Yoshi in beeld

Door Ptries gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Het is geen nieuws, soms heb je dat; het gevoel tussen dier en mens, een gevoel van pure Liefde, van trouw aan elkaar.

Vanaf dag één had ik dit gevoel met Yoshi. Ze kwam en ze overwon mijn Liefde meteen, geen uitleg nodig, zo is het.

Van haar weet ik zonder enige twijfel; haar Liefde is oprecht, zo is zij.

 

Yoshi was nog zo klein, tenminste voor een Boxerpup, ze paste, zo dacht ze zelf, heel lang op mijn schoot, hoe kon ze weten dat haar toenmalig baasje ziek zou worden.

Mijn vriendin kon er al snel niet meer tegen, door haar ziekte werd het haar allemaal teveel, ze was boos, heel boos.

Ik zeg niet dat ik het begrijp want dat doe ik helemaal niet, het was iets waar ik het erg moeilijk mee had, Yoshi werd de dupe hiervan en daar ligt voor mij een grens.

Alles was nieuw, ze wist nog zo weinig, wilde zoveel leren, spelen, naar buiten, ….. 

Nadat haar broer klaar was met werk, hij is een topper in klussen, kwam hij langs, had ik gekookt voor de kinderen en aten we samen. Daarna was ons ritueel een lekkere wandeling te maken, we vroegen steeds of iemand mee wilde maar dat was tevergeefs. Het waren wij drie, hij, Yoshi en ik. De kinderen waren te jong en waren totaal niet geïnteresseerd in Yoshi want die was voor hen gewoon onhandelbaar en ze wilden liever een klein hondje.

 

Toen ze een beetje groter werd, dat ging eigenlijk veel te snel, mocht ze ook soms mee naar een klus. Hij kwam haar dan al vroeg ophalen; hij hoefde niet eens wat te zeggen na een keer of twee wist ze het, Yoshi is zo slim, ze sprong zo hoog van blijdschap, ik weet het nog als de dag van gisteren. Ze ging me varen mt ons, ze was ofwel mee met mij ofwel mee met haar broer, ze werd aanzien als onze pup, ze luisterde ook naar onze aanwijzingen, alle andere commando’s waren niet tegen haar, die volgde ze in ieder geval niet op.

7e29ec98e0f19d5574e90be1578472e2_medium.

Ik merkte dat het bij mijn vriendin af en toe erg moeilijk viel, vooral wanneer ze een goede dag had en dat snap ik dan weer wel; zij was tenslotte  haar baasje, van haar moest Yoshi leren, ze was zo boos op haar broer en mij, ze liet het vooral aan mij voelen, tegen haar broer was dat minder. Er was niemand anders om boos op te zijn, dat begreep ik dan weer wel, ik nam het haar niet eens kwalijk, het was niet altijd even makkelijk, ik zou niet weten hoe ik zou reageren, mijn hond, mijn pup, ….. .

Ze wist dat ze niet lang meer zou leven, ik denk dat ze daarom al afscheid had genomen van Yoshi, afscheid op een manier waar ik het niet mee eens was en dat heeft ook het nodige gekost tussen mij en haar.

f12fec528ed13f5a8187a6fde895969c_medium.

 

Eerlijk is eerlijk; mijn vriendin werd minder vriendin dan ik wilde. Ergens besefte ik; ze kan het niet nuchter zien, ze zit onder de medicijnen, ze kan zo een jonge boxerpup niet aan, ze heeft de kracht er niet meer voor. Ze zocht vaak ruzie op het einde, liever dan ze hulp vroeg, … ze was niet de makkelijkste en zeker niet altijd de fairste in haar handelen of denken over anderen; ik besefte dat het niet zij was, dat het medicijnen waren, dat haar hoofd niet helder kon denken, …... het bleef wel erg pittig om ermee om te gaan. Hier had ik een onschuldig diertje wie verzorging en liefde nodig heeft en waar ik van hield; daar heb ik een vriendin waar ik van hield, die ongeneeslijk ziek is, drie kinderen achterlaat, ……

b976742b65a51d0f7eec62c754c75d13_medium.

Ze hield zeker van Yoshi, ze kon alleen niet en dat frustreerde haar mateloos.

Op kerstavond  2014 is ze overleden, in haar eigen omgeving, omringt met haar familie en Yoshi.

Ik sta er nog van te kijken. Geen dag later werd de last Yoshi besproken, ik weet nog hoe boos ik en haar broer toen waren; hij liet dat minder merken, ik heb me niet kunnen inhouden. Hoe konden ze zeggen dat Yoshi weg moet, dat ze desnoods naar een asiel moet, dat ze teveel is?

Ik weet nog wat haar broer en ik daarbij voelden en dachten; we keken elkaar aan en zeiden bijna gelijk; “Yoshi gaat niet zomaar weg en naar een asiel gaat al helemaal niet gebeuren”

ea98c7fb5e9a3f12038a865a1c42ef58_medium.

We zaten wat dat betreft op één lijn; we waren wel realistisch, ik heb geen ruimte en ik heb geen centjes om een hond als Yoshi te houden, Yoshi gaat misschien wel weg, ze gaat zeker niet zomaar ergens weg. En moesten we niemand vinden, dan blijft ze alsnog bij me en zie ik wel hoe ik het doe, ik eet wel een boterham minder dan, maak wel ruimte, ….  Of we doen aan een soort van co-ouderschap,….. Nee, haar weg doen, haar plaatsen in een asiel en hopen dat ze goed terecht komt? Geen haar op mijn hoofd.

 

Het is ook niet gebeurd. We hebben tegen een aantal mensen onze zorg over Yoshi uitgesproken en de volgende dag al kwam een vriend van haar broer met de mededeling; ik heb een nieuw baasje voor Yoshi gevonden! Ze mag vandaag al komen, hij vind het zijn beste kerstgeschenk ooit.

We kenden die vriend nog niet, wie weet was het een, ….. , we wilden hem natuurlijk ontmoeten en checken want wanneer we zouden twijfelen namen we ons Yoshi gewoon mee terug naar Amsterdam, we zouden geen enkel risico nemen.

 

Haar broer en ik keken elkaar aan, het voelde goed en niet goed, we zouden diezelfde dag naar hem toe rijden met Yoshi en wanneer ons gevoel goed zou zijn, ….. we wilden hem zien, we zouden haar niet achter laten wanneer er enige twijfel zou zijn.

Ik weet niet wat ik voelde, langs de ene kant verdriet want ik zou Yoshi moeten loslaten, langs de andere kant vreugde want ze zou geliefd worden en in een groene omgeving wonen met veel wandelmogelijkheden. Het leek alsof ze het aanvoelde, ze was zo nerveus

 

Ik zie haar nieuwe baasje nog staan wachten op ons, via de telefoon navigeerde hij ons naar hem toe, we zagen in welke omgeving ze terecht zou komen, hele bossen vol, ….. het gaf me een gerust gevoel, hier kan zij wel rennen, hier heeft ze zeker de ruimte, de vrijheid, hier kan ze zoveel vriendjes maken, …

 

Het zat meteen goed, haar nieuwe baasje was net als wij, meteen verliefd op haar. Ik wist dat ik moest loslaten, ik was al bezig in mijn hoofd, met afscheid nemen, …..

 

En dat hoefde dus niet, ik kon gewoon in haar leven blijven, ik hoefde helemaal geen afscheid te nemen, liever niet zelfs.  

En nu, anderhalf jaar later, is fantastisch. Ik/wij gaan regelmatig oppassen bij Yoshi, of gewoon op bezoek. We gaan minimaal 1 keer per maand, meestal vaker; haar baasje houd zoveel van haar, wij houden zoveel van haar. Dit is een Happy Story, Yoshi hoefd ons niet te missen en wij haar niet. we zijn welkom om haar op te zoeken, en doen dat ook vaak. Ja, ze moest eerst even wennen, nu zijn we allemaal Yoshi’s vrienden.  De eerste maand hebben we het moeilijk gehad. Het was naar ons idee te vroeg om Yoshi te bezoeken omdat ze dan misschien verward zou raken, nog niet genoeg geaard was bij haar nieuwe baasje.  

En dat bleek ook na ons eerste bezoek. Yoshi kon haar vreugde niet op en wij nog minder. Toen we weer weg wilden rijden, kroop ze bij ons in de auto, ….. ze had zo’n houding van; ‘Ik zit al, …..rijden maar!  

Nu is dat volledig weg, Yoshi weet wie haar baasje is, wie haar vrienden zijn en waar ze thuishoort.

En ik? Ik ben haar vakantie oppas,  iets wat ze duidelijk heel leuk vind.

 

X P'tries

 

22/06/2016 10:36

Reacties (4) 

24/06/2016 11:10
Leuk artikel!
Hier thuis hebben we ook een hond maar hij is gewoon ons 6e familielid haha (:
24/06/2016 11:11
Das leuk om te horen, dank je! X
1
23/06/2016 00:16
Leuk verhaal. Een hond kan zoveel liefde geven... Kunnen mensen wat van leren.
23/06/2016 09:47
Dank je Leonardo, mensen kunnen zeker wat leren doch, trouw zijn kan je naar mijn mening niet echt leren, het zit erin of het zit er niet in. X
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert