Paranormaal of doodgewoon, maar onbegrepen?

Door Asmay gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Schrijf eens een paranormaal verhaal en/of je eigen ervaring(en) op dit gebied; het was eens een mooie schrijfopdracht van collega-schrijfster Tuimel. Het hebben van ervaringen, die wellicht wel geestelijk of spiritueel, maar niet nuchter en 'normaal' (lees: stoffelijk) te verklaren zijn, is één ding. Er over praten of schrijven is toch iets heel anders; hoeveel mensen zouden over hun onverklaarbare belevenissen niet de mooiste verhalen kunnen vertellen, maar doen dat niet uit angst om daarvoor negatief beoordeeld en veroordeeld te worden door hun omgeving?

Angst en onderdrukking

Toch ben ik er van overtuigd, dat ieder mens in zijn of haar leven een aantal ervaringen heeft (gehad), die niet met onze stoffelijke hersens en kennis te verklaren zijn. Echter, niet iedereen zal er aandacht aan (durven) besteden. Vanuit onze Westerse cultuur en de religieuze machtscentra werd en wordt daar namelijk niet welwillend op gereageerd, integendeel. Nog niet zo lang geleden werd elke zweem van paranormaal contact of vrije spiritualiteit onderdrukt en bestraft; van de brandstapels van de Spaanse Inquisitie tot de sociale druk en controle vanuit de eigen strenge en strikte geloofsgemeenschap of parochie.

Eigen ervaringen op het paranormale vlak

60d9aed5c9390c8414c764815af435ec_medium.In de loop der jaren heb ik echter aardig wat zogenaamde paranormale zaken mee mogen maken, van voorspellende dromen, spontane regressies naar vorige levens, dingen die in huis plots en zonder enige aanleiding beginnen te bewegen tot het aanvoelen van negatieve energie. Menig boek heb ik hierover gelezen, menige lezing bijgewoond, menige beurs bezocht, menige workshop gevolgd. Uiteraard waren ze niet allemaal even nuttig of zelfs maar 'echt' te noemen, maar ik heb er toch veel inzichten door verworven. Toch zal ik mij zeker niet 'paranormaal begaafd' noemen; ik denk dat ik er, door misschien mijn normale maar best vrije jeugd, alleen wat meer aandacht kon besteden en meer interesse kon tonen in wat men noemt paranormale en occulte zaken, dan andere mensen dat wellicht konden doen.

Kinderwereld

32018b6e3ac9dea2964c663674ed5fcd_1349534Zelf ben ik niet gelovig of kerks opgevoed. De kerkse moraal, de regels van een religie waren dus barricades of hindernissen, die ik niet heb hoeven nemen in dit opzicht. Ook mijn ouders, hoewel toch bijzonder argwanend en 'stoffelijk' ingesteld tegenover paranormale verschijnselen, hebben mij op dit gebied nooit iets in de weg gelegd. En daar ben ik altijd dankbaar voor geweest, want van klein kind af aan heb ik eigenlijk altijd wat 'ongewone' ervaringen, dromen, gedachten, ideeën en interesses gehad.

Vanaf het moment dat ik kon praten, had ik bijvoorbeeld een onzichtbaar vriendje, iets wat veel kinderen in de spiritueel nog open leeftijd hebben. Dat wil zeggen, het vriendje was onzichtbaar voor de rest van de familie, want ik praatte en speelde de hele dag met hem. Zelf weet ik er helaas nog maar heel weinig van. Zoals bij zoveel kinderen, heeft de fase met het onzichtbare vriendje een paar jaar geduurd, tot ik naar school ging. Vaak is dit het moment, waarop de spirituele kinderwereld wordt ingeruild voor de materiële buitenwereld en moeten onzichtbare, onstoffelijke vriendjes en vriendinnetjes het veld ruimen voor de zeer stoffelijk aanwezige schoolvriendjes en -vriendinnetjes.

Cruciale ervaring

Eén ervaring wil ik er voor dit artikel uitlichten, omdat het mijn eerste bewuste ervaring en herinnering was aan een voelbare kracht buiten mijzelf. Het voorval staat dan ook nog steeds in mijn geheugen gegrift.

a084147b5e00b2bf73453876ebc55cfe_1349534Ik was zes jaar. Voor mijn verjaardag had ik een poppenwagen gekregen, waar ik dolbij mee was. Op zondag ging ik met mijn ouders vaak wandelen in het plaatselijke park of op bezoek bij familie of kennissen, die in dezelfde plaats woonden. Zo ook deze bepaalde zondag; trots als een pauw liep ik achter mijn poppenwagen, die voor deze keer mee mocht. Op weg naar huis mocht ik het laatste stukje alleen vooruit lopen. Het was immers een deel van dezelfde route als die van school naar huis, dus de weg kende ik goed. Al hollend met mijn poppenwagen naderde ik het laatste kruispunt voor de straat, waarin ons huis stond. Keurig bleef ik wachten, want van rechts kwam een stadsbus aan. Daarna stak ik in vliegende vaart de weg over ..... vlak voor een tweede stadsbus, die ik door de eerste niet had gezien. Ik hoorde een gil van mijn moeder, die een stuk achter mij liep, en zag de ontzette gezichten van de buschauffeur en de passagiers op de voorste bank door de busruit.

89b33ffb90be7d1fd265e201961bd9c6_medium.Plots was daar, voelbaar, de gedaante van die grote kracht, die ik alleen uit mijn dromen kende. Met een enorme zwieper schoot de poppenwagen op de hoge stoeprand en vloog ik er achter aan, alsof ik een harde duw in de rug kreeg. Veilig holde ik verder achter mijn poppenwagen. Ik was niet eens geschrokken.

Het vreemde was, dat er tussen het moment dat ik die tweede bus pas zag en dat ik op de stoep verder kon hollen echt heel weinig tijd zat. Ik weet bijvoorbeeld dat ik de bus piepend hoorde remmen, toen de duw mij al 'vleugels' had gegeven en ik veilig op de stoep was beland. Wel 'hoorde' ik heel duidelijk, in mijn hoofd, de woorden "Pas op, hoor! Je bent nog niet aan de beurt". Ik ben ze nooit vergeten.

Aan de beurt zijn, kende ik van school, maar op dat moment begreep ik natuurlijk nog niet wat voor beurt dat dan zou zijn. Inmiddels weet ik beter. Mijn ouders kwamen intussen, hevig geschrokken en wit weggetrokken, aangerend. Zij hadden door de bus niet kunnen zien, wat er was gebeurd. Op het moment dat de bus verder reed, zagen zij tot hun opluchting mij met poppenwagen, veilig en wel, op de stoep staan.

Tot slot  

836b30c16d38616e8812aa7e095a6d0c_1349534 De aanwezigheid van deze grote kracht heb ik in de loop der jaren, in bepaalde omstandigheden, nog een aantal keren mogen ervaren. Niet alleen om mij veilig te houden, maar ook om mij aan te moedigen, te pushen, om bepaalde dingen te doen of te laten, waartegen mijn stoffelijke verstand op dat moment bedenkingen had, maar die later in mijn voordeel bleken uit te vallen. Wat deze kracht precies is, een lichtgids, engelbewaarder, beschermengel, geleidegeest? Ik weet het niet, maar ik denk eigenlijk een combinatie van alles tegelijk, die zonodig beschermt en stuurt. En daar ben ik - nog steeds - heel blij mee.

 

ASMAY.

© 2012 Foto's: Office.microsoft.com en Wikimedia Commons.

 

5aef3677a268a682585c5924e48135cb_medium.Zie ook:

10-dingen-die-jullie-vast-niet-van-mij-weten

Een-goed-gesprek-met-mijzelf

Het-patroon-van-drie-felrode-draadjes

Keuzes-als-kruispunten-op-je-levenspad

Zondagse-wandeling-en-de-geur-van-een-sigaar

Of lees verder via:

https://tallsay.com/asmay of

https://asmay.wordpress.com/ of

https://tallsay.com/asmaysrecepten of

https://asmaysrecepten.wordpress.com/

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
18/08/2016 11:00

Reacties (4) 

1
18/08/2016 12:00
Mooi persoonlijk verhaal.
1
18/08/2016 11:56
Mooi artikel en bijzondere ervaringen. Het geeft een heleboel herkenning.
1
18/08/2016 11:51
Cool zulke ervaringen.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert