Een griezelige avond

Door Sanneke gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Een griezelige avond

 

Ik was 10 jaar. Mama en papa moesten die avond naar een bijeenkomst waar ik niet meer naartoe kon. Als mijn ouders weg moesten, dan kwam mijn nicht om op mij te passen. Zo ging het ook dit keer zijn.

 

De klok sloeg 18 uur. De telefoon rinkelde. Het was Ellen, mijn nicht. Ik vroeg me af waarom ze belde. Het was een heel kort gesprek. Mama kwam naar me toe. Ze vertelde mij dat Ellen niet kon komen. Ze was in paniek. Ik vond van mezelf dat ik oud genoeg was om alleen thuis te blijven. Mama twijfelde en keek naar papa. Papa knikte goedkeurend.

 

Het was zo ver. Mama en papa gingen weg. Na nog wat goede raad, trokken ze de deur achter zich dicht. Eindelijk alleen. Ik besloot wat televisie te kijken. Zo meteen ging mijn favoriete serie beginnen: The Simpsons! Ik nestelde mij met wat snoep in de zetel. Stiekem hoopte ik dat mijn ouders nog lang weg bleven.

 

Nog in gedachten verzonken, werd ik opeens opgeschrikt door een geluid. Het was een harde klap. Het leek alsof er een deur dichtviel. Wat was dat geluid toch? Ik had het mij vast verbeeld. Ik besloot om er niet meer aan te denken. Enkele seconden later, weer dat geluid. Het was echt. Ik durfde niet te bewegen. Misschien was het wel een inbreker. De angst sloeg me om het lijf. Zou ik mijn ouders bellen? Neen, want dan zou ik nooit meer alleen mogen thuis blijven. Ik wou geen bangerik zijn, maar een moedig meisje zijn.

 

Het geluid werd steeds luider. Ik kroop onder het dekentje. Opeens hoorde ik gerammel aan de deur. Ik was zo bang. Daarna hoorde ik voetstappen dichterbij komen. Wat moet ik doen? Ik kon mijn tranen niet meer bedwingen.

 

De deur ging open. Ik zat verstopt onder mijn dekentje. "Lieverd, wat doe jij daar?" Ik herkende die stem, het was de stem van mama. Voorzichtig kwam ik vanonder het deken uit. Ik dacht dat er een inbreker was, stamelde ik. "Neen schat, alles is in orde." Toen was er weer die klap. Ik schrok me rot. Papa stelde me gerust. "Dat is het kelderraam maar liefje", zei hij. Het is kapot en ik moet het nog maken. Wat was dat een geruststelling. Mama en papa vonden dat ik flink was geweest. Ik denk dat ze dat niet hadden verwacht.

04/07/2016 16:32

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert