Volwassen (faal) ANGST!

Door Xlaiiza gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

040be315eae2c9977422a3f77fa5be39_medium.

Lieve allemaal!

Dat meisje op de foto, dat ben ik. Vandaag ben ik lid geworden van Tallsay, een soort dagboek waarin je met vreemde en onbekende mensen je verhalen mag delen. Mijn passies zijn reizen maken, horeca-animatie werkgerelateerde activiteiten en kinderen! Vanuit mijzelf ben ik een type dat wel van ondernemen houd. Stil zitten kan ik niet echter is er een probleem. Ik kan heel erg goed vanuit een functie handelen, als toneelspeler op het podium ken ik geen angst en geen schaamte, als promotiemedewerker spreek ik iedereen aan en als horeca medewerker maak ik met iedereen een praatje. Maar wie ben ik zelf als Lisa zijnde zonder dat ik in functie ben?

Als laatbloeier die de pubertijd zo ongeveer heeft overgeslagen ben ik nu toch echt een volwassen vrouw van 21 jaar oud. Ik wil en kan niemand kwetsen, mijn hele leven houd ik vooral rekening met iedereen behalve mijzelf. In de pubertijd wilde ik mijn ouders niet kwetsen en dus was ik nooit opstandig, ik zeg nooit nee zodat ik anderen altijd zoveel mogelijk kan ontlasten maar nu breekt dit mij op. Door nooit te rellen, door altijd maar naar de wensen van anderen mij te gedragen weet ik niet wie ik zelf ben. 

Pestgeschiedenis. Helaas hebben veel mensen hier mee te maken gehad, en pesten gebeurt nog steeds. Vanaf groep 5 ben ik gepest en tot op de dag van vandaag ondervind ik hier nog schade van. Mijn leerkrachten hebben er in die tijd te weinig aan gedaan, iets wat ik als pedagogisch medewerker nooit op mijn geweten hoop te krijgen. Wat mij voornamelijk zorgen baart is dat er op de werkvloer ook gepest wordt. Hoe kunnen volwassen mensen met zoveel levenservaring pesten. Deze zelfde pesters kunnen zich voortplanten en een nieuwe generatie voortbrengen die ook geen pestgeweten zal ontwikkelen. Het kleineren gebeurde bij mij helaas niet alleen door kinderen, leerkrachten konden er ook wat van ik zal hier een aantal voorbeelden van noemen zonder de bijbehorende school te noemen.

- Op de basisschool kreeg ik in groep 8 het advies voor de middelbare school. Van mijn leerkracht kreeg ik een VMBO advies mee:' Je zal VMBO T waarschijnlijk niet eens halen dus zorg maar dat je op een school terecht komt die een lager niveau aanbiedt'.

- Op de middelbareschool in klas 1 (ik was toen echt nog een schattig klein meisje met twee vlechtjes in) heeft mijn mentoor mij eens het volgende mee gegeven:' Jij haalt het gemiddelde van mijn wiskunde klas omlaag, je kan wel meer je best gaan doen maar een voldoende zal je toch niet halen'. 

- De ergste ervaring heb ik te danken aan mijn creatief docent voor handarbeid:' Meneer, zou het raam dicht mogen ik heb het een beetje koud?'  'Hoezo, ben je bang dat je verkouden wordt? Als je stikt in je snot zal niemand je missen'. 

Juist tijdens deze belangrijke periodes waarin je als kind tot een evenwichtig volwassen persoon op moet groeien zijn deze ervaringen een levenslang litteken dat je voor altijd mee 'mag' dragen. Ik gebruik het woord mag natuurlijk in deze expres. Jaren lang heb ik namelijk erg veel last gehad van faalangst en verdriet. Ik was immers een monster want waarom zou je iemand anders pesten? Nu weet ik dat het veelal onzekerheid/onwetendheid is en daarom moeten wij de nieuwe generatie bewust maken van de gevolgen van pesten. Onlangs heb ik online een mooi voorbeeld gezien over pesten.

Pak een glad papiertje en vertel de kinderen dat dit een 'mens' is. Als je geboren wordt heb je nog niks meegemaakt en ben je nog een mooi glad blad. Wanneer iemand gepest wordt, maak je het blad tot een propje. Dit is niet wat er aan de buitenkant van een persoon gebeurt maar wel aan de binnenkant. Als je het propje uit vouwt kan je het blad weer recht strijken maar de vouwen en kreuken blijven zichtbaar. Het blad zal dit de rest van zijn leven mee dragen. 

 

Om terug te komen op het woordje 'mag'. Dit litteken is namelijk onderdeel van mij, van Lisa en dit zal de rest van mijn leven ook zo zijn. De zoektocht naar mijzelf heb ik jarenlang gevolgd in de hoop een perfect mens te vinden. Door de vele negatieve reacties heb ik een negatief zelfbeeld ontwikkeld. Ik vind niet gauw dat ik iets goed doe of kan. In gezelschap voel ik mij vaak teveel, wat draag ik nou helemaal bij? Sinds twee jaar volg ik de studie sociaal pedagogisch hulpverlener. Het gevaar is dat je met al deze kennis vooral veel bij jezelf herkent. Je krijgt als het ware een docterssyndroom, voor je het weet schrijf je jezelf de meest erge stoornissen toe omdat een aantal kenmerken met jezelf overeen komen. Deze studie heeft mij ook iets moois gebracht, reflecteren. Na eindeloos reflecteren over jezelf leer je jezelf echt beter kennen. Ik zoek nu niet meer naar een perfect mens, dat ben ik natuurlijk ook helemaal niet. Ik zoek naar oorzaken zodat ik deze aan kan pakken. Ik probeer mijn angsten te relativeren of de oorzaak weg te nemen. Bovenal heb ik vooral geleerd van mijzelf te houden. Fouten maken daar houd ik nog steeds niet van. En stiekem is het ook een beetje egoïstisch om anderen te helpen, je krijgt er immers een ego boost van. Toch ben ik van mening dat wij met z'n allen de wereld een stukje mooier kunnen maken, zeker in deze tijd van onzekerheid, angsten, oorlog en haat. Een burger kan de oorlog niet wegnemen maar zich wel ontfermen over de littekens die de vluchtelingen met zich meedragen. Want eerlijk is eerlijk ik mag niet piepen met een beetje faalangst, wij zijn behoorlijk bevoorrecht om in Nederland te wonen en op te groeien. 

Ik ben volwassen, ik ben trots en ik draag altijd gezonde angst bij mij. Ik hoop dat in dit verhaal mensen zich herkennen, zo ja je mag altijd contact met mij opnemen! Wees trots op je littekens, je bent sterk genoeg ze te dragen! 

07/07/2016 12:44

Reacties (7) 

1
14/07/2016 06:44
Pff daar wordt je stil van
09/07/2016 23:33
Mooi geschreven Xlaiiza!
1
08/07/2016 08:32
Daar heb je helemaal gelijk in, en dat is iets wat ik met de tijd ook geleerd heb. De gepeste moet niet altijd als slachtoffer worden gezien en moet geholpen worden aan zijn/haar houding. Toch moet de pester ook aangepakt worden en dat is waarom ik nooit wat terug deed, ik voelde de drijfveer van de pester zelf. Dit kan zijn angst of onzekerheid, woede of misschien wel echt een steekje los. Ik vond het sneu om iemand die zo stoer over probeert te komen terug op zijn plek te zetten.
Hoe dan ook deze problemen kunnen van twee kanten aangepakt worden waarbij niemand het slachtoffer hoeft te...
10/07/2016 05:53
Welkom op Tallsay en even een tip.
Als je op een reactie reageert doe het dan via dat grijze pijltje, het is ervoor om te zorgen dat diegene dat een melding krijgt van je reactie op haar of hem. Die persoon weet dat niet als je gewoon een op die persoon bedoelde reactie plaatst als reactie. Daarnaast snappen anderen dan ook waar een reactie op slaat op gericht is en dat maakt het wat makkelijker leesbaar en begrijpbaar.

Over pesten. Ja dat heb ik ook mijn hele leven en zeer ernstig meegemaakt. Ik liet me erdoor motiveren door wie mij pestte ... familie en klasgenoten en meer...
1
10/07/2016 13:34
Dankjewel voor de tips :) en voor je uitgebreide reactie!
1
23/08/2016 13:14
Uiteraard mag jij ook altijd even pb komen uithuilen indien noodzakelijk.
08/07/2016 01:38
Een mens is zo sterk als hij of zij zicht voelt. Pestgedrag kwam ook in mijn jeugdtijd voor. Maar ik had er geen last van. Ik keek de pester slechts even aan en als dat niet genoeg hielp nodigde ik de pester na schooltijd even uit voor een kleine krachtmeting. Daarna deed zo een pester nooit meer wat. Niet bij mij, noch bij iemand anders uit de klas. Enige vervelende was dat dit soort lafaards dan thuis gaan vertellen dat ze zomaar een pak slaag hebben gehad, met weer alle gevolgen van dien met de papa en mama van zo een slappe pesterige stumper. Sterk zijn in het leven komt met vallen en o...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert