Welvaart is wat je voelt als welvaart.

Door Annafeliz gepubliceerd in Reizen en vakantie

Het is inmiddels laat en met een beetje geluk, bereiken wij Palenque vanavond om 20.00 uur. Terwijl we zo voort rijden bedenk ik mijzelf dat ik het toch wel goed heb. Neem nu vanmiddag, zit ik in de baas zijn tijd van die goddelijke knoflookgarnalen te eten aan de Golf van Mexico. Nu weet ik best wel dat het eten in de baas zijn tijd niets bijzonders meer is, maar aan de Golf! In een korte broek en hemdje! Op blote voetjes!  En ik kom tot de conclusie dat een zakendiner met succesvolle lieden, ingeklemd in een strak pak en strop om de hals, niets voorstelt bij dit mooie moment! Ik ben rijk en ik leef en ik loop op blote voetjes. Voor mij geen zand in de ogen, maar zand tussen de tenen.

   

Maar nu is zo langzamerhand de tijd aangebroken voor het ritueel. Nee, ik ga niemand offeren, het is tijd voor een ander ritueel. Tequila drinken met de gasten in de bus. Lekker kliederen met limoen, zout, bekers en tequila. Om te beginnen moet ik enkele goddelijke assistentes uitzoeken. Ik kies een paar mannelijke goden en dan begint het ritueel. God Lemon, gaat rond met stukjes limoen, God Sal met het zout en God Plastico Fantastico met de bekers. Dan kom ik in beeld, de Godin van het agave vocht, van het gouden water, de Godin van de tequila! Stuk voor stuk vul ik de bekers en kijk of men het stukje limoen wel in de juiste hand heeft. Check of de hoeveelheid zout op hun hand de juiste is en zo beweeg ik mij langzaam door de rijdende bus. De chauffeur kijkt zo nu en dan in de spiegel, wat zou hij nu denken?  Als dat dan allemaal is gebeurd en iedereen tequila in de beker heeft, gaan we over tot het hoogtepunt van dit ritueel. Het opzeggen van de magische spreuk.  Het wordt stil in de bus, ik pak de microfoon en begin: Arriba, abajo, al centro, sexy movimiento (hierbij moet iedereen natuurlijk zijn heupen mee bewegen) y para adentro ( naar boven, naar beneden, naar het midden en naar binnen) en als iedereen dit dan nagezegd heeft is het zover. Het zout wordt van de handen gelikt, de tequila in de mond en nu de limoen erbij. Heerlijk! Het goddelijke goedje is binnen. We sluiten het ritueel met een tweede rondje af. Viva Mexico! Als afsluiting gaan de goddelijke assistentes rond om de bekers en leeggezogen stukjes limoen op te halen. Als zij alles hebben verzameld in een afvalzak, is het zover. Iedereen gaat lekker achterover zitten. Men is een beetje loom en klaar voor de Film. Ik heb de Film Frida bij me, een super interessante film. Kreeg een Oscar en ik zeker de moeite waard. De film gaat over Diego Riviera en zijn relatie met Frida Kahlo en al wat zij mee maakten in hun leven samen. We hebben geluk, de video werkt.  En terwijl de gasten genieten van de film, een boek lezen of muziek luisteren, beweegt de bus zich richting Palenque.  Omgeven door de Lancandon jungle wacht ons een avontuur van ongekende schoonheid.

Na een lange reisdag bereiken we het hotel, het is inmiddels 20.30 uur. Maar het was de moeite waard. Het laatste stukje van de reis zag je een enorme verandering in het landschap. Kale vlakten, lage struiken en bomen hadden plaats gemaakt voor bergen en tropische jungle. Enthousiast roep ik: ”Welkom in Palenque mensen”. “Geniet van het tropisch klimaat en de vegetatie”. “Kijk toch eens wat mooi?” Ik was ineens niet meer moe, ik was de lange rit vergeten. Stralend kijk ik naar de chauffeur en zeg:” Je hebt het weer gedaan joh, super”! “Een applaus voor Mauricio”: roep ik! Het antwoord is een oorverdovend geklap en gefluit. Fijn, daar word ik nu blij van.

Terwijl ik toezie op de bagage en de sleutels in ontvangst neem, genieten de gasten van een heerlijke tequila Sunrise, een cocktail bestaande uit tequila, grenadine en sinaasappelsap. Een van de kelners staat al op mij te wachten en overhandigt mij ook een cocktail en terwijl ik aan dit goddelijke goedje nip, pakken de gasten allen een sleutel. We spreken af elkaar over 20 minuutjes in het restaurant te zien voor een hapje en een drankje. Vergeet jullie paspoorten en visa niet, roep ik hen na.  Later als iedereen terug is en lekker gedoucht heeft, zal ik een paspoortlijst maken die we nodig hebben bij de grenzen. Verderop in de reis zal ik er blij om zijn. Maar nu zit ik hier gewoon eventjes en wacht ik rustig of er nog iemand terugkomt. Niemand komt, blijkbaar is iedereen tevreden. Men heeft blijkbaar geen vogelspin, kakkerlak, schorpioen of ander eng beest aangetroffen, er zijn geen klachten over de kamers, niks. Dan ga ik ook maar eens naar mijn kamer om een heerlijke douche te nemen. Ik bel de gids voor morgen even om te kijken of hij mij niet vergeten is.  Nadat hij mij ervan verzekert dat hij er morgen om 8 uur zal zijn, ben ik klaar. Opgefrist verschijn ik keurig op tijd in het restaurant.

Ik help de gasten bij de bestellingen, hetgeen ik de gehele reis zal blijven doen, alleen met het verschil dat ik aan het einde van de reis graag dat “arranchera” lapje door het gezicht zou willen halen van de gast die me roept en zegt: ”Annelies, dit is toch geen biefstuk, kijk nou”?  Iedereen is gezellig aan het praten en ondertussen vul ik alle namen en gegevens in op de paspoortlijst. Tussendoor geniet ik van een heerlijke Azteken soep. Als het restaurant om 22.00 uur sluit, gaat iedereen zijn eigen gang. Sommigen kiezen voor een wandelingetje, anderen gaan lekker naar hun kamer. Morgenvroeg om 7.00 uur zien wij elkaar weer bij het ontbijt. Ik loop nog even naar de bus die schuin tegenover het hotel staat geparkeerd, alles is donker. Ik zie niets meer van de chauffeur. Die ligt waarschijnlijk lekker te slapen achter in de bus. Dat doet hij om iets extra’s bij elkaar te sparen vertelde hij mij die middag tijdens de lunch. Opfrissen zou hij morgenvroeg doen bij het toilet van het hotel. 

Ik loop langzaam naar mijn kamer, leg mijn spullen klaar voor morgen en spring onder de douche. Terwijl ik onder de douche sta, denk ik terug aan deze dag. Aan de afstand die wij afgelegd hebben, ongeveer 550 kilometer, en voel een diep respect voor de chauffeur. Het is toch hij die ons veilig hiernaartoe heeft gereden, en dat met een buitentemperatuur van 38 graden en een bus met een matig werkende airco. Petje af Mauricio! Ik ben blij dat de gasten zo enthousiast voor hem geklapt hebben toen wij bij het hotel aankwamen. Dat doet me goed. Het is een fijne groep, ik mag niet klagen.

De volgende dag stond een bezoek aan Palenque op het programma. Een oude Mayastad, gelegen te midden van de tropische jungle. Interessante verhalen over Koning Pacal, die als 13-jarige aan de macht kwam, worden enthousiast en met humor door de gids verteld. Hij besteedt veel aandacht aan de tempel van de Inscripties waar je via een nauwe ingang kon afdalen om de geniale sarcofaag te zien waarin het skelet van deze belangrijke heerser gevonden werd.  Enthousiast vertelt hij over deze imposante Mayastad en geeft voorbeelden over de hiërarchische opbouw gedurende deze periode. Inmiddels is het iedereen wel duidelijk geworden, in deze steden leefden de mensen met macht. Heersers, priesters, architecten, astrologen, kunstenaars en handelaren hadden een mooi onderkomen. De werkende, armere bevolking, de mensen die deze tempels bouwden, woonden verderop in simpele adobe huisjes. Nadat wij de belangrijkste gebouwen hadden bekeken en enkelen de tempel hadden beklommen, was het tijd voor een pauze. Daarna begon de wandeling.

De wandeling door de jungle van Palenque is iedere keer weer super. De natuur is indrukwekkend met de immens hoge bomen, prachtige bloemen en planten, geluiden, bewoners en kleuren. Als je even niet praat, hoor je het lied van de jungle. Je hoort de natuur zonder tussenkomst van een woord. Er is geen stem.  Dat is pas rustgevend.

De meeste bomen en planten die je hier ziet, ken ik als kamerplantjes in Nederland. Hier is alles groot, hier zie je overal iets bewegen, het leeft hier! Ieder diertje op deze plek heeft zijn taak en het is geweldig te zien hoe bloemenranken zich een weg omhoog banen naar het licht. Iedere boom heeft bewoners, de stammen zijn bekleed met orchideeën en bromelia’s, alles leeft en gebruikt elkaar.  Ik heb zin ieder blad aan te raken, aan iedere bloem te ruiken en kom ogen te kort. De gids wijst de gasten op de stenen die je overal onder de jungle ziet en vertelt dat onderzoekers schatten dat nog steeds meer dan duizend gebouwen en andere constructies verborgen liggen in het oerwoud. Of wij ooit de gehele waarheid over Palenque te weten zullen komen, is een vraag die ik niet kan beantwoorden. Maar wat ik gezien heb is meer dan indrukwekkend. Tempels en gebouwen die omgeven worden door tropische vegetatie, bergen op de achtergrond, parkieten en toekans die hoog in de toppen van de bomen zitten en het geluid van de brulapen op de achtergrond. Niemand denkt nu nog aan de lange rit van gisteren, we worden meer dan beloond.  De wandeling eindigt bij het kleine museum en hier nemen wij afscheid van de gids. Vervolgens bezoeken wij het museum om de prachtige voorwerpen te bekijken, dan gaan we naar de bus. Het is hoogste tijd terug te keren naar het hotel, de patio met het heerlijke zwembad wacht al op ons.

De namiddag kan iedereen invullen hoe hij wil. Het plaatsje Palenque bezoeken, de begraafplaats bekijken of gewoon heerlijk aan het zwembad liggen. Genoeg mogelijkheden om de dag verder door te brengen. Ik heb niet erg veel te doen die middag en ben blij met dit rustmoment. Nadat ik het programma voor de volgende dag heb opgehangen, mails heb verzonden en naar San Cristobal heb gebeld, heb ik tijd even te genieten van de rust en een korte wandeling te maken. Ik besluit op onderzoek te gaan, ik wil het plaatsje Palenque beter leren kennen. Ik wil de zijstraatjes eens lekker inlopen. Palenque is een gemeente in de Mexicaanse deelstaat Chiapas en telt ongeveer 90.000 inwoners. Het bijzondere aan deze gemeente is dat ongeveer 40% van de inwoners een indiaanse taal spreken, voornamelijk Chol en Tzeltal en van deze 40 procent spreekt zelfs 20% geen Spaans. De huizen zijn niet bijzonder, geen koloniale huisjes zoals in San Cristobal de las Casas, waar wij morgen heen gaan. Wat je ziet is een stad die zindert onder de genadeloze zon. De hoge temperatuur en luchtvochtigheid maken dat alles hier langzamer gaat. Je ziet mensen ploeteren in die hitte. Je krijgt een goede indruk van het dagelijkse leven van de plaats. Overal zijn kraampjes langs de weg te vinden waar men vers fruit en groenten verkoopt en ik ben verrast door de grote variatie. Het water loopt me in de mond bij het zien van al dat heerlijke fruit en ik besluit enkele mango’s en mandarijnen te kopen. Winkeltjes van waaruit harde muziek klinkt zijn er overal, zelfs bij de plaatselijke drogist kun je terwijl je inkoopt lekker op de muziek meedansen. En als extraatje staat er een enorme pop te springen en te dansen, ongelooflijk. Ik kijk naar mijzelf, naar mijn spaarzame kleding, en krijg echt medelijden met die persoon die in dat pak zit. Ja, het is hard werken in Mexico bij dokter Simmy.  En dat bij 40 graden.

Na een poosje zie ik een leuk cafeetje, en ja hoor, de goden zijn met mij, ze hebben echte koffie! Je moet weten dat de Mexicaan dol is op een beker water met een koffiekleurtje, een slap bakkie dus, en het liefst gooien ze er een berg suiker en wat kaneel bij. Tja, met alle respect voor de Mexicaanse cultuur, ben ik toch blij met dit cafeetje. Genietend van een heerlijk kopje sterke koffie bekijk ik de mensen die allemaal voorbijkomen en zie de duidelijke verschillen met Nederland. Een man van rond de 60 jaar komt gebukt aangelopen en probeert met alle macht een enorme kar met koopwaar voort te trekken. Het zweet loopt hem van zijn lichaam en aan zijn kleding te zien, heeft hij het niet breed. Als de man me aankijkt en ik vrolijk buenas dia’s roep en hij glimlachend terug groet, voel ik mij een beetje ongemakkelijk op het terras en ga naar de kassa om mijn koffie te betalen. Ik loop langzaam terug naar het hotel en moet denken aan deze man die waarschijnlijk vanavond met zijn vrouw en 7 kinderen op de grond zal zitten. Zij zullen voornamelijk bonen en tortilla’s eten. En het is niet onwaarschijnlijk, dat zij dit de rest van hun leven blijven doen.

 

11/08/2016 23:12

Reacties (3) 

12/08/2016 19:54
Dank je wel voor je reactie Leonardo.
12/08/2016 19:53
12/08/2016 16:02
Welvaart is volgens mij met name hoe je dat zelf lichamelijk, geestelijk en economisch ondervindt. Goed geschreven artikel!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert