Overspannenheid verteld via voetbal

Door TJongens gepubliceerd in Psychologie

'Druk is goed' lijkt de nieuwe norm te worden. Wanneer je iemand vraagt hoe het met hem gaat is het standaard antwoord niet meer het ooit sociaal geaccepteerde 'goed', in plaats daarvan zijn we tegenwoordig allemaal 'druk'. Volle agenda's en nachten met vijf uur slaap zijn kenmerken van een bruisend leven, en we lijken er trots op te zijn. Psychologische aandoeningen worden ook steeds meer genormaliseerd, het is normaal om overspannen te zijn en er zitten steeds meer ouders thuis met een burn-out. We geloven dat we begrijpen wat mensen op zo een moment doormaken, we geloven dat ze even willen ontsnappen aan de hectiek van hun dagelijks leven en daarom hun plannen cancelen. Over de mensen die nog wel doorgaan wordt gegrapt dat zij zichzelf nog doodwerken.

Een tijdje geleden probeerde ik aan iemand uit te leggen hoe het is om te kampen met een burn-out. Ik vertelde dat het inbrengen van rustgevende factoren of het afzeggen van afspraken geen extra rust met zich meebrengt, het zorgt juist voor onrust. Er werd niet begrepen dat het niet mogelijk is je gedachten op stop te zetten en je lichaam duidelijk te maken dat een hoge dosis cortisol niet nodig is wanneer je ergens koffie gaat halen. Maar alles lijkt snel te moeten, je lijkt door te moeten gaan, en het moet ook nog eens perfect. Om dit probleem duidelijk te maken bedacht ik een metafoor, voor mij klopte hij.

 

Stel je speelt de beslissende wedstrijd met je voetbalteam, je bent keeper. Je weet dat je in deze wedstrijd alles eruit moet halen om te winnen. Vanaf het begin van de wedstrijd moet je alert zijn, ieder doelpunt tegen kan het beslissende doelpunt zijn voor de tegenpartij. Voor de keeper is geen reserve aanwezig, je zult de hele wedstrijd uit moeten spelen. Het fluitje schelt en je begint met spelen. Om de bal tegen te houden maak je slidings en haal je je benen open. Een speler rent tegen je op en je wordt op de grond geknald. Ergens halverwege de wedstrijd realiseer je je dat je benen open liggen, maar je voelt het niet. Het hele spel ren je op adrenaline, dit is dé wedstrijd je moet door. De laaste tien minuten merk je dat je moe wordt, je kan niet veel langer, maar het maakt niet uit, de wedstrijd is bijna voorbij. Terwijl je de laatste seconden wacht op het fluitje hoor je de scheidsrechter roepen: het spel is met vijf minuten verlengd. Je realiseert je dat je door moet, maar ach het zijn maar vijf minuten. De tegenpartij lijkt hernieuwde energie gevonden te hebben, maar je eigen team is moe. Steeds vaker en sneller lijkt de bal op jouw doel af te komen, en je teamgenoten kunnen dit niet meer voorkomen. Je maakt meer slidings, je armen liggen ondertussen ook open. Maar hé het is nog maar een halve minuut. Dan wordt er weer geroepen, de wedstrijd is met vijf minuten verlengd. Langzaamaan begin je de wonden op je lichaam te voelen, je spieren beginnen te verkrampen en verzuren, maar je zult toch door moeten gaan. Als je stopt dan verliest je team, als je stopt dan verlies jij. De tegenstander speelt ook nog, waarom zou jij dan wel stoppen? De adrenaline kickt weer in, en je gaat weer, en je houdt de bal weer tegen, met steeds meer moeite. En de wedstrijd wordt weer verlengd.

 

Het voelt onmogelijk om uit je burn-out te stappen. Wanneer je overspannen bent kan je niet zeggen tegen jezelf: en nu ben ik klaar. Ze zeggen dat de eerste stap acceptatie is, accepteren dat je vastloopt. Wanneer je bovenstaande wedstrijd hebt gewonnen, hoe kan je dat dan accepteren? Het is niet mogelijk een mindset van de een op de andere dag de deur uit te gooien, zoiets heeft tijd nodig. Daarbij is overspannen raken niet iets voor zwakkelingen of perfectionisten, soms vraagt een situatie meer van je dan je had moeten kunnen geven.
 

 

23/06/2016 14:36

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert