Uitvaart (1) heeft u uw uitvaart al geregeld?

Door Asmay gepubliceerd in Ondernemen en werk

9f9eae6ee18cee964006692b3239f162.jpgAl surfend naar interessante of leuke artikelen, kom ik regelmatig een advertentie van een landelijke uitvaartverzekering tegen met de vraag: "Uitvaart op orde?" Als je er op klikt, kom je op een uitgebreide website, met allerlei adviezen omtrent (uitvaart-) verzekeringen, depositofondsen en andere regelingen. Uiteindelijk is natuurlijk het advies een uitvaartverzekering bij hen af te sluiten, waarna je – in het onverhoopte geval van de dood – alles zoveel mogelijk aan de uitvaartverzekeraar kunt overlaten. Gemak dient de mens, zullen we maar zeggen.

Enige zekerheid in het leven is de dood

Dat de mens een bewust en intelligent wezen is, heeft - behalve alle evidente voordelen in ons leven – één belangrijk nadeel: al jong worden wij ons bewust van de dood in het algemeen en onze eigen dood in het bijzonder. Het leven kan kort zijn of lang duren, het wordt altijd gevolgd door de dood. Het is de enige echte zekerheid, die wij in het leven hebben.

Uitvaart, ver van je bed, totdat ...

Vaak kom je pas met een uitvaart en uitvaartleider in aanraking als er een dierbare in de naaste omgeving is overleden. Dan kun je er immers ook niet meer omheen, voor wegvluchten of het uitstellen tot later. Nee, nu moeten er beslissingen worden genomen, keuzes worden gemaakt. Begraven of cremeren? Wordt het een eikenhouten degelijke kist of een vurenhouten rode doos? Een condoleance vooraf of alleen voor of na de uitvaart? Een kerkelijke dienst of een andere ceremonie? Een lijkauto of een lijkkoets? Alles in het wit of zwart? Wel volgauto's of niet? Welke muziek, welke sprekers, welke teksten, welke kaart, welke bloemen? Een heleboel keuzes, waarmee je dan in de meest verdrietige tijd om de oren wordt geslagen.

De dood een taboe?

144728fcffcb37d146239142603679f3_1351408Veel mensen willen niet met de dood worden geconfronteerd. Misschien is dit uit angst, misschien omdat zij wellicht zo vol in het leven staan, dat de dood gewoon even niet aan de orde is. Bij sommigen mag je de dood niet eens noemen, als uit een soort bijgeloof. Alsof je hem, eenmaal bij naam genoemd, domweg zou aantrekken. Deze mensen zwijgen liever, doen of het er niet is; een soort levenslange struisvogelpolitiek. Vanuit mijn jeugd, ruim een halve eeuw geleden, kan ik mij herinneren dat de (nabije) dood beslist een taboe-onderwerp was. Ook al lag iemand op sterven, dan nog werd het niet uitgesproken. Wel gedacht natuurlijk, men was immers niet gek, maar niet gezegd.

Ik kan mij ook herinneren, dat destijds verschillende oudere familieleden, na operaties en andere behandelingen, uiteindelijk stierven zonder zelfs maar de (fatale) diagnose van hun eigen ziekte te hebben gekend. Zij hadden allen een vorm van kanker, maar doktoren ontkenden dat destijds glashard, tot op het sterfbed. In die tijd ging men er vanuit dat patiënten een dergelijke boodschap niet zouden kunnen verwerken, dat het hun conditie zou verslechteren en dat zij dus in feite als onmondige kinderen moesten worden behandeld. Zo ging dat toen.

De naakte waarheid

cd705b9d10ab24cba769937520efe22e_1351408Inmiddels is dat gelukkig wel veranderd. Hoe slecht de boodschap ook is, je krijgt hem tegenwoordig ronduit te horen. Niet iedereen is hier dan weer gelukkig mee, maar ik persoonlijk geef er de voorkeur aan. Aan smoezen, uitvluchten, draaien om de hete brij heb je immers niets; ik weet maar liever waar ik aan toe ben. Zoals mijn opa vroeger al zei: "Je kunt maar beter gelijk weten wie er dood is." Misschien broodnuchter, maar hij had gelijk.

Toch heb ik ook een aantal mensen gekend, die, hoewel zij de meest gevreesde diagnose te horen hadden gekregen en ook nog een behoorlijk ziekbed hadden voor het onvermijdelijke eind, er nooit met hun man, vrouw of partner, kinderen of andere naaste familie gesproken hebben over hun eventuele wensen voor de uitvaart.

Ook bij de dood geldt: maak van achterblijvers geen ....

De ANWB gebruikte vroeger – lang voor de tijd van mobieltjes en internet - in haar campagne, om toch vooral een vakantieadres bij familie achter te laten voor noodgevallen, een bepaalde kreet. Hoe was het ook al weer? 'Maak van de achterblijvers geen spoorzoekers'? Iets dergelijks was het. Hetzelfde geldt in feite ook voor je nabestaanden voor wat betreft je uitvaartwensen.

Verantwoordelijkheid nemen voor je eigen uitvaart

Je kunt natuurlijk zeggen, dat het je niet uitmaakt en dat je alles wat je man, vrouw, zoon, dochter enz. voor je regelt geweldig zult vinden. Maar daarmee leg je wel een berg verantwoordelijkheid op de schouders van die ander, die te zijner tijd keuzes zal moeten maken met in het achterhoofd de gedachte "Zou hij/zij het nou echt wel mooi hebben gevonden? Had hij/zij misschien toch liever ... gehad?"

En dan natuurlijk de alleenstaande, met of zonder ex-partner, met of zonder kinderen. Is er eigenlijk wel iemand, die precies weet hoe jij je uitvaart had willen hebben?

b5a7bb587085a45c7bd1a50f1e94dd03_1351408Denk er dus over na, praat er over, ga om de tafel zitten met je partner, volwassen kinderen of andere dierbaren. Spreek in ieder geval je wensen uit, maar liever nog, leg ze op de een of andere manier vast, schrijf ze op of regel het met een verzekeraar of uitvaartleider, nu het nog kan.

Zo schiet mij een verhaal te binnen, dat zich enige jaren geleden heeft afgespeeld. De zoon van een vroegere vriendin, destijds half twintig, was in paniek bij zijn moeder gekomen. De vader van één van zijn beste vrienden was plotseling (en nog vrij jong) overleden. Nu waren de ouders van deze vriend al jaren gescheiden en hij kende zijn vader eigenlijk alleen maar van de tweewekelijkse bezoekjes, die, toen hij eenmaal volwassen was, nog minder frequent waren geworden. De vriend was enig kind en stond nu voor de zware taak zijn vaders uitvaart te regelen, zonder enig idee te hebben wat en hoe die vader het zou hebben gewild. De zoon van mijn vroegere vriendin (eveneens al jaren gescheiden ) was er overstuur van. "Wat als het jou ineens zou overkomen, ik zou niet weten wat ik moest doen!" zei hij aan zijn moeder. Mijn vriendin heeft daarna onmiddellijk haar uitvaart tot in de details geregeld. "Hier moet je je kinderen niet mee opzadelen", vond zij. En zij had gelijk.

Als alleenstaande zonder kinderen wordt het nog moeilijker. Wie kent jouw wensen op dit gebied? Een familielid, een goede vriend? En wat als die zelf al niet meer in leven zou zijn, wanneer jij aan de beurt bent om het aardse te verlaten?

Zoveel mogelijk zelf regelen van uitvaart

879a0bb7c279b156c0c085afb8d0c9c1_1351408Nu kun je inderdaad het nodige al van tevoren regelen, via een uitvaartverzekering, via een soort Wilsbeschikking (een in te vullen boekje, dat je bij een uitvaartcentrum kunt opvragen) of gewoon via een handgeschreven, gedateerde en ondertekende brief, waarin je je uitvaartwensen beschrijft en die je bij je papieren kunt bewaren.

Daarnaast is er nog de notaris; je kunt een notaris aanwijzen en/of opdracht geven als executeur-testamentair voor je op te treden. Dit dien je overigens wel in een testament te regelen. De notaris zorgt er dan voor, in samenwerking met de uitvaartleider, dat je wensen voor de uitvaart worden uitgevoerd. Verder zal de notaris uitvoering geven aan hetgeen je in je testament hebt bepaald en zorgen voor de 'afwikkeling van de boedel'. De notariskosten zullen dan uiteindelijk worden betaald van de opbrengst van de boedel.

Uitvaart, het is tenslotte jouw 'feestje'

Door de plotselinge dood van een vage kennis, die even oud was als ik, ben ik enige tijd geleden weer even met mijn neus op de feiten gedrukt. Het heeft mij aan het denken gezet, het heeft mij tot handelen aangezet. Eigenlijk weet ik namelijk precies hoe ik mijn uitvaart wil, welke muziek, welke tekst, welke kaart, welke kist. Het is tenslotte het laatste wat ik voor mezelf kan regelen, zonder dat daar later anderen mee worden lastiggevallen. Macaber? Misschien wel, maar het is ook de realiteit van het leven, dat die dag van de dood eens komt. 'Stel niet uit tot morgen, wat ge heden doen kunt'.

 

ASMAY.

© 2012 Foto's: Office.microsoft.com.

 

cb7f86d2b6d314a6d91175a9bfcf60fc_1351408Zie ook:

Uitvaart-(2)-wat-komt-er-eerst-kijken-bij-een-uitvaart?

Uitvaart-(3)-wat-komt-er-nog-meer-kijken-bij-een-uitvaart?

Om-de-tafel-zitten-en-een-goed-gesprek-met-,,,

Paranormaal-of-doodgewoon-maar-onbegrepen?

De-tragische-levens-van-de-zusters-Brontë-(2)-Charlotte-Emily-en-Anne

Of lees verder via:

https://tallsay.com/asmay of

https://asmay.wordpress.com/ of

https://tallsay.com/asmaysrecepten of

https://asmaysrecepten.wordpress.com/

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
30/08/2016 06:57

Reacties (11) 

1
30/08/2016 14:42
Mooi en goed verhaal. Ik wil graag antwoorden, maar woorden blijven hangen. X
1
30/08/2016 09:12
https://www.nibud.nl/consumenten/uitvaartverzekering/

Op Bali is het allemaal anders geregeld. Hindoes laten zich cremeren en de kosten hiervoor variëren van omgerekend ca. 500 Euro voor een zeer eenvoudige crematie tot vele tienduizenden Euro's voor een crematie waarvoor het publiek zich in grote getale langs de kant van de weg opstelt om een en ander voorbij te zien trekken. Voor veel Balinezen speelt prestige naar buiten toe een grote rol, en velen steken zich daardoor diep in de schulden om via een zo groot en mooi mogelijke crematie ceremonie dat prestige te tonen. (Datzelfd...
3
Asmay tegen Nescio_
30/08/2016 11:09
Daar heb je absoluut gelijk in. Maar om die laatste indruk van de dode op andere mensen zo ontzagwekkend mogelijk te maken, is blijkbaar nog een enorme drang bij sommige mensen en/of in sommige culturen. Om enorme kosten te maken voor wat in feite niet meer is dan de opruiming van de stoffelijke 'verpakking' lijkt mij eveneens vrij zinloos.
2
Oxalis tegen Asmay
30/08/2016 11:14
Overdreven kosten zijn nooit goed, maar een bepaalde structuur in een uitvaart en grafmonumenten zijn eigenlijk - naar mijn idee - meer voor de nabestaanden. De overledene heeft er niets meer aan, maar het kan de nabestaanden helpen met het verwerken van het verlies.
1
30/08/2016 11:55
Ook dat klopt. Het is ook cultuurgebonden met daarbinnen nog eens een scala aan variaties.
2
Nescio_ tegen Asmay
30/08/2016 12:16
Daar kan ik het alleen maar volkomen mee eens zijn.
Op Bali bestaan nog een aantal kleine animistische cultuurgroepen, onder andere in Trunyan aan het Batur meer. Daar worden de doden in bamboe kooien onder de taru menyan boom gezet (deze boom neutraliseert de lijkenlucht) totdat de natuurkrachten, in het bijzonder de wind, de fysieke weefsels van het lichaam hebben opgelost en alleen het skelet nog over is. De schedel wordt daarna bijgezet op een speciaal altaar.

http://www.wonderfulbali.com/trunyan-traditional-bali-village/
1
30/08/2016 08:29
Iets waar velen van ons niet graag aan herinnerd worden. Goed om zo'n onderwerp bij de kop te pakken.
1
30/08/2016 08:27
Ja en nee. Ik heb een idee van hoe mijn uitvaart er uit zou moeten zien, maar ik heb nog niets op papier gezet. Toch maar eens doen.
1
Asmay tegen ZiaRia
30/08/2016 08:33
Goed plan!
1
30/08/2016 08:24
Over het algemeen een zwaar onderwerp, maar ook goed om even bij stil te staan.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert