Boismont en de hand die wijst, deel 121, pizza en denksystemen

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Het was de donderdagavond van professor Boismont, hij had een vermoeiende dag achter de rug. Dit was het ontkoppel moment dat hij deelde met zijn dochter, hij was lopend naar de 'Vulkaan' gegaan en zag al uit naar zijn pizza Laif. Hij had geen aanstoot genomen aan de regen die zachtjes alles nat tikte. Het voelde verfrissend aan. Het was heerlijk geweest om buiten te zijn na zijn verblijf in de catacomben.

                                  images?q=tbn:ANd9GcTCv8wp86GX7kd-ZYtenm5

Hij keek niet meer vreemd op van de bewakers die zwaar bewapend de wacht hielden naast de computer ruimte. Hij kende de routine, iris scan, even wachten en pas doorlopen als de bewaking dat aangaf.  Hij keek eigenlijk nergens meer vreemd van op en voelde zich meer met Jonathan en Darpa verbonden dan met de universiteit. 'Zo gaan die dingen,' dacht hij terwijl hij een routine schreef in machine taal, 'geleidelijk, ongemerkt verschuiven de bakens en eer je het weet ben je een exponent van andere denksystemen geworden.' Hij vroeg zich af of dat ook met de fundamentalistische Jihadi's was gebeurd. Een haast onmerkbare verschuiving in een balans van waarde en normen van milde onvrede om te leven met Westerse waarden en normen, tot een uiteindelijke alles overheersende haat. 'Het leven is één lang leerproces,' mijmerde hij terwijl de registers en indexregisters onder zijn pen vorm kregen. 'er moeten wat 'loop' en telveldjes bij, 'besefte hij, zijn eigen gedachtenstroom onderbrekend en hij maakte aan de zijlijn wat krabbelige aantekeningen.. .als x= x+1 ..go to stap 20, en hij zette zijn gedachten stroom weer voort.'Eén lang leerproces, wij zijn dat vaak niet bewust, maar die processen vormen ons tot wat wij zijn.'

                             290px-Wikipedia_favicon_hexdump.svg.png

'Nog wat koffie,' onderbrak Janssen hem nu, terwijl hij zijn eigen beker naar zich toetrok. 

 De  360/65 had staan hummen en zoemen en de randapparatuur maakte af en toe een ratelend geluid als een kaartlezer een nieuw bestand in laadde. Boismont en Janssen zaten aan een werkblad met een kan koffie naast zich. 'Ja graag,' antwoordde de informaticus, 'daar loop ik op, vorder je een beetje', vroeg Daniel Boismont aan zijn collega? 'Gaat wel', zei Janssen, 'ik ben de routine aan het schrijven, die bedreigend nieuws in de Israël regio uitvergroot en ik laat dat op allerlei sites dumpen door middel van 'cookies', ten minste dat is de intentie. Dat vindt dan zijn weg wel terug in de media' 'Ja,' mompelde Boismont en schonk zich zelf bij, 'er zijn altijd wel twitteraars, en bloggers en journalisten, eer je het weet neemt het overtreffende vormen aan en lees je terug wat je zelf als input hebt gegeven' 'Hmm, knikte Janssen, 'dat is de bedoeling.'

'Ik hink op twee gedachten,' meldde Boismont voor zich uit. 'Ik denk dat het aparte routines moeten worden. Een ratelende regenbui van tekens werd uit de printer gespoten, '1200 tekens per minuut,' wist Boismont.  Janssen zuchtte diep, 'hij dumpt weer, er zal weer een bitje aan of juist uitstaan in een register,' en hij scheurde het kettingformulier af en legde het naast de beker. Boismont, benijdde hem niet, Janssen zou nu een hexidecimale dump moeten doorspitten,  heximale dump, wat grotere clusters getallen in reeksen van 4, tot de macht van 16 weergaf en waardoor geen getal een waarde hoger dan 'f' had. .. 'Werk je RR, van register naar register, of IR naar RR, van Index register naar register,' wilde Boismont weten? 'Wisselend,' antwoordde Janssen die met enige afgrijzen naar de brei van getallen keek op de print out. 'Dat hangt van de instructies af.' 'Een goeie raad,' glimlachte Boismont, 'schrijf in JCl, de job control language, een subroutine die als eerste stap alle bitjes op nul zet in de registers, dat bespaart je dit soort uitlees werk.'

                              images?q=tbn:ANd9GcSqu6KKjBSA8cSNqjE3jO9

Zo was de dag in uren verstreken en het was in de laatste runs geweest dat de 60/65 stampend en rekenend en telveldjes doorlopend, van de ene naar de andere routine liep om dat uit te zenden via de mast in het park de wijde wereld in. Het was dat het niet zichtbaar was, anders zou de lucht rond de mast zwanger zijn geweest van de getallen reeksen die de lucht in werden geslingerd.  'Dat loopt wel tot morgen,' lachte Janssen tevreden, 'en dan herschrijven we geschiedenis.' Boismont had op zijn horloge gekeken 'ach jee,' zei hij, 'het is pizza dag, ik bedoel donderdag, ik moet er van door.'

Net toen de ober, hem een glas wijn aanreikte, kwam Marieke Bosmont binnen, begeleid dor een gure windvlaag. 'Ik ben niet al te laat  hoop ik,' begroette zij haar vader, ' je raakt je auto nergens kwijt en het verkeer is een wanhoop.' 'Ja Delft, hé,' glimlachte haar vader, 'ik kom zelf net binnen. Ga zitten, lief mens.' 'Ook een wijntje mevrouw,' vroeg de kelner en schonk haar even later in. 'Wat is nieuw onder de zon,' vroeg ze aan haar vader. 'Jij eerst, antwoordde deze, 'ik heb alleen maar een lange saaie programmeer dag gehad.' 'Ik,' lachte zijn dochter, 'heb groot nieuws.' Vertel,' zei Boismont en hij nam een teugje wijn. 'Jawel,' zei zijn dochter, 'ik ga naar Stanford, het is rond, ik ben toegevoegd aan een onderzoeksteam. 'Wil je dat ook,'  vroeg haar vader. 'Natuurlijk wil ik dat,' straalde zijn dochter.  

'Het gebruikelijke,' vroeg de ober, twee Laif's?' De twee wetenschappers knikten bevestigend en Boismont glunderde, ' Geweldig dan,' lachte hij, 'van harte wat ga je onderzoeken?' 'Ik kom in een team met een Professor Blackwood en een dr Toon, Sebastian Toon,' zei zijn dochter,' we gaan iets doen wat baanbrekend is, als het lukt.' 'Ik ken die mannen,' dacht Boismont en hij dacht aan het Elyseum. 'Ja ik vroeg niet met wie, maar wat je gaat onderzoeken,' grinnikte Boismont naar de nieuw aangestelde bio chemica van Delft in het Stanford team.

                                      th?&id=OIP.M92556c1cd19f0c03e15a5827ddaf

'We gaan proberen om van een stamcel een primaire hersenstam te laten groeien,' zei Marieke enthousiast, 'dat moet paralel lopen aan een project over 'longetivity', langlevendheid.' 'Dat klinkt spannend,' antwoodde haar vader 'en wat gaat er met die primaire hersenstam gebeuren.' 'Tjah,' zei Marieke, 'dat is ander project, het is heel hush hush,' en zij legde een vinger over haar lippen. 'kennelijk moet het dienen als een bio kunstmatige intelligentie op een heel primair niveau.' 'Goh,' zei haar vader,' bio intelligentie voor wat?' 'Het is me nog zelf niet helemaal duidelijk, eenmaal daar, krijg ik meer te horen, maar het valt onder iets dat Boissies heet.' Hmm' zei haar vader, 'ik vind het geweldig nieuws, wanneer begint je contract?' 'Volgende week al,' zei zijn dochter. 'Ze laten er geen gras over groeien,' lachte haar vader en dacht, 'ik heb zo maar een idee wie straks weer samen met Jansen in een schijnwereld, aan een picknicktafel een DNA keten zit te programmeren.'

 

San Daniel 2016

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.: http://plazilla.com/page/4295174804/landingspage-san-daniel

heeft u een deel gemist? druk op deze link

lees ook deel 122

22/06/2016 05:36

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert