Om nooit te vergeten, Thorn het witte stadje

Door Kirsti gepubliceerd.

De slak

Het tempo van de dag past zich aan

een slaapplaats op mijn rug

Het is goed

ik kan rusten

waar ik ook ben

Uit mijn grootste moment van angst

groeide hoop, kracht, vertrouwen.

 

Onze energietocht

Op zoek naar positieve energiepunten in Nederland.

We bezochten plekken waar ik al mijn thema’s tegenkwam. Thema’s waar ik in had te leren.

d88ca48aaf8a492a31d76e888696a669_1406646

De heilige eik

Een beschermende heilige eik, 750 jaar oud. waaronder ik mijn zorgen neer mocht leggen en achterlaten. In vertrouwen op bescherming. Het regende zonnestralen, hij zond me energie vanuit zijn gehavende kern. Door geen drie blikseminslagen te vellen, slechts beschadigd, een uitgeholde stam die je omhelst. Hij vond  een nieuwe route  om zijn leven voort te zetten.

494d9dfa809e1106ec11c365c83cf522_1406647

Om drie uur was ik precies op een plek waar ik, in mijn eigen stilte op afstand, op een crematie aanwezig was waar ik niet in lichaam kon zijn, omdat wij deze route hebben gekozen. We hadden eerst onszelf te verzorgen.

1b50336fe99b20bacb878430165162ad_1406647

De boom van hoop.

Op het moment zelf me totaal onbewust wat ik daar vond, verlangend, naar de volgende stop, in de hoop dat dat me zou brengen waar ik zo’n behoefte aan had.

8c230da724d38b318f187c6afed94a8d_1406646

Maar eerst een slaapplaats zoeken. Er kwam onweer onze kant op en even voelde ik de stress, de druk wederkeren om vervolgens samen weer terug te keren naar de energie die ik de hele tocht hebben gevoeld, rust, liefde, harmonie, vertrouwen, overgave ............  

We reden er bijna aan voorbij, wat later ook hun filosofie bleek te zijn. Niet meteen aan de weg het mooiste weggeven, niet elke voorbijganger binnen willen halen, al zullen ze ook niet worden weggestuurd. De gasten komen voor hun rust en dit wordt beschermd. Wij kwamen hier niet zomaar terecht het was de volgende dag zelfs moeilijk om weer op te stappen maar daar werden we een handje bij geholpen door de beheerder. Hij gaf ons een zetje op een mooie manier, ‘kom mensen maak je tour af’, alsof hij wist wat we nodig hadden. Wij weten de plek maar ik bazuin het niet hard rond om ook mee te dragen aan die kleine gevonden oase, een stukje bescherming. Wie dit plekje nodig heeft zal het vinden op zijn weg.

3b5c7ddbb7ebe5b326eba883a106e0bc_1406647e519881d4e2601e17605282a48fd9ce7_1406647

De Sint-Michaëlskerk

(ook wel stiftskerk van Thorn of abdijkerk van Thorn). We reden richting deze kerk niet goed wetende in welke plaats zij stond. (in dit geval ‘zij’ ik de kerk bewust.) Ik was niet ‘aangenaam verrast’ door de naam van het plaatsje, maar wel degelijk verrast. Thorn. Ik kreeg beelden van een dondergod door, woorden als wraak, boosheid. Allemaal geen letterlijke vertaling, maar in mijn hoofd waar de plaatsnaam voor stond, waar mijn gedachten naar toe gingen.

We keken naar een film over de geschiedenis van dit ‘witte stadje’. Misschien wel het stadje van de ‘witte wieven’. Het witte dorpje Thorn was ooit een mini-vorstendom, dat werd geleid door een abdis en een klooster met twintig adellijke dames. Het stadje is geplaveid met kinderkopjes waar we allemaal bijna aan voorbijgaan, overheen rijden, om dat te bereiken waar wij willen komen.

De Fransen, of moet ik zeggen ‘de mannen’, namen in 1974 het stadje over en de adellijke dames zochten hun heil ergens anders. De armen, die bleven wonen in de huizen van de gevluchte adel, moesten belasting betalen per raam in hun woning. Het deed me even denken aan de uitspraak van mijn vader vroeger, zoek een boer met veel koestalraampjes, een grote schuur stond voor zijn rijkdom. De armen in Thorn metselden de ramen dicht om belasting te ontduiken en schilderde vervolgens hun huizen wit om hun armoede te verbloemen.

We gingen De Sint-Michaëlskerk binnen. Eerst het alleroudste gedeelte onder de vernieuwde kerktoren. Ik werd er overvallen door verdriet, voelde de historie en wat er op die plek allemaal had plaatsgevonden. In het schip van de kerk was veel wit en bladgoud te vinden, een grote show. Mijn plek vond ik onder een houten Maria beeld en haar beschadigde zoontje. Ze hingen in de lucht. Er is mij geleerd niet zomaar ergens onder te gaan staan,  uit angst, uit bijgeloof, voor dat wat zomaar eens op je hoofd zou kunnen vallen, maar ik was in vertrouwen. Keek recht voor me richting het enorme beeld van ‘God’ en zijn staf die naar beneden wees alsof hij elk moment kon veranderen in ‘Thor’, de dondergod.

2f815dfca4b4deff48d057107e708a3f_14066473175b1b8f695a54fa9d006608775cb35_1406647202b789c12d751066fc0f63838415b72_1406647

Ik trad mijn angst tegemoet met ferme stappen. Wil hier geen goed doen om straf te ontlopen, wil hier geen goed doen uit angst voor dat wat hij eventueel voor me in petto zou hebben. Wil hier goed doen om mezelf in de spiegel te kunnen kijken, dan mag hij daarna over mij oordelen. Wat hij er mogelijk van zal vinden is zijn verantwoordelijkheid, het is zijn hoogte van de lat die niet door mij te bepalen is.

7c778753f4fef6101de3b614a54d5cd2_1406647249ab87b216ca41ba3179ee063b7ec0c_1406647

Ik zag een schilderij van Maria en haar veel te wijs kind. Zijn last om te dragen, zij kon hem slechts omarmen in de wetenschap wat voor een zware tocht hij voor de boeg had.

32668e707a6b4fac5207a6ff0d8d01ff_1406647

Als laatste betraden wij de kamer van de ‘witte wieven’, de almachtige vrouwen. Achter de stoel aan het hoofd van de tafel vond ik mijn kracht, kracht om met de hamer op tafel te slaan en beslissingen te nemen. Me volledig bewust dat er een stoel aan de andere kant van het hoofd van de tafel ontbrak. Een stoel voor mijn partner, samen regeren als ying en yang, de vrouwelijke staat delen met een man, in gelijkwaardigheid.

Voor het verlaten van de kerk ontving ik het mooiste wat ik ooit heb ontvangen. ‘Mijn man’ gaf me een zegen op mijn voorhoofd met gewijd water vergezeld door een gepaste kerkelijke kus en ik was doordrongen van al zijn liefdevolle bedoelingen……….

Een tocht om in mijn hoofd naar terug te keren als ik weer dreig opgeslokt te worden door hectiek, zorgen of negatieve energiën. Ik heb alles opgeslagen in mijn geheugen en hier vastgelegd als reminder. Kom je mij tegen en zie ik er verhit uit wijs me dan even op mijn bedevaartstocht en ik weet weer waar ik naar terug kan keren. 

Thuis wedergekeerd werd ik verwacht in het ziekenhuis bij mijn oma, ik had kracht opgedaan om nu een arm om haar heen te kunnen slaan. 

31/07/2016 19:35

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert