Het verlies van een kind en het roze jurkje van mijn oma

Door Lucifall gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Een kind verliezen draag je een heel leven mee en over...

Over het zondagse jurkje van mijn tante..

Een kind verliezen dat draag je een heel leven mee. Soms beschikt het lot zo dat geschiedenis zich lijkt te herhalen. Iets wat in mijn familie waarheid werd.

Nelly

12 jaar werd jij maar. Mijn moeder lag weer eens dwars en jij offerde je soepeltjes op..'Ik haal de gebakjes wel mama.' Je kwam nooit meer thuis. Voor de kaaswinkel reed je met je fiets tegen de stoeprand, viel, waarna een vrachtwagenwiel jouw hoofd verpletterde. Gillend kwam een vrouw de kaaswinkel inrennen. 'Nelly heeft een ongeluk gehad.' Mijn oma en moeder renden naar buiten en vonden daar hun dochter en zusje met een platgereden hoofd. Het net 2 jaar oude kleine broertje van mijn moeder zocht maanden later nog naar zijn zusje..

Mijn oma was vroom, heel erg vroom

Ze vond haar heil in het geloof en begon te bidden. Niet in een gepaste hoeveelheid maar bij het extreme af. Mijn moeder was indertijd een echte revo. Zij liep in gereformeerd Hillegom rond met 2 verschillende kleuren kousen in een tijd dat Pipi Langkous nog niet bestond en de zwarte kousen daar juist gangbaar waren. Wel zong ze loepzuiver Ave Maria op zondag in de kerk. De kerk, waar mijn moeder weinig mee had. Mijn moeder had niets vrooms; niet zoals Nelly. Talloze keren heeft zij van haar moeder gehoord dat zij beter dood had kunnen gaan. Iets wat ik mij bij mijn oma niet voor kan stellen daar ik werkelijk een lieve grootmoeder aan haar heb gehad. Oma sloeg door en verdronk in het verlies van haar oogappeltje. Mijn altijd stoere opa, marktkoopman in hart en nieren deed ten overstaan van mijn moeder een suïcidepoging, waar ze hem net van heeft weten te weerhouden. Een gezin werd levenslang getekend door verlies.

Nelly zou er altijd zijn

Van een foto lieten ze door een kunstenaar een levensgroot schilderij maken van Nelly in haar zondagse jurk. Daar hing zij aan de muur. Haar heldere blauwe ogen voel ik nu nog door mij heen priemen. Ik leek op haar; sterker nog; ik was een kopie van het zusje van mijn moeder. Ik had het schilderij wel willen hebben, maar om voor mij nog steeds onbegrijpelijke redenen heeft mijn moeder het schilderij weggegooid, ondanks dat ik haar in die week nog gezegd had dat ik het graag zou willen hebben.. Zij vond het foeilelijk en zei mij: 'waar had je het dan willen hangen.'

Nelly hing in de kamer boven de stoel van mijn opa. Iedere morgen als mijn oma op stond praatte ze even met het meisje. Ze deed dat op momenten dat ze dacht dat niemand het horen zou, maar ik heb het gehoord tijdens een logeerpartij en weet dat ik daar als kind hartverscheurend om heb moeten huilen.

De jaren verstrijken

In mei 97 overleed mijn opa. Ik was erbij, 'iets had mij geroepen' en hij keek mij aan en hield mijn hand vast toen hij zijn laatste adem uitblies. Mijn ouders waren onderweg naar huis, maar kwamen te laat... Weer redde het geloof mijn oma. Niet op de extreme manier van weleer maar meer op een prachtige serene wijze. Binnen een paar maanden had oma werkelijk een leuk leven, deed dingen met vriendinnen enzovoort. We belden elkaar dagelijks. Ze was erg kwiek, fietste gewoon nog met haar 86 lentes. Mijn oma kwam dan ook uit een sterk nest want haar moeder was maar liefst 99 geworden.

Eind augustus 97 slaat het noodlot toe. Een vriendin zou op de koffie komen en mijn oma ging een gebakje halen. Voor de deur bij de oversteekplaats voor het bejaardentehuis werd ze geschept door een scooter. Ze viel met haar hoofd op de stoeprand en haar hoofd knapte. Een paar uur later overleed ze in het ziekenhuis met mijn moeder en vader aan haar bed.

Het huis wordt opgeruimd en geheimen komen boven

f23e8668f13f94a03869f4b60af6748e_medium.De 2 kamerwoning wordt opgeruimd. In de kast vond mijn moeder een jurkje,keurig verpakt in het plastic. Het was het zondagse jurkje van Nelly. Er zaten bonnetjes in van de stomerij. Jaarlijks liet oma het jurkje stomen en hing het dan weer terug in de kast... Zo was voor haar haar lieve kind toch altijd nog bij haar.

Er werd nog iets gevonden en dat was minder leuk. Mijn moeder had als 18 jarige deerne vet verkering met een man die geëmigreerd was. Zij waren dol op elkaar en zouden contact houden. Nooit had mijn moeder meer van hem gehoord. Ze vond een stapel liefdesbrieven uit Amerika. Nooit had ze die gezien. Mijn oma besloot voor mijn moeder dat ze niet nog een kind kon verliezen, al was het door emigreren...

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
20/08/2016 09:21

Reacties (2) 

1
20/08/2016 11:32
ontroerend verhaal, voelde wel een traan.
1
20/08/2016 10:17
Van deze ben ik even heel stil.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert