50+ en overal solliciteren

Door Wilmat gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Om te beginnen zal ik mijzelf even voorstellen, mijn naam is Wilma en ik kom uit Amsterdam. Ik woon echter in Spijkenisse en dat heeft alles te maken met de man die ik eind 2008 heb leren kennen. Hij heeft vier kinderen en die heb ik ook, bij elkaar dus acht kinderen die nog nooit bij elkaar onder een dak zijn geweest, althans niet alle acht tegelijkertijd. Toen wij elkaar leerden kennen, Age en ik, was ik oma van een kleindochter. Nu, acht jaar later, heeft Age vier kleinkinderen en ik heb de tweede onderweg. Mijn oudste kleinkind is nu twaalf jaar en wordt in oktober dertien maar ik heb haar al zes jaar lang niet gezien omdat zij niet meer in Nederland woont.

Toen ik in 2008 in Spijkenisse kwam wonen moest ik werk zoeken, lastig voor iemand die zeer weinig ervaring had. Ik was toentertijd 46 jaar en had geen gedegen opleiding. Ik had altijd voor mijn kinderen gezorgd en had wel veel vrijwilligerswerk gedaan, oa op school, in het zwembad, in het buurthuis en bij humanitas.

Ik had als kind op de MAVO gezeten maar had die niet afgemaakt. Ik was een lastige puber die het mijn ouders heel moeilijk maakte (hoewel mijn moeder dat later in alle toonaarden ontkende) en ik wilde stoppen met school, ik wilde werken, geld verdienen om dat weer uit te geven aan mijn eigen pleziertjes. Maar mijn ouders staken daar een stokje voor. Zij vonden dat ik op zijn minst iets van een diploma moest hebben en omdat ik op de MAVO niet meer welkom was vanwege wanprestaties ging ik naar het LHNO. Een schoolsoort uit de prehistorie die nu niet meer bestaat, vergelijkbaar met de huishoudschool (ook al uitgestorven). Afijn, op de LHNO heb ik uiteindelijk met pijn en moeite een diploma gehaald, een diploma die inmiddels allang verdwenen is.

Acht jaar geleden kwam ik dus in Spijkenisse wonen en moest op zoek naar werk. Ik vond dat toch vrij snel, ondanks mijn leeftijd en zo goed als ongeschoolde voorgeschiedenis. Ik ging werken in een callcenter in Rotterdam. Het was de bedoeling dat ik structurele donateurs ging zoeken voor diverse goede doelen, en dat via de telefoon. Nou heeft iedereen wel eens een telefoontje gehad van een callcenter en de meeste mensen staan niet te juichen als ze zo'n telefoontje krijgen. Soms reageren mensen echt overdreven bot of zelfs agressief. Maar als callcenter medewerker moet je je inhouden, tot tien tellen, alles over je heen laten komen en toch het volgende telefoontje weer supervriendelijk aannemen. Ik kan zeggen dat ik daar best goed in ben en ik heb echt hele leuke gesprekken gehad met allerlei mensen. Het maakte mij niet uit of mensen echt donateur wilden worden, het ging mij om dat fijne gesprek.

Mijn scores gingen omhoog en omlaag. De ene dag had ik zes, zeven of acht positieve donateurs op mn lijstje staan en de andere dag had ik er met pijn en moeite eentje. Toen ik regelmatig een a twee scores had moest ik een aantal keren op het matje komen om uiteindelijk ontslagen te worden. Opnieuw zoeken naar werk, opnieuw bij een callcenter en opnieuw goede doelen donateurs zoeken. Daar trokken mijn scores weer aan en was er een leuke ploeg om mee samen te werken. Ik heb er ongeveer twee jaar gewerkt totdat het bedrijf failliet ging en toen ben ik ander werk gaan zoeken.

Ruim twee en een half jaar heb ik dus in callcenters gewerkt en de hete adem van de supervicors in mn nek gevoeld op de momenten dat het even niet ging. Ik was het werken met targets meer dan zat en wilde eigenlijk wel iets anders. Ik stuiterde op een vacature van een thuiszorgmaatschappij. Ze zochten huishoudelijke hulpen en ik ging solliciteren. Binnen no time werd ik aangenomen, samen met alle andere sollicitanten die er op dat moment waren. Van een echte sollicitatieprocedure was helemaal geen sprake, er werd wat verteld over het bedrijf en over wat er van ons verwacht zou worden, we wisten natuurlijk allemaal wel wat huishouden was en dus hadden we de baan.

Nu moest ik dus bij mensen aan de deur bellen in plaats van met de telefoon. IK werd totaal niet ingewerkt, ik kreeg een adres en daar moest ik dan naar toe. Nu ben ik vrij gemakkelijk in de omgang met mensen en schroom ik niet om zomaar bij een wildvreemde aan te bellen om mezelf voor te stellen als de nieuwe huishoudelijke hulp. Ik begon halverwege 2011 met dit werk en had meestal twee adressen op een dag. Na een poosje had je een hele lijst met vaste klanten en bouwde ik een routine op. Bij de een werd dit verwacht en bij de ander wilden ze weer heel wat anders. Flexibel als ik ben paste ik mij aan bij elke klant, bij de een moest je je uit de naad werken en bij de ander moest je zelf zeggen dat je aan het werk ging omdat ze anders de volle tijd dat je daar was alleen maar wilden praten.

Over het algemeen heb ik daar hele leuke tijden gehad, hele leuke klanten ook. En ik heb er echt fijne dingen meegemaakt maar uiteraard ook moeilijke dingen. Ik zal er vast nog wel eens over vertellen, over mijn tijd als huishoudelijke hulp. Iedereen die het nieuws een klein beetje volgt weet dat het er in de thuiszorg niet heel erg rooskleurig aan toe gaat. Het komt door de staat, door de gemeentes. door het slechte beleid binnen de organisaties zelf, afijn door van alles en nog wat en ondertussen laten ze ouderen en invaliden in de kou staan. En ook het personeel van de organisaties vissen naast het net. De organisatie waar ik werkte ging failliet en na vijf jaar kwam ik op straat te staan.

Heel vervelend maar ik maakte me niet echt heel veel zorgen, ik zou wel weer wat anders vinden, sterker nog, ik was al bezig met een sollicitatie in Zoetermeer en het moest wel heel raar lopen als ik die baan niet zou krijgen. Het liep inderdaad heel raar en ik kreeg de baan niet. Ik ging niet bij de pakken neer zitten maar huppekee, schouders eronder en solliciteren. Soms deed ik op een dag wel drie of vier sollicitaties de deur uit en dan de volgende dag weer. Ik kreeg een paar keer een uitnodiging voor een gesprek en uiteindelijk kon ik aan de slag bij een callcenter in Rotterdam. Ik was echt zo blij met dat werk. Ik moest bedrijven bellen voor een zakelijk collectief. Die bedrijven werden uitgenodigd in dat collectief plaats te nemen zodat het bedrijf waar ik voor werkte voor goedkopere energie kon zorgen. Ik heb de eerste dag dat ik aan de telefoon zat meteen een score weggezet en de supervicors waren in hun nopjes.

Ik heb er drie weken aan de telefoon gezeten, in die drie weken heb ik vier scores op mijn naam staan, waarvan een score door een supervicor was gedaan. Op het laatst ging ik met lood in mijn schoenen naar mn werk en ook zij zagen natuurlijk dat het niet ging. In mijn proeftijd werd ik op straat gezet en ik kan ze geen ongelijk geven. Ze zeiden tegen mij dat ik een hele goede telefoonstem heb en dat mensen graag naar mij luisteren aan de telefoon maar dat ik absoluut niet commercieel ben en daar ben ik het helemaal mee eens.

Dus nu ben ik 50+ en ga ik overal solliciteren. Overal maar niet bij outbound callcenters waar het om een commerciele baan gaat.

 

21/06/2016 19:55

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert