Soms weet je het gewoon niet.

Door Theun50 gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

9c57d5068e2eca922b48df05807d28a8_medium.
 

Bijna elke morgen als ik onze hond uitlaat zie ik haar lopen met haar oude hondje. En altijd met opgetrokken schouders, alsof ze de last van het leven niet meer kan dragen. Ik kom haar bijna elke dag tegen, ze bewandelt bijna elke dag hetzelfde pad als ik. Altijd alleen en in zichzelf gekeerd loopt ze mij voorbij, geen groet, geen herkenningsknikje, niets. Ik vraag me af:
"Bewandelt ze eigenlijk wel hetzelfde pad als ik?"

Ik kijk elke keer even opzij als ze mij voorbij loopt en zie ik weer haar gezicht, getekend van pijn, vol van zorgrimpels en vermoeide ogen die alleen maar naar de grond kijken. Haar hondje sukkelt moeizaam achter haar aan. Ik groet haar voor de zoveelste keer, maar ze reageert nooit.
Ik vraag me af: "Heeft ze nooit een moment van enige herkenning?" Is haar leven misschien een opeenvolging van grauwe eentonigheid, van lusteloze dagen zonder inhoud? Dat vraag ik mij serieus af.

Het lijkt wel of de liefde voor het leven bij haar geen plekje heeft gevonden, alsof er geen liefdevolle dagen voor haar zijn gereserveerd. Het lijkt wel of een 'belofte' nooit is vervuld en alleen een lauwe lege lusteloosheid de alledaagsheid in haar leven aaneen rijgen. Zou ze elke dag die ketting van troosteloosheid als een loden last om haar nek dragen? Kunnen haar schouders die last nog wel aan?
Ik weet het niet.

Ik kijk nogmaals opzij en zie in gedachten een hele kwetsbare vrouw, de zon beschijnt zacht het dons op haar gezicht. Soms lelijk, soms mooi. Er zijn mensen die met veel bombarie alles eruit flappen om hun eigen gevoelens te verbergen. Maar ik denk dat ze niet zomaar uit de kast zal komen.
Je weet het gewoon niet.

De volgende dag nog maar eens een vriendelijke groet in het voorbij gaan, en wens haar een hele fijne dag toe. Ze reageert zowaar met een glimlach, ze staat even stil en kijkt mij aan. Het komt bij mij over alsof haar ogen fluisteren om geheimhouding, niet verder vertellen. Waarschijnlijk wil ze niet dat ik met een toegestoken hand haar afgesloten ego binnendring.
Soms weet je het gewoon niet
 

Theun50, 2016.

 

10/08/2016 14:48

Reacties (26) 

1
29/10/2016 06:01
Denk ook dat je groeten zeker goed doet. En prachtig geschreven hoe je dit beleefd
1
11/08/2016 09:44
mooi, en ik ben het met Mereltje eens waarschijnlijk is jouw groet wel degelijk belangrijk voor haar.
Theun50 tegen Vita
11/08/2016 12:34
Dat hoop ik voor haar van harte.
1
11/08/2016 07:16
Mooi verhaal, het zou zo maar een kronkel van Carmiggelt kunnen zijn.
11/08/2016 12:36
Vanmorgen liep ze voor mij uit, diep weggedoken onder een paraplu. Ik heb haar dus niet kunnen begroeten.
1
10/08/2016 23:09
Mooi! Snap dat het je bezighoud, zou ik ook hebben. Doet je hond niet mee hierin. Ik bedoel, honden snuffelen nu eenmaal aan elkaar en dan moet je als baasje toch even halt houden om aan dit sociale contact mee te werken en vaak volgt er dan ook een praatje tussen de baasjes.
1
10/08/2016 23:13
Nee, de honden mijden elkaar. Niet vijandig tegenover elkaar maar gewoon afstandelijk elkaar aankijken zonder toenadering.
1
10/08/2016 23:21
Tja dat komt ook voor.
1
10/08/2016 19:09
Vind het mooi geschreven van je.

Heb best even gedacht over een reactie, want herken sommige dingen wel. Het (bijna) niemand gedag zeggen, omdat je het gewoon niet wil ... het als een inbreuk op wat jij op dat moment aan het overdenken voelt.

Geen idee ,,, misschien is ze in gedachten wel bij dingen uit het verleden waarvan ze vind dat ze het fout gedaan heeft en niet meer kan terugdraaien. Als je haar altijd gedag zegt, zou ik er inderdaad mee doorgaan ... haar laatste reactie laat zien dat ze het wel degelijk weet te waarderen.
1
10/08/2016 19:29
Ja, dat overdenken is een mooi gekozen omschrijving. natuurlijk kom ik haar nog vaker tegen en zal haar blijven groeten. Wellicht ontstaat er een keer een (kort) gesprekje. Je weet het maar nooit.
1
10/08/2016 18:20
Misschien is ze wel iemand die heel veel artikelen schrijft en eigenlijk alleen nog maar naar buiten gaat om haar hondje uit te laten. Misschien heeft ze wel zoveel met mensen te maken gehad, dat ze daardoor zich afsluit voor de buitenwereld en alleen maar groet en verder niet. Ik kan me er wel iets bij voorstellen hoor. Ik heb geen hond, dus ik hoef de straat niet op, maar ook ik groet alleen maar, maar praat met niemand uit mijn buurt. Soms wordt ik aangesproken, maar ook dan houd ik het zo kort mogelijk. De ervaring heeft me genoeg geleerd.
10/08/2016 18:52
Misschien heeft zij die 'ervaring' ook wel opgedaan, zou zo maar kunnen. Maar zeker weten doe je dat niet.
1
11/08/2016 12:03
Nee, zeker weten doen we niks, maar je zou het je kunnen voorstellen, ik kan het me goed voorstellen. Anders zijn wordt niet getolereerd, anders doen ook niet. Moet je kijken, wij, mijn man en ik, we gaan weg in onze oude camperbus, geheel gemaakt in powerflowerstijl (nog niet af hoor) we gaan niet op vakantie maar maken korte tripjes om ergens rustig aan het water of op het platteland te genieten van de rust. Dat wordt raar gevonden. Ik ben jaren de straat amper op geweest vanwege mijn diarreeprobleem, daar werd ik over bestempeld als een iemand die zich boven anderen stelde, nu met het stoma...
1
11/08/2016 12:39
Het beeld wat anderen van je hebben is een fictief beeld wat ze zelf hebben gecreëerd!
1
11/08/2016 14:16
Dat klopt, maar het is vaak voor degene waar het om draait een probleem gaan worden, doordat mensen fictie naar werkelijkheid vertalen.
1
10/08/2016 17:06
Misschien denkt ze wel dat het dat kleffe mansvolk alleen maar om haar spaarcenten te doen is?
1
10/08/2016 17:30
Dat geloof ik niet. Niet alle mannen zijn klef en opzoek naar 'kleefcentjes'.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert