Mijn te vroeg gestorven zus.

Door Bloememeisje gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Zusje, Reintje,

Zo noemden we je, want je was ons kleintje.

Was je maar bij ons gebleven.

Toch ben ik blij voor de tijd die we samen hebben gekregen.

Vandaag zou je 54 kaarsjes hebben mogen uitblazen.

Ik wou dat ik de tijd kon terugblazen.

Nog even ravotten in de wei.

Een kussengevecht in onze nachtkledij.

Samen dromen over onze geliefden.

Onze namen die we in de bomen kliefden.

Zelfs samen afwassen was een feest,

elkaar natmaken om ter meest.

En plots was je er niet meer.

Het doet nog alle dagen zeer.

 

Je was de knapste van ons allemaal.

Je stak kattekwaad uit op de grootste schaal.

Maar één blik op je engelengezicht,

wisten we niet meer waarvan je was beticht.

Ons Ma zat dikwijls met haar handen in het haar,

Want vijf kinderen opvoeden, dat was zwaar.

Je ging liever met de jongens ravotten,

Je speelde liever met knikkers dan met poppen.

Geen enkele boom was voor jou te hoog,

je wou zelfs eens naar de regenboog.

Poets, poets, wederom poets.

Jij zorgde altijd voor de vrolijke toets.

De moeilijkste opdracht die me ooit is gegeven,

Is zonder jou te moeten leven.

Iedere lijn van je lieve gezicht,

staat als een foto in mijn geheugen gegrift.

 

Toen je ging is mijn hart bevoren.

Ik wou dat ik je nog éénmaal kon zien, nog éénmaal je stem kon horen.

Je horen zeggen dat we elkaar ooit weer kunnen omarmen.

Dat zou nu mijn hart verwarmen.

Doe onze Papa de groeten daarboven.

We zien elkaar weer,

dat kan ik jullie beloven.

 

 

Ik hoop dat jij en Papa er vandaag een feestje van maken.

En altijd over ons zullen waken.

Ik mis jullie elke dag,

Maar vandaag, toch met een warme lach.

 

05/07/2016 10:48

Reacties (1) 

06/07/2016 17:09
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert