Een laatste dag om nooit meer te vergeten

Door Sanneke gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Een laatste dag om nooit meer te vergeten

 

We hadden besloten dat we de volgende dag zouden vertrekken. Nog één nachtje slapen en het was terug naar de realiteit van elke dag. Ik had er een dubbel gevoel bij. Langs de ene kant was ik blij. Nog een dag en ik zou al mijn vrienden terugzien. Maar het naderende afscheid bezorgde mij ook een krop in de keel. Ik had hier zo een fijne tijd beleefd. Bovendien had ik hier ook enkele nieuwe mensen leren kennen. Eén van die mensen was de buurjongen. Joran genaamd. De jongen was hier samen met zijn ouders en grootouders. Ze kwamen van Hongarije. Hij was wat verlegen. Al vanaf dag één klikte het met de jongen. Ook al spraken we elkaars taal niet. Ik vond het wel jammer dat ik de jongen nu niet meer terug zou zien. Joran was heel slim. We gingen vaak samen naar de sterren kijken. Dan zaten we samen uren naar de hemel te staren. Ik krijg er spontaan een glimlach van op het gezicht nu ik eraan denk. Jammer genoeg is het dan gedaan met samen naar de sterren te kijken.

 

We zouden al vroeg in de ochtend vertrekken om de files te vermijden. Opeens werden mijn gedachten verstoord door geklop op de deur. Het was mijn moeder. "Kom", zei ze. Laat ons maar meteen afscheid nemen van die leuke overburen. Ik zette me recht en volgde mijn moeder naar de overburen. We gingen door de woonkamer. Mijn vader stond op. "Die twee weken zijn toch echt wel voorbij gevlogen", zuchtte hij. Ik kon alleen maar knikken. "Laat ons afscheid gaan nemen", zei mijn moeder.

 

Toen we buitenkwamen, zaten de buren op het terras. We gingen naar hen toe. Er werd geknuffeld, gelachen en gehuild. Wat zouden we elkaar missen. Ik had al afscheid genomen van de ouders en grootouders van de jongen. Nu stonden de Hongaarse jongen en ik recht over elkaar. Hij maakte oogcontact met mij. Ik kon mijn tranen niet meer bedwingen. De jongen stapte naar mij en toe en sloeg zijn armen om me heen. Het was toch niet mogelijk, dat hij mij ging kussen. Maar het was wél mogelijk. Opeens kuste de jongen mij op de mond. Ik was totaal verrast. Dit had ik niet verwacht. Ik was aangenaam verrast. Dit was wat ik eigenlijk ook al heel de tijd wou. Niemand had iets in de gaten. "Zie ik je ooit weer?" vroeg hij. Ik weet niet stamelde ik. De jongen zei niks en haalde een verfrommeld papiertje uit zijn zak. "Maak dit open als je thuis bent", zei hij. Joran gaf me nog een kus op mijn wang en liep weg. Ik zou hem zo missen. Hopelijk zie ik hem ooit nog terug. Maar diep vanbinnen wist ik dat die kans klein was. Ik kon de jongen maar best vergeten. We hadden een mooie tijd gehad, maar hier stopte het. Ik pinkte nog snel een traan weg en ging terug naar mijn ouders. "Kom, we gaan onze koffers maken", zei mijn vader. Schoorvoetend ging ik mee naar huis.

 

Het was intussen avond geworden. Het afscheid met de jongen had me niet losgelaten. Ik weet nu, dat ik altijd aan dit moment zal terugdenken. Nu zit ik voor het open raam en denk bij mezelf wat wil ik die jongen graag terugzien.

04/07/2016 16:33

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert