kijkt naar de spelende kinderen om hem heen, die lachend en roepend rondrennen.  Ze hadden net een leesles gehad, en de jongen moest een stukje voorlezen. Maar hij kon het niet. Hij vertelde de juffrouw dat de lettertjes aan het dansen waren, en er figuurtjes ontstonden.   De juffrouw vertelde hem dat de letters niet konden dansen, en hij beter zijn best moest doen. De kinderen in zijn klas begonnen hem uit te lachen en noemden hem dom.

Opnieuw komen er twee werkelijkheden met elkaar in botsing. Maar er is nooit een bewijs gevonden dat lettertjes kunnen dansen.  Dus de werkelijkheid van de jongen heeft geen recht op bestaan.  Jarenlang probeert hij de dansende letters onder controle te krijgen, en als het hem niet lukt wordt hij boos, hij wil niet dom zijn, hij wil meespelen met de anderen kinderen. Vergeten wordt het eenzame kind op het schoolplein, die in de dansende letters anderen dingen zag dan zijn klasgenoten.

Een jonge man loopt langzaam door de bossen. Hier is het dat hij zijn gedachten de vrije loop kan laten gaan.  Hij heeft weinig echte vrienden om hem heen. Hij voelt zich onbegrepen. Ze noemen hem een dromer, een fantast. Vele malen in zijn leven heeft hij al aangehoord dat hij gewoon lui is. Voor zich verschijnen er dansende letters. Maar hij wuift ze weg. Hij weet nu dat hij niet dom is, hij weet nu dat het gewoon een afwijking is in zijn hersenen.  Want pas nog hoorde hij dat zijn dansende letters eindelijk een naam heeft gekregen: “ dyslexie”.  Niet langer nog kijkt hij naar de figuren die de dansende letters zich vormen.

2281f5c898351dbc6dace2ba201e7948MTIuanBnDe werkelijkheid van de eenzame jongen raakt hier de werkelijkheid van de jonge man.  Hij heeft echter nooit geleerd te onderzoeken wat deze dansende letters hem nu eigenlijk te vertellen hadden. Hij heeft nooit geleerd te onderzoeken wat de figuren waren die er ontstonden vanuit de dansende letters. Zijn werkelijkheid van vandaag wordt bepaald door datgene wat een ander als werkelijkheid heeft bepaald.  Versterkt door de gevoelens en emoties die zich in het verleden hebben voorgedaan.

De man zit voor zijn computer, en leest wat artikelen die anderen hebben geschreven.  De letters dansen niet meer, sinds hij is begonnen de figuren die er uit voortkwamen te tekenen.  Al jarenlang is hij in gevecht met anderen om te bewijzen dat datgene wat hij had getekend, een vooruitgang zou zijn voor iedereen.  Maar men lachte hem uit, noemde hem een dromer en fantast. De man echter vertikt het om op te geven en vecht door. Maar steeds opnieuw loopt hij tegen de bestaande regels op, steeds opnieuw vraagt men hem om bewijzen.  Maar hoe kan hij iets bewijzen als hij niet de mogelijkheid krijgt om het apparaat te bouwen?  Hoe kan hij dit werkelijkheid laten worden, zolang de wetenschappers  die er voor geleerd hebben niet hebben aangetoond dat het gaat werken? De man echter zet zijn gevecht voort binnen de bestaande grenzen en regels die hij kent.

7f841c9b91fcd2891b7ffbc612b80934ZHluMDA4De werkelijkheid die we ervaren bestaat uit deze bestaande regels en grenzen.  Regels en grenzen die we als mens ergens in de tijd hebben bedacht. Ons bewustzijn echter houd zich niet aan deze grenzen en regels en laat ons regelmatig kennis maken met werkelijkheden die anders zijn.  Ook hiervoor hebben we namen bedacht, dromen, fantasie, wanen, psychoses, paranormaal.

 

Opnieuw zit de man voor zijn computer, hij is moe van al de gevechten die hij heeft moeten voeren. Hij is moe van al de verplichtingen die hij iedere dag opnieuw aan moet gaan.  Hij is moe van al de verhalen die hij dag in dag in aan moet horen over hoe ellendig de wereld in elkaar zit. Hij is moe om zich steeds maar weer te moeten bewijzen. Opnieuw beginnen de letters voor hem te dansen.  Er verschijnt een beeld van de kleine jongen op de schommel, een beeld van de eenzame jongen op het schoolplein. De letters vormen een beeld van de jongen man die door de bossen loopt.  De letters vormen de beelden van zijn apparaat wat hij wil bouwen en waar hij zoveel gevechten voor heeft geleverd.  Dan draait hij zich om weg van de letters. De werkelijkheid roept. Maar welke werkelijkheid?

Voor zich verschijnen er andere beelden nu zelfs zonder dat hij naar letters kijkt. Hij ziet zichzelf samen met anderen aan het apparaat werken. Verbaast kijkt hij naar dat beeld en denkt, dat kan niet ik heb er geen geld voor, maar de beelden verdwijnen niet, maar de beelden nemen niet af, en hij ziet hoe het apparaat in gebruik wordt genomen. Hij ziet hoe het apparaat langzaam zijn weg vind in de wereld die hij als zijn werkelijkheid beschouwt. Hij ziet hoe zijn apparaat de levens van vele mensen veranderd.  De beelden brengen hem in verwarring, maar zorgen ervoor dat hij nog eenmaal zal proberen deze beelden over te brengen naar de werkelijkheid waar hij in leeft. Hij beseft nu dat het geen zin heeft anderen te overtuigen, hij beseft nu dat het geen zin heeft om te vechten tegen de regels en grenzen die anderen zichzelf hebben opgelegd.  Vanaf  Nu zal hij alleen de dansende letters volgen, om zo de figuren die daar uit bestaan werkelijkheid te laten worden.

594ca7adb3277c51a998252e2d4c906eaW1hZ2Vz

Het is mogelijk je eigen werkelijkheid te veranderen zeggen sommigen, anderen zeggen dat het niet mogelijk is omdat je daarin afhankelijk bent van hoe anderen om je heen op jou reageren. Vooral het laatste wordt nog steeds als waarheid gezien en ervaren. Zeker door de regels  die er bestaan in de wereld waarin we leven.  Regels die ooit zijn bestaan vonden in een andere werkelijkheid die niemand zich nog herinnert maar nog steeds invloed heeft op de werkelijkheid van vandaag.
De 10 geboden waren de eerste regels waar we ons als mens aan dienden te houden.  Boeken vol werden er geschreven hoe deze regels in de praktijk moesten worden gebracht. En als dit niet voldeed werd er een nieuwe regel toegevoegd.  Op de dag van vandaag bestaan er zoveel regels waaraan we moeten voldoen in onze wet boeken, dat we door de bomen het bos niet meer zien. Was het in het verleden God die ons straften als we niet aan zijn regels voldeden,  nu is het de mens zelf die de straf bepaalt als men de regels overtreed.  Regels die zijn gebaseerd op angst. Regels die gebaseerd zijn op zelfbehoud en macht.  Het leven zelf heeft geen regels waaraan je moet voldoen.  Wanneer durven we eindelijk eens deze regels aan onze laars te lappen en leren we te luisteren naar wat ons hart ons influistert, durven we te kijken naar de beelden die uit het niets ophoog komen, en durven we onze dromen werkelijkheid te laten worden.

De man zit opnieuw voor zijn computer te lezen. Zijn droom heeft hij niet opgegeven. Opnieuw is hij op zoek naar iets wat hem kan helpen, maar hij kan niets meer bedenken. Hij heeft het vechten opgegeven. Opeens rinkelt de telefoon. Langzaam staat de man op en noemt zijn naam. Aan de andere kant hoort hij een vrouwenstem. He,  ik las net jou stuk over het apparaat wat je aan het ontwerpen bent.  De man luistert naar hetgene de vrouw te vertellen heeft, en antwoord dan: "Ik heb geen geld om het apparaat werkelijk te bouwen." Ach antwoord de vrouw aan de andere kant, geld is nu net niet het probeem waar ik mee zit, daar kan ik je wel verder mee helpen." Even is de man stil, en antwoord dan: "waar kunnen we elkaar ontmoeten".

Ik vraag je niet.

Ik vraag je niet om antwoorden,
op alle vragen die ik heb.
Ik vraag je niet om een oplossing,
voor al wat ik ervaar.
Ik vraag je niet, met me mee te gaan,
in mijn werelden van vandaag.

Maar als je dan toch zelf kiest,
om met me mee te gaan,
naar de wereld waarin ik me nu bevind.
Laat me dan zijn wie ik ben.
Zonder me te willen veranderen.

En als jij besluit,
dat mijn wereld je niet bevalt.
Stap er dan gewoon uit.
Zonder mijn wereld te willen veranderen.
En zonder al de drama’s en pijn.

Ooit was ik jouw beste vriend, en had je me lief.
Nu hoor en voel je niet meer wat ik je zeg.
Maar steeds zal ik daar opnieuw voor je zijn.
In de werelden die we samen creëerden.

Copyright Nederland2012@Gerda Verstraeten

 

03/09/2016 14:37

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert