Wereldburger, of je wilt of niet!

Door Willemijntje gepubliceerd in Korte verhalen

Potverdorie, lig ik net weer lekker weg te doezelen in mijn warme bad, komt er weer zo’n schok. Die ellende duurt nu al bijna een halve dag en ik begin het zo langzamerhand spuugzat te worden; want laten we eerlijk wezen, je komt zo toch niet meer aan je rust toe!

Ik probeer me weer te ontspannen, strek mijn lijf zover ik kan en geniet van het warme water om me heen. Helaas is de pret van korte duur, want kort erna begint het gesodemieter weer en zelfs nog heftiger dit keer.

Wel ja, gooi er nog een schepje bovenop wat kan jou het schelen, trek je van mij vooral niks aan!

Plots voel ik hoe de hoeveelheid warm water waarin ik heerlijk lig te dobberen opeens stukken minder wordt, waardoor ik met mijn koppie richting een soort ‘afvoer’ gedreven wordt. Wat een nachtmerrie! Ik verzet me, maar er is geen houden aan; met geweld wordt ik van mijn heerlijke plekje verdreven.

9dcb9fd7517c58945c9502d78771eac8_medium.

Kort erna heb ik het niet alleen koud, maar wordt ik ook nog eens geconfronteerd met felle lampen, die mijn ogen tarten. Van pure chagrijn besluit ik het op een gillen te zetten. Een zuigslangetje wat ik ongevraagd in mijn neus geduwd krijg en het van hand naar hand rondgaan zorgen ervoor dat ik nog veel harder ga schreeuwen.

Dan valt het me op, dat ik de enige ben in mineurstemming. Om mij heen klinken felicitaties en heerst er vrolijkheid. Ik besluit om even te stoppen met mijn gekrijs en de boel eens rustig te aanschouwen.

Met grote ogen kijk ik rond en als ik even later warm gekleed in de armen van een vrouw wordt gelegd, kijk ik haar zonder een kik te geven belangstellend aan.

‘O, Bert, ze heeft dezelfde ogen als jij, ze bestudeerd nu al de hele wereld!’

Wat bazelt dat mens! Haar stem komt me vaag bekend voor, dat wel. En dan die ‘Bert’ of zo, die nu over me heen buigt, dat weet ik zonet nog niet; alleen die geur al die van die man afkomt, jakkes!

Vooralsnog laat ik het erbij, ik ben hartstikke moe, ik ga slapen.

Wanneer ik weer wakker word lig ik een plexiglas bakje in een soort etalage. Ik word door het glas aangestaard door vrolijke, wuivende mensen. Wat een gênante vertoning. Hier wil ik dus echt niets mee te maken hebben.

Ik wil me omdraaien; voorheen zo gewoon, gewichtloos in m’n blootje in het warme water, maar nu een worsteling met al die stroeve lappen om me heen. Gelukkig ziet een in wit geklede juffrouw mijn ongenoegen en pakt me uit de etalage.

Ik beland weer in de armen van die vrouw en ook ‘die Bert’ is weer paraat en we gaan, zoals ik uit het gesprek kan opmaken, naar huis.

Het zegt mij allemaal even niets, maakt ook niet uit, doe even een dut en zie dan wel weer verder!

 

Foto: Google

©Willemijntje, 22-06-2016.

Stap over naar Essent

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Essent als energieleverancier.
22/06/2016 00:05

Reacties (15) 

1
13/09/2016 09:40
echt mooi geschreven
1
07/09/2016 18:00
Waw., mooiiii!
1
03/09/2016 07:37
Ooh wat heb je dit leuk geschreven. Echt super gedaan!
1
03/09/2016 20:53
Dank je wel.
1
03/08/2016 11:33
Heel mooi en zeer leuk geschreven.
03/08/2016 16:36
Dank je.
1
22/06/2016 20:20
haha leuk verhaal
1
22/06/2016 20:03
Leuk geschreven!
1
22/06/2016 16:16
Hoe herkenbaar! (Al is het wel even geleden ...)
Copyright © 2016 Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert