Mijn Pony Express avontuur:

Door Candice gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Wat de opdracht precies was weet ik niet meer, meen iets met een pakje bezorgen. Deze is dus ook uit de schrijfopdrachten van Doortje en ik had echt geen idee. Had al eentje, maar die vond ik maar niks en ben toen gaan zitten om vervolgens maar gewoon te gaan typen en dat leverde dit 'domme' avontuur op.

Mijn Pony Express avontuur:

Ik ga u een verhaal vertellen dat echt gebeurd is, of totaal verzonnen. Is het echt gebeurd, dan zou ik ondertussen al heel erg oud moeten zijn. Meer dan 150 jaar oud zelfs, want het gebeurde in het jaar 1857. Nu is bekend dat ik helemaal niks heb met reïncarnatie en dergelijke en het is ook bekend dat ik 55 jaar jong ben. Daarvan uitgaande mag u dus aannemen dat het een totaal verzonnen verhaal is.

Het speelde zich af in het Wilde Westen en om mijn brood te verdienen, want een meisje wil nu eenmaal ook kleren kunnen kopen, werkte ik voor een Pony Express. Mijn traject was best een gevaarlijk traject. Ik moest de post tussen Dixon en Santa Fe onderhouden en dat was een ritje over ongeveer 75 km. Maar dan met een paard uiteraard. Ik was best wel beroemd om mijn snelle ritten en omdat ik nu eenmaal Fearless Can was.

4d8447e7800e7ad9c9a14b1bd0f97265_medium.

Ik reed dan door diverse indianengebieden en het was een gebied waar de gevreesde Wild Bunch bende opereerde. Dus ongevaarlijk was het zeer zeker niet.

Zoals u weet bestond er toen nog geen elektriciteit, internet, mobieltjes, webcams en computers. Dus helaas heb ik niet echt veel kunnen fotograferen. Bovendien had ik dan een snoer aan mijn webcam moeten hebben van ruim 75 km lang. Toch heb ik wel wat kunnen fotograferen, maar uiteraard toen nog in zwart-wit. Kijk dit was ik toen. Fearless Can. Met mijn snelle paard “Lazy”.

d87e418079297d30ddebf7cf79b5d39f_medium.

Zo dit was even de inleiding zeg maar tot een spannend avontuur dat ik op één van mijn ritten beleefde. Zoals gezegd was het 1857 en het was net Juni dat jaar. Moet toch een maand kiezen.

Ik zat in de saloon te genieten van een lekker wijntje en mijn ogen bekeken een groepje heerlijk uitziende cowboys, toen de burgemeester van Dixon de saloon binnenkwam en direct bij mij aanschoof. Hier volgt het gesprek zoals dat toen plaatsvond:

“Can, je moet voor mij nu direct iets wegbrengen naar Santa Fe.”

“Maar ik ga overmorgen die kant pas weer op. Ik had voor nu veel leukere plannen in gedachten. Plannen met …. Rawhide Kid. Hij is nog even buiten aan het spelen, maar daarna zouden wij gezellige dingen gaan doen.”

c0632b237b7668eb8ff21780e71f7f6a_medium.

“Niks ervan, dat doe je maar als je weer terug bent. Dit is heel erg belangrijk. En je krijgt er maar liefs 750 $ voor als je het op tijd weet te bezorgen. 10 $ per km Can.”

“En om wat voor pakje hebben we het?”

“Ik kan je de inhoud niet vertellen, dat is geheim. En je mag ook absoluut niet het pakje openen en al helemaal niet uit het oog verliezen. Je dient aan één stuk door te rijden en laat je niet ophouden door indianen en outlaws. Daar heb je geen tijd voor en doe me een lol, laat deze keer als je een paardloos iemand tegenkomt lekker lopen, i.p.v. weer mee te nemen. De laatste keer bleek het om een buitengewoon gevreesde bandiet te gaan die gedurende zijn verblijf hier, de bank beroofde, de sheriff om zeep hielp en en passant nog 6 paarden wist te stelen.”

“Dat wist ik toch niet toen ik hem zag slenteren. Hij zag er wel aardig uit en vroeg me heel netjes of ik wist of de bank veel geld in kas had en of er veel paarden in de stal stonden en hij vroeg me zelfs of de sheriff snel zijn pistool kon trekken of niet. Nou, hele gewone vragen en ik heb ze keurig voor hem beantwoord met ja heel erg veel geld, zat paarden en nee de sheriff is een oud wrak die het nog niet eens op zou kunnen nemen tegen een blinde oldtimer zonder armen.”

“Genoeg hierover Can, luister goed. Dit pakje moet vanavond om 23.00 uur afgegeven worden aan Judge Houghton en niet later. Dus als je nu gaat rijden dan ben je er mooi op tijd.”

“Waarom zo nodig om 23.00 uur? Kan toch ook eerder of wat later?”

“Ehm nee, want om 23.00 uur komt …. Miss Sally, je weet wel … die saloonbabe, hem voor de nacht plezieren en eerder kan ook niet, want dan is hij nog aan het pokeren met de heren Dalton.”

7dded40e129f2690e9156c18363667da_medium.

“Nou, dan zal ik het maar doen, maar het kost me wel een heerlijke nacht met Rawhide Kid.”

“Can, je bent een dag later weer terug en gezien de manier waarop hij zich aan het amuseren is zal hij er dan echt nog wel zijn.”

“Dat hoop ik dan maar. Wat zit er precies in dat pakje?”

“Dat mag en kan ik niet vertellen. Is geheim. Maar heel waardevol. Nou kom op zadel je paard en ga rijden, anders red je het niet voor 23.00 uur.”

En zo vertrok ik met een zeer waardevol pakje voor een onverwacht ritje naar Santa Fe. Maar zou er 750$ voor vangen en daar zei ik destijds geen nee tegen. Kijk, destijds was de $ nog heel wat meer waard dan tegenwoordig en kun je dus zeggen dat ik een smak geld voor dat ritje zou krijgen.

Ik was nog geen 2 uur onderweg toen de eerste problemen opdoken. Een groep Indianen die het leuk vonden om mij aan te vallen en de pijlen vlogen om me heen en ik wist maar één ding.

RIJDEN zo hard als ik maar kon, want ik had weinig zin om gescalpeerd te worden. Was jarenlang bezig om mijn haar zo lang mogelijk te krijgen en dan zou één of andere malloot met een veer op zijn kop een beetje mij van mijn haar gaan ontdoen. Daar had ik echt geen zin in en ik reed harder dan ooit tevoren en mijn paard had moeite om mij bij te benen. Toch leek wel het of ze dichterbij kwamen, maar dat kon ook enkel zo lijken.

db3b60d3e17aa1fcaef74e332a93fcbb_medium.

Ze zagen er niet echt vriendelijk uit en ik was ervan overtuigd dat ze niet van plan waren om mij uit te nodigen voor een feestje in hun kamp. Zag mezelf, gescalpeerd en wel, al poedeltje naakt aan een Totempaal vastgebonden staan met overal van die foeilelijke pijlen in mijn lichaam en met diverse tomahawks in mijn toch op zich best aardige koppie. En dus besloot ik om nog maar wat harder te gaan rijden, want ze kwamen nu wel heel dichtbij. Maar gelukkig voor mij ben ik degene die dit verhaal vertel en dus is het heel makkelijk om te schrijven dat ze helemaal niet achter mij aanzaten, maar op weg waren naar een pijl en boog uitverkoop in Los Alamos.

Zo kon ik dus opgelucht ademhalen en reed weer in een wat lager tempo vrolijk fluitend, wat ik dus echt niet kan, door en zong af en toe zelfs een liedje.

Ramaya bokuko ramaya
Abantu ramaya
marinda tumbula ho ho ho
Ramaya bokuko ramaya
Abantu ramaya mitumbala

En dat bleef ik dan herhalen en tot mijn verbazing zou het 118 jaar later een grote hit worden voor ene Afric Simone. Maar ik zong het dus al ver daarvoor tijdens mijn ritjes Dixon – Santa Fe.

a3fa3f0e7a7c5808b474483ed0504000_medium.

Afijn ik reed zo een tijdje lekker door toen ik ineens wederom een groepje gekken op paarden achter mij aankreeg. En niet zomaar een groepje gekken, nee de gevreesde Wild Bunch bende joeg mij op.

Ik Fearless Can werd opgejaagd door outlaws. Dat doe je toch niet? Maar zij deden het wel en daar ze het deden door ondertussen te proberen mijn lichaam te veranderen in een vergiet door te blijven schieten, zag mijn toekomst er weinig rooskleurig uit. En zij kwamen rap dichterbij en zij kwamen heel rap dichterbij en zij kwamen gruwelijk rap dichterbij en ik zag ze dus steeds dichter en dichterbij komen en begon mij zorgen te maken. Maar kreeg een geweldige ingeving. Iets wat mij wat tijd zou kosten, maar ook een hoop plezier zou opleveren. Ik liet mijn paard stoppen en steeg af en ontkleedde mij en ging gewoon klaar liggen voor deze mannenbende.

086fd42bfcc8e261fdf456b27987855e_medium.

Maar ik had pech. Het bleken homo outlaws te zijn en ze schrokken zo van mijn naakte lichaam dat ze per direct omdraaiden en al mama roepend de andere kant opgingen in een nog hoger tempo.

Nou, ik was best wel teleurgesteld en reed door terwijl ik een ware smartlap zong.

Do you really want to hurt me
Do you really want to make me cry
Do you really want to hurt me
Do you really want to make me cry
Do you really want to hurt me
Do you really want to make me cry
Do you really want to hurt me
Do you really want to make me cry
Do you really want to hurt me
Do you really want to make me cry...

En zo kwam ik keurig op tijd, maar met een zwaar geschonden ego aan in Santa Fe en kreeg van Judge Houghton 750$. En nooit is mij duidelijk geworden wat ik nou precies had vervoerd. Maar dat vond ik achteraf ook helemaal niet belangrijk. Ik deed het voor het geld en integer als ik ben, ondernam ik dus ook nooit pogingen om te weten te komen wat het precies was.

Ik ging toen maar slapen, alleen … want ja ik rook door de wilde rit niet al te fris meer en ondanks pogingen om een man voor de nacht te strikken, moest ik dus toch alleen slapen die nacht.

De volgende dag reed ik heel rustig terug naar Dixon, zonder post … want ja dat lag nog niet klaar, maar Rawhide Kid had mij een telegram gestuurd dat hij klaar was met buiten spelen en zin had in een gezellige avond met mij.

Ach het zou er nooit meer van komen, want onderweg naar huis kwam ik dezelfde Indianenbende weer tegen en nu hadden ze wel zin in een verzetje en voor ik het wist hadden ze mij omsingeld en ook al smeekte ik ze nog zo om mijn haar te sparen, toch werd ik gescalpeerd, met speren doorboord, met pijlen doorzeefd en met tomahawks doorklieft.

Toen ik weken en weken later aankwam in Dixon, echt onherkenbaar verminkt, was Rawhide Kid al weer weg en hadden ze mij ontslagen omdat ik weken en wekenlang niks van mij had laten horen.

Mijn Pony Express carrière was voorbij en ik eindigde als een oude vrijster.

579f6a119d5489f123b52bf15623b690_medium.

*Candice*

 

 

23/08/2016 21:25

Reacties (4) 

1
24/08/2016 12:39
Geweldig geschreven!
1
24/08/2016 12:53
Was heel erg voor mij hoor ... zag er niet meer uit aan het einde. -))
1
tegen Candice
24/08/2016 13:13
Ik kan het me voorstellen :)
24/08/2016 13:38
En waar was jij? Niet in de buurt hé? Nee ... want dan zie je jou ineens niet. Ik wordt geroosterd, gescalpeerd, aan stukken gehakt ... maar nee, dan ben je net even aan het winkelen zeker i.p.v. mij eens te helpen. -))
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert