Onbekend, niet ongeliefd

Door Willemijntje gepubliceerd in Korte verhalen

Hij is dood! Mijn lieve, lieve papa is niet meer! Voor de laatste keer bekijk ik zijn gelaat en beroer zijn koude handen. Deze werkelijkheid strookt absoluut niet met mijn gedachten. In gedachten zie ik zijn lachende gezicht met die helderblauwe, ondeugende ogen en voel ik hoe zijn sterke armen mij in de lucht gooien, terwijl ik er kirrend van de pret geen moment over twijfel dat hij me weer zal opvangen.

De ceremonie is kort: ik ben enig kind, mijn moeder toont weinig interesse, ze weet als gevolg van dementie waarschijnlijk niet meer waarom het gaat, zijn broer en zussen zijn reeds overleden. Blijven nog een paar oud-kameraden uit dienst, die ik weleens gezien heb en enkele buren.

Dapper en blij met de steun van de rolstoel, duw ik mijn moeder richting de ontvangstruimte voor het laatste ritueel; de koffie met broodjes en net als mijn moeder, schud ik na afloop automatisch iedereen de hand en prevel mijn dank voor de aanwezigheid en belangstelling.

De laatste in de rij is een onbekende, oudere man met een grote snor. Hij nadert in een statig marcherende tred en salueert wanneer hij voor me staat. Voor hij ook maar een woord kan uitbrengen schiet mijn moeder plotseling uit haar rolstoel, alsof ze een elektrische schok heeft gekregen en begint de man in het Maleis, haar moederstaal, de huid vol te schelden, althans zo klinkt het. Mijn god, wat een gênante vertoning, ben ik even blij dat vrijwel alle andere bezoekers al weg zijn.

Vol schaamte probeer ik haar te kalmeren en terug in de stoel te krijgen, wat me niet lukt. Hulp is gelukkig nabij, een verpleegkundige van het verzorgingstehuis, die zich in gepaste kledij op de achtergrond heeft gehouden snelt op ons af, weet mama wel terug in de rolstoel te krijgen en verlaat snel met haar de ontvangstruimte.

‘Excuus, mijn moeder kan door haar ziekte soms vreemd uit de hoek komen’ verontschuldig ik me.

‘Maak je niet druk, ik had een dergelijke reactie wel verwacht’. Antwoord de oude man droog.  ‘Zullen we even gaan zitten, hier of buiten als je wilt? Ik heb je iets te vertellen’.

De toon in zijn stem, maakt dat ik hem met kloppend hart en verwarde blik aankijk.

‘Buiten, ja liever buiten, ik ben graag buiten’ antwoord ik licht zenuwachtig.

Door de openslaande deuren lopen we zwijgzaam het aangrenzende park in. Mijn gedachten zwijgen echter niet, die malen en malen…wie is die man en wat gaat hij mij vertellen?!

Zodra we hebben plaatsgenomen op een bankje, steekt hij resoluut van wal.

2dd2e4d772206974e7d8b8b1f5135089_medium.

‘Je papa is er niet meer, maar je vader is er nog wel’!

Na deze woorden steekt hij al bij voorbaat zij hand op om te voorkomen dat ik hem in de rede val.

 ‘Ik dienden met jouw papa overzee, we waren goede kameraden – bijna als broers voor elkaar’ zijn blik dwaalt even dromerig richting horizon en een opwellende traan wordt snel weggeveegd.

‘Je papa was vrijgezel, ik was net gehuwd en mijn vrouw was zwanger van ons eerste kind. We waren jong en ver van huis. Je mama was een levenslustige, mooie, jonge vrouw. Het had niet mogen gebeuren. Toen ze zwanger bleek was ik ten einde raad. Je papa loste het op en trouwde je mama. Afspraak was, dat we er tot zijn dood over zouden zwijgen’.

De korte, informatieve zinnen, die hij spreekt dringen als kogels binnen in mijn brein.

Zonder iets te zeggen sta ik op en drentel een aantal keer voor het bankje heen en weer en probeer mijn gedachten te ordenen;  mijn mama is mijn mama en ook mijn moeder, mijn papa was mijn papa maar niet mijn vader, mijn vader is de man die daar op het bankje zit. Ik was enig kind, maar blijkbaar heb ik minstens één halfbroer of -zus. Als mama straks ook wegvalt, ben ik niet alleen – ik heb zonder het te weten nog familie.

Mijn verdriet, heeft even niet meer de overhand. Onder het lopen kijk ik vanonder mijn donkere wimpers belangstellend naar de man die geduldig wacht tot ik uitgedrenteld ben. Mijn hart maakt bijna een sprongetje bij het idee, dat ik mogelijk een broer of zus heb en misschien wel meer dan één.

Mijn gedachten blijven even steken; Weet zijn vrouw inmiddels van mijn bestaan? Of moet er richting zijn gezin over mijn wezentje nog steeds gezwegen worden!

Ik ga weer naast hem op het bankje zitten en nog voor ik hem dit kan vragen, volgt het antwoord.

‘Mara, mijn lieve vrouw en levensgezel, is twee jaar geleden overleden. Zij wist van jouw bestaan – ik heb het haar vrijwel direct na terugkomst in Nederland verteld. Dat was tegen de afspraak in, maar ik kon niet anders. Ik had Mara anders mijn hele leven niet recht in de ogen durven kijken. Het gaf het nodige gedonder, maar ze begreep het wel. Verder hebben we ons keurig aan de afspraak gehouden, er altijd over gezwegen en nooit contact gezocht’.

‘Je hebt twee halfbroers en twee halfzussen, allen getrouwd en rijkelijk voorzien van nageslacht en wat mij betreft ben je van harte welkom in je familie’. In afwachting van mijn reactie houdt hij even zijn adem in.

Hij lijkt best lief, mijn vader. Hoewel ik meer dan nieuwsgierig ben om mijn nieuwe familie te ontmoeten, ben ik ook onzeker en een beetje bang. Gedachten tuimelen door mijn hoofd.

Wat haal je overhoop! Zijn andere kinderen met partner en kroost hebben een eigen leven! Die zitten niet op mij te wachten. Ik ben een onbekende, een oude vrijster, nooit een man gehad en kinderloos! Het enige raakvlak is, dat we uit hem zijn voortgekomen.

Met zijn wijsvinger strijkt hij zacht over de diepe denkrimpel, die een plekje op mijn voorhoofd heeft veroverd. Tijdens het opstaan druk hij een kus op mijn haar en een briefje in mijn hand.

 ‘Kijk maar lieverd, neem je tijd en doe wat je hart je ingeeft, ik geef je mijn adres en telefoonnummer, maar je hoeft je absoluut tot niets verplicht te voelen’.

Ik kijk hem met gemengde gevoelens na, wanneer hij in statig marcherende tred het schelpenpad afloopt richting uitgang.

 

Foto: Google

©Willemijntje, 10-07-2016.

 

Stap over naar Essent

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Essent als energieleverancier.
10/07/2016 00:13

Reacties (4) 

1
11/07/2016 07:50
wat een indrukwekkend verhaal
11/07/2016 19:23
Dank. Deze twee jonge mannen hebben het zo goed mogelijk proberen op te lossen, maar er zullen daar destijds wel meer meisjes zwanger geworden zijn van onze Nederlandse soldaten, die het daar zelf hebben moeiten rooien.
1
10/07/2016 12:16
Heb ik dit niet al eerder gelezen?
1
10/07/2016 23:48
Dat heb je zeker. Verhaal is overgezet van Plazilla naar Tallsay
Copyright © 2016 Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert