Een goed gesprek met mijzelf

Door Asmay gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

fa42ea1aa330e052931e0439d9cf6365_medium.Het was een interessante schrijfopdracht van collega-schrijfster Vlindertje: schrijf een artikel in het thema van ‘Ik en mijn monoloog’. Eentje waar je toch even over moet nadenken, bij jezelf te rade moet gaan, want: “Een monoloog is alleenspraak; een betoog van één persoon die aan het woord is. Het is het tegengestelde van een dialoog”, een gesprek tussen twee personen.

Dialoog’ met je jezelf

Het kan ook de relatie schetsen, die je met jezelf hebt. Ben je het in je alleenspraak met jezelf eens of heerst er conflict in je hoofd? Spreek je aardig tegen jezelf of lever je alleen maar ongezouten kritiek en breek je jezelf af? Vooral dat laatste - als je zelf je grootste criticus bent - is niet alleen onverstandig, maar ook nog ongezond; het kan leiden van een gebrek aan zelfvertrouwen, een laag zelfbeeld tot een stevig minderwaardigheidscomplex. Nee, kritiek leveren op jezelf moet je dus zeker niet doen, laat dat maar aan een ander over.

Vroegere monologen

Als kind stond ik altijd perplex van de onaardigheden, die andere mensen en dan in de eerste plaats andere kinderen je zomaar even konden toevoegen. Zelf was ik als kind meer het dromerige type, dat in zo'n geval meestal met een mond vol tanden stond, met stomheid was geslagen en eigenlijk verlamd van schrik achterbleef.

Later, als de schok en de perplexiteit van de zo onverwacht geuite hatelijkheden waren verdwenen, werd ik altijd boos. Boos op die ander, omdat hij of zij zo ongevraagd en onverhoeds onaardig was geweest en mij zomaar had aangevallen, maar ook boos op mijzelf, omdat ik (weer) niet wist wat ik er op dat moment op had moeten zeggen, hoe ik voor mijzelf had moeten opkomen.

 

e1e663dce5989d0a0e9717cc17a1e666_1349107In mijn hoofd speelde het hele tafereel van de onaardigheid, hatelijkheid of aanval zich dan keer op keer opnieuw af, alleen diende ik de ander(en) dan wel steeds en steeds beter van repliek. Het ene antwoord als stevige linkse, het andere argument als rechtse hoek; in mijn hoofd liet ik ze (figuurlijk gesproken) alle hoeken van de kamer zien. Echter, altijd later en alleen in mijn hoofd. Helaas wist ik altijd achteraf precies welke dingen ik had moeten zeggen, hoe ik de aanval had moeten pareren, welke 'strategie' ik zelf had kunnen uitvoeren om als het ware de bal terug te kaatsen. Altijd achteraf, nooit op het 'moment suprême'.

Latere replieken

Een voordeel van die kinderlijke ruzie- en repliekmonologen in mijn hoofd was wel, dat ik steeds beter leerde hoe ik, in geval van verbale onaardigheden, de ander een passend weerwoord kon geven. Oefening baart kunst, nietwaar? Door mijn jeugdjaren heen had ik inmiddels een mooie verzameling replieken in mijn hoofd opgeslagen, dus er zat altijd wel een aardige bij voor een scherpe reactie.

271f6966d59a939be51e8b3eac2f2f03_1349107Een nadeel was wel, dat ik mijzelf eigenlijk ongemerkt aan het trainen was in het ruziezoeken; het welles <->nietes-spelletje, waarbij je bewust op hetzelfde niveau en in dezelfde emotionaliteit gaat zitten als je opponent. Dat is tenslotte, wat een ruzie sec is: twee tegengestelde meningen of opvattingen, die verbaal worden uitgevochten op basis van een emotie. Er komt geen redelijkheid, ratio of logica meer aan te pas. Hoe hoger de emoties oplopen, hoe groter de ruzie zal zijn en vice versa.

Dat was dus ook niet echt de goede weg, het pad waarop ik verder wilde of waarbij ik mij prettig voelde. Wel kon ik mij inmiddels in een meningsverschil heel goed staande houden. Een nieuwe monologenreeks speelde zich af in mijn hoofd: ‘Hoe nu anders? Als ik dit zeg, dan ...., maar als ik dat doe, dan ....’ Kortom, een warboel van gedachten in deze interne alleenspraak.

Toch een andere manier van conflicthantering

dc7cf6705449f557c473ee973206ff7d_1349107Uiteindelijk ontdekte ik voor mijzelf een andere manier, waarop ik een verbale aanvaller of ruziezoeker redelijk snel schaakmat kon zetten: rustig, onbewogen en misschien zelfs onverschillig blijven tijdens of na een onaardige aanval. Dat wil zeggen: voor jezelf opkomen, maar je niet laten meesleuren in de emotie van de ander. Het is in feite de beste manier van conflicthantering: in je eigen kracht blijven staan en je niet laten verleiden, verlokken of  'verlagen' tot het meedoen op het woelige en emotionele strijdtoneel van de ander.

Assertiviteit van binnen en van buiten. Voor mij werkt het inmiddels prima. Het is sindsdien dan ook gedaan met de soms urenlange ruzie- en repliekmonologen in mijn hoofd.

Ouderdomsmonologen of iets anders?

406054674d7f346a582990f502d89018_medium.Mijn hedendaagse monologen spelen zich niet alleen in mijn hoofd af, maar spreek ik meestal ook nog eens hardop uit. Is dit een teken van de nakende ouderdom? Ik heb vroeger mijn oma en inmiddels ook mijn moeder al, tijdens het klimmen der jaren, meermaals betrapt op het voeren van een monoloog, terwijl er niemand anders in de buurt was. Is het een erfelijke kwestie, dat praten in jezelf?

Of is het slechts een gevolg van het alleen wonen, gaan en staan? Misschien komt er hierbij een biologische behoefte van lijf en leden om de hoek kijken, zuiver om te weten of de stembanden nog wel werken. Ik weet het niet.

Mijn monologen gaan eigenlijk nergens over, missen vaak elke logica en zijn zeker het opschrijven niet waard. Desalniettemin babbel ik er soms lustig op los, waarbij het meestal gaat om mijzelf te helpen herinneren bepaalde dingen te doen of juist te laten, zoals een boodschappenlijstje maken, een brief posten, de vuilcontainer weer van de straat halen en in de tuin zetten, een bepaald telefoontje te plegen, kattengrit te kopen, niet vergeten het licht op zolder uit te doen of de schuur af te sluiten enzovoorts, enzovoorts, enzovoorts.

Tot slot

Ach, erg druk maak ik mij hier toch niet om, want waarom? Ik hinder als alleengaande immers niemand met mijn geklets. Niemand heeft last van mijn binnenshuis gemompelde monologen (buiten doe ik het – bewust of onbewust – niet, heb ik geconstateerd . Maar mocht iemand mij toch onverhoopt eens betrappen op één van mijn monologen, aanhoren en er iets over opmerken, wat dan? In vroeger jaren heb ik in een dergelijk geval altijd beweerd: "Ik in mijzelf praten? Hoe kom je er bij? Ik praat gewoon tegen mijn katten, dat heb ik altijd al gedaan". Een flauw excuus in feite, maar eentje, die ik best jarenlang heb opgelepeld.

Echter, waarom zou ik mijzelf eigenlijk verdedigen? Nee, in zo'n geval zal mijn weerwoord voortaan heel simpel zijn: "Ach, ik heb gewoon een goed gesprek met mijzelf. Heb jij dat nooit?" Waarna ik mij voorneem rustig, onbewogen en onverschillig, al mompelend mijn onnavolgbare verdere gang te zullen gaan.

 

ASMAY.

© 2012 Foto's: Office.microsoft.com.

 

e14847172a9cd5371f08e0579e4ac14a_1349107 Zie ook:

De-charme-van-een-dialect

Het-patroon-van-drie-felrode-draadjes

Keuzes-als-kruispunten-op-je-levenspad

Om-de-tafel-zitten-en-een-goed-gesprek-met---

Schrijven-als-nieuwe-hobby-uitlaatklep-en-bijverdienste

Of lees verder via:

https://tallsay.com/asmay of

https://asmay.wordpress.com/ of

https://tallsay.com/asmaysrecepten of

https://asmaysrecepten.wordpress.com/

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
18/08/2016 10:39

Reacties (3) 

1
18/08/2016 12:02
Mooi hoor! Hoe je van kind af aan met ruzie om leert gaan - hoewel voor iedereen een persoonlijk proces - is boeiend beschreven.
1
18/08/2016 11:56
Heerlijk verhaal! Van monologen als hersenspinsels naar conflicthantering, mooie ontwikkeling.
1
18/08/2016 11:52
Leuk artikel. Ik hoef me dus niet druk te maken als ik later in mezelf ga praten.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert