Nacht zonder einde (deel 1)

Door Saskia99 gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Het regende. Geen hevige regenbui met dikke druppels, maar een zachte miezerregen. Het was geen koude nacht, eerder benauwd. Een eenzame vrouw wandelde door de straten van Londen. De kraag hoog opgezet, de handen diep in de zakken gestoken. Af en toe keek ze achterom. Zou het dan toch...? Steeds sneller ging haar pas, ze rende bijna. Ineens stokte haar adem in haar keel. Ze voelde zijn aanwezigheid, hoorde zijn zachte ademhaling.

Een hand. Ijzige vingers boorden zich in haar hals, de scherpe nagels drukten zich diep in haar zachte huid. Stokstijf bleef ze staan, weigerde zelfs een moment adem te halen.

'Kom,' klonk een dreigende stem dicht bij haar oor. Het was of haar lichaam onbestuurbaar was geworden. Paniek maakte zich van haar meester en haar ademhaling versnelde. Ruw probeerde ze de vingers los te maken. Tevergeefs, ze zaten als bankschroeven om haar hals geklemd. Ze deed haar mond open om te schreeuwen, maar er kwam geen geluid uit haar keel.

'Meekomen, nu,' hoorde ze. Weer vlak naast haar. Een weeïge geur drong haar neusgaten in. Zweet? Honderden gedachten raasden door haar hoofd, wat moest ze doen? Wie was dit? 

Dwingend pakte de andere hand nu haar arm. Kon ze vluchten? Wanhopig probeerde ze zich los te rukken, maar ze werd in een ijzeren greep vastgehouden. Ze werd vooruit geduwd, ook haar benen weigerden mee te werken. Wat zou hij met haar gaan doen? Wat zou hij met haar willen? Zweetdruppels parelden op haar voorhoofd. 

Tien over één. Zwijgend was ze meegegaan. Wat moest ze anders? Er liep geen mens op straat. Ze vervloekte zichzelf, was ze maar blijven slapen bij Tara. Het was te donker om te zien waar ze was. Nadat ze het steegje was ingeduwd, wendden haar ogen maar niet aan het plotselinge donker. Zonder wat te zeggen had hij haar vooruit geduwd. Bij elk geluid dat ze durfde te maken, werd de greep om haar arm strakker. Gevangen zat ze. Hij had haar meegenomen en nu was ze alleen. Een klein muf kamertje met, voor zover ze dat gevoeld had, alleen een oud matras. Nadat de deur achter haar was dichtgevallen, had ze geprobeerd om hem weer open te maken. Tevergeefs, hij zat op slot. Snikkend was ze neergezakt.

Wild probeerde ze op te staan, stootte daarbij haar arm gemeen tegen de muur. Ze hoorde iets, er werd gemorreld aan het slot. Ineens zwaaide de deur open...

25/06/2016 23:04

Reacties (3) 

23/02/2017 05:44
Mooi geschreven.
2
26/06/2016 05:04
Ah een verhaal om te volgen. Vind je sowieso al een lekker actieve aanwinst,
1
26/06/2016 09:13
Wat een heeeerlijke reactie :) Dankjewel Candice, je maakt meteen mijn humeur goed hihi (:
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert