De laatste bruiloft (2) – de nasleep

Door Asmay gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

108c54caec0bd6a4d1dce10d89840342_medium.Gebogen liep de jonge vrouw door de stad, de zware boodschappentassen sneden in haar handen. Ze moest nog even langs de slijter, want haar echtgenoot hield nou eenmaal erg van zijn glas whisky, als hij 's avonds thuiskwam. Haar echtgenoot, nog steeds vond ze dat best heel gewichtig klinken. Ze grinnikte hardop om het binnenpretje en een paar voorbijgangers keken haar vragend aan.  Stug liep ze door, slepend met de zware tassen.

Gisteren waren zij precies één jaar getrouwd. Het was een gewone doordeweekse dag geweest en haar echtgenoot, Hugo, moest werken. 's Avonds had zij alleen, met een bord eten op haar schoot, voor de TV gezeten. Hugo had gebeld en gezegd, dat hij nog het een en ander moest afronden op de zaak. Het zou weer laat worden. Nee, ze hoefde geen eten voor hem te bewaren, hij liep wel even langs de snackbar. Zuchtend had ze opgehangen. Hij leek hun eerste trouwdag volledig te hebben vergeten.

Toegegeven, hij moest wel erg lang doorwerken het laatste jaar. Zo'n drie avonden in de week was het raak en ook de weekenden waren al lang niet meer vanzelfsprekend voor hun samen. Het weekend van drie weken geleden moest hij bijvoorbeeld weer met zijn baas mee naar een of ander golf- of tennisweekend van een grote klant in Frankrijk. Nee, hij kon niet afzeggen, dat zou hem niet in dank worden afgenomen en hem wellicht de promotie kosten, die hij zo graag wilde. Ja, hij vond het ook jammer dat hij niet meekon naar het verjaardagsfeest van haar vriendin. Ze moest toch maar gaan, ook al was hij er niet bij.  Dat had zij dus maar gedaan. Toch knaagde er al enige tijd een zekere onrust aan haar.

7c8c1465ac25eb346327820d6b589887_1348325Het verjaardagsfeest, die  zaterdag, was heel gezellig geweest. Haar aantrekkelijke vriendin, Lydia, die van de ene relatie in de andere verhouding fladderde, had even bedenkelijk gekeken toen zij alleen was verschenen. Echter, Lydia was geen fan van Hugo, dus missen deed ze hem zeker niet. Samen hadden zij, met behulp van Lydia's karaoke-set, een aantal duetten gezongen tot groot vermaak van de overige aanwezigen.

Vanavond had zij met Lydia afgesproken om samen in de stad wat te gaan eten. Dat gebeurde niet zo vaak; Hugo mocht Lydia, haar beste vriendin sinds de lagere school, evenmin.  Maar Hugo was weer eens een paar dagen op zakenreis. Al mijmerend was zij eindelijk thuisgekomen. Zij ruimde de boodschappen op en begon haar voorbereidingen voor een gezellig avondje-uit met een ontspannend bad.

bc0fddbfea1121f17f2ae8a976ed63cf_1348325Om klokslag zeven uur liep zij de drukke pizzeria binnen. Lydia was er al en zat aan de bar geanimeerd met een paar heren te praten. Lydia zwaaide, toen ze haar in het oog kreeg. Al snel was hun tafeltje gereed in een rustige hoek achter in het restaurant.

"Heerlijk", zei Lydia, "hier kunnen we ongestoord en ongehoord alles bespreken wat we willen. Zullen we een fles rode wijn erbij nemen?" Ze knikte instemmend. "Nou meid", Lydia hief haar glas, "nog gefeliciteerd met je eerste trouwverjaardag, gisteren. Op je gezondheid en geluk!" Ze proostte mee, maar Lydia had al wel de trieste glimlach opgevangen, waarmee ze even aan gisteren terugdacht.

"Wat is er? Je kijkt zo triest. Het zal toch niet .... Hugo is het toch niet vergeten?!" De strijdlust klonk door in Lydia's stem. Ondanks haar bedrukte stemming, moest ze daarom lachen. Voor zij het goed en wel wist, begon ze te vertellen over al haar verbleekte verwachtingen, verschraalde hoop en kleurloze toekomstvisie. Hugo was altijd zo charmant en liefdevol geweest, zij hadden nota bene al een jaar samengewoond, maar het leek wel of zijn interesse na haar jawoord, toen zij officieel met elkaar verbonden waren, verdampt was. Hij was afstandelijk, koel, bazig, zowel in bed als daarbuiten, alsof zij de huishoudster was. Al haar pogingen er met hem over te praten had hij lichtelijk geïrriteerd weggewuifd. Haar huwelijk was voorlopig een grote teleurstelling. Zij zag haar liefde een beetje als een plantje; als het geen water meer krijgt, sterft het af.  Zij voelde zich als getrouwde vrouw eenzamer dan ooit.

Tijdens het voorgerecht had Lydia haar zwijgend aangehoord. Het hoofdgerecht werd geserveerd. "Weet je", zei Lydia, "er zijn mannen, die de zogenaamde periode van de 'jacht op de vrouw' het interessants vinden. Ze moeten moeite voor je doen, moeten je paaien, in een goed daglicht blijven staan enzovoorts. Maar zodra de ring om de vinger zit en de handtekening is gezet, is het doel bereikt. Ze verliezen hun interesse en gaan vaak weer op jacht naar een volgende prooi: een vriendin, een maîtresse. Stiekem natuurlijk, want het feit dat hun vrouw van niets weet is dan extra opwindend." Zij keek haar vriendin vol ongeloof aan. "Geloof me", zuchtte Lydia, "het komt veel vaker voor dan je denkt. Ik weet waar ik het over heb en ik kan je zo een aantal van dat soort kerels aanwijzen." Lydia was even stil.

39351098594a30a7bfe6dd92ed2e61c6_1348325Voorzichtig vervolgde zij, "Is Hugo bijvoorbeeld veel weg de laatste tijd, terwijl jij nooit mee kan? Moet hij vaak overwerken? Wordt er vaak gebeld en als jij opneemt, gelijk weer opgelegd? Krijgt hij veel sms-jes op zijn mobiel als hij gewoon thuis is? Komen er voor jou vreemde rekeningen binnen of staan er onbekende opnames op jullie bankafschriften?" Lydia wist ongetwijfeld van de hoed en de rand.

Zij werd er stil van, terwijl haar hersenen koortsachtig werkten om deze informatie te koppelen aan de gebeurtenissen in haar leven. Het klonk allemaal akelig bekend: het overwerk, de korte zakenreizen, ook de weekendjes weg zonder haar, de hoge credit card-afschrijvingen, de rare telefoontjes, continue 'zakelijke' sms-jes, Hugo's desinteresse in alles was zij zei of deed; één voor één regen de losse gebeurtenissen aaneen tot een onheilspellend, maar logisch inzicht. Zij werd koud van binnen, haar hart miste een slag. Op dat moment stierf het plantje van haar liefde.

"Wist je trouwens", vervolgde Lydia, die al lang had gezien dat ze raak had geschoten en nu haar vriendin probeerde af te leiden, "dat in Keltische tijden een huwelijk na één jaar en één dag door beide partijen werd geëvalueerd en, als één van tweeën geen belangstelling meer had, simpelweg werd verbroken? Jammer voor jou, dat dat niet meer geldt. Anders kon je die druiloor tenminste onmiddellijk inruilen."

Ineens schoten haar de rare dromen te binnen, die zij de nacht voor haar huwelijk had gehad. "Toevallig, dat je dat noemt ..." zei ze, haar stem beefde een beetje. Opgelucht over iets anders te kunnen praten,   vertelde zij haar vriendin alles van de beangstigende dromen, die nog haarscherp en in detail in haar geheugen stonden gegrift. Lydia luisterde ademloos toe. "Meid, je bent mediamiek! Daar drinken we op!" Lydia bestelde nog een fles wijn.

230221bbd4036651cd7082e116acc940_1348325Mediamiek? Hoezo? Ze begreep het niet. "Nou", sprak Lydia geestdriftig, "het zijn ongetwijfeld belangrijke dromen, anders was je ze al lang vergeten. In alle dromen ging het om een huwelijk of relatie of verbintenis, en dat pakte in geen van de drie gevallen leuk uit. In de eerste droom vallen Noormannen of Vikingen binnen, in de tweede zit een liefdeloze, ruwe krijger en gaat de bruid zelfs dood, en in de derde is er een kille, tirannieke Farao." Ze knikte. "Kijk nu eens naar je eigen huwelijk, te beginnen met de trouwdag," drong Lydia aan. "Weet je nog, die vechtpartij op het bruiloftsfeest?" Ze knikte, hoe zou ze het kunnen vergeten?

Halverwege de avond was een groep van vier ongenode gasten gearriveerd, die zij niet kende, maar die Hugo wilden spreken. Hugo was bleek geworden, maar had de mannen gedecideerd gevraagd te vertrekken. Het resultaat was een wilde vechtpartij en betekende het einde van het feest. Wie de mannen waren geweest, had Hugo haar nooit verteld. Wel was er korte tijd later een aanzienlijk bedrag van hun spaarrekening opgenomen.

"Misschien waren het wel waarschuwingen of voorspellende dromen", mijmerde Lydia, "of sterker nog, misschien waren het wel regressiedromen". Zij keek haar vriendin, die gedachteloos nog een glas wijn achterover sloeg, niet begrijpend aan. Regressiedromen? Wat zijn dat nou weer? "Ach, je weet wel, regressies naar vorige levens. Misschien heb je stukjes gedroomd uit een paar vorige levens". Lydia nam nog een slok en werd helemaal enthousiast. "Stel dat dat zo is, ik weet het natuurlijk niet hoor, maar stel", zei ze, "dan is het huwelijk op zich misschien wel een soort karma-dingetje voor jou. In die droomlevens zeg maar, is het steeds niet zo goed gelukt. Misschien zit je nu daarom in dit huwelijk, aan deze vent vast, om er een andere draai aan te geven, of er mee te stoppen, of weet ik wat? Anders kun je je karma niet wegpoetsen of oplossen of wat daar ook mee moet en zit je er misschien een volgende keer weer mee, want zo werkt dat, geloof ik."

Dit was een heleboel informatie tegelijk en beiden waren er stil van. De ober haalde de borden weg, schonk de glazen nog eens vol en legde de dessertkaart voor hun neus.

93cbd3569a15b4ba12fa359fc0445c49_1348325"Ja maar", stamelde zij tenslotte, "ik weet daar eigenlijk niet zo veel van, maar stel dat, puur hypothetisch gesproken, hoe los je het dan op? Hoe weet ik, wat ik zou moeten doen? Hoe verander ik een situatie, waar ook nog iemand anders in zit, die het allemaal wel best vindt?" Het toetje werd gebracht, tiramisu, haar favoriet.

"Tja", peinsde Lydia, "dat weet ik ook niet. Scheiden is een manier, dan het huis verkopen en voor jezelf opnieuw beginnen misschien." Zij gruwde van het idee alleen al. Haar prachtige droomhuis opgeven? Nee, onder geen beding. Lydia praatte door, "... heb ik helaas ook niet direct een oplossing voor je. Of je moet natuurlijk nog een keer een droom hebben gehad, of misschien nog krijgen, die je vertelt wat je zou kunnen doen."

Haar ogen begonnen te glinsteren, opeens wist ze wat te doen. Ze zei echter niets. Lydia was te beneveld en merkte de omslag in haar vriendin niet op. Zij dronken hun koffie op, de rekening kwam, de vriendinnen namen hartelijk afscheid van elkaar en gingen elk hun eigen weg.

De dag erna kwam Hugo thuis met zijn mobieltje aan zijn oor. Hij kuste haar afwezig en koel op haar wang, zette zijn koffer in de gang en vroeg haar om een glas whisky. "Breng mijn glas even boven, wil je?" riep hij, terwijl hij luisterend naar zijn mobieltje de trap opliep, "dan neem ik eerst even een bad." "Goed schat", riep ze hem toe, "ik kom er zo aan".

0142eaee687e04de1a8591b65d0c2569_1348325Het was precies zoals zij had gedacht; altijd als hij thuis kwam, nam hij eerst een bad en gooide al zijn kleren in de was of in de zak voor de stomerij. Waarom eigenlijk? Zodat zij geen lange haren op zijn pak, of lipstick op zijn overhemd, of andere sporen zou kunnen vinden, waardoor zij hem zou doorzien of hij door de mand zou vallen? Ze hoorde hem gemaakt lachen zoals in de tijd voor hun huwelijk. Dit was duidelijk geen zakenrelatie aan de andere kant van de lijn. Ineens maakte het ook niet meer uit. Het was te laat. Ze ging wel alleen verder.

Zij pakte een dienblad en zette daarop het glas whisky en een litermaat vol water. Bij de badkamerdeur wachtte ze even. Het bad was vol, de kraan werd dichtgedraaid, haar man stapte in bad. Een minuut later hoorde zij het elektrisch scheerapparaat zoemen, zoals altijd als hij in bad zat. Zij opende de deur, zag Hugo in bad liggen, terwijl hij zich aan het scheren was. "Hier schat", zei ze en gooide de literkan water over hem heen. Vervolgens zette zij het glas whisky op het badkrukje neer en verliet de badkamer.

e075c0814b454f4edc00a757b4f18ff5_1348325Hoe vaak had zij hem al niet gewaarschuwd om geen elektrisch apparaat in of bij het bad vol water te gebruiken? Hoe vaak had zij hem verteld over haar nachtmerrie, waarin hij in het bad werd geëlektrocuteerd? Maar had hij geluisterd, had hij zijn riskante gewoonte afgezworen? Nee, en dat zou ze ook precies zo aan de politie vertellen, die ze zo dadelijk ging bellen. Maar eerst ging ze de uien snijden, die ze voor de avondmaaltijd had bestemd; dat hielp zo lekker bij het huilen.

 

ASMAY.

© 2012 Foto's: Office.microsoft.com en Wikimedia Commons.

 

57af7b1aedcaee67ece779bc8deae3be_medium.Zie ook:

De-laatste-bruiloft-1-een-droomverhaal

De-ideale-relatie-is-als-een-peper-en-zout-stel

Over-kikkers-en-prinsen-een-dating-ervaring

De-man-de-vrouw-en-de-alligator

Mijn-perfecte-partner-bestaat-niet

Of lees verder via:

 

https://tallsay.com/asmay of

https://asmay.wordpress.com/ of

https://tallsay.com/asmaysrecepten of

https://asmaysrecepten.wordpress.com/

16/08/2016 03:50

Reacties (3) 

1
16/08/2016 10:14
Nu snap ik de vreemde dromen in het vorige deel. Mooi verteld!
1
16/08/2016 10:10
Ai, dat is een gedegen afrekening.
1
16/08/2016 10:06
Luguber.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert