Een dag in het leven van een fibro-patient

Door Yolandasjouke gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Goedendag allemaal,

Ik zal me even voorstellen. Ben een moeder van 2 kinderen van  11 en 9 jaar oud. Ben 47 jaar oud en een fibro-patient. Ben sinds kort gescheiden en woon met mijn kinderen in een leuke buurt. Ben in 2009 door de molen gehaald in het ziekenhuis omdat ik toen vaak ziek was en heel erg moe. Alles deed me pijn en de huisarts heeft me toen naar het ziekenhuis gestuurd. Na ongeveer 9 maanden en talloze specialisten kwam eruit dat ik fibromyalgie en cvs had. Nou daar zit je dan met 2 kinderen een partner in het buitenland en niet weten wat het allemaal inhoud. Moet je maar mee leren leven is dan het antwoord. Zo gezegd zo gedaan. Na enige tijd maar weer naar de huisarts die me naar een andere reumatoloog doorstuurde. En wat een fijne ervaring heb ik met deze man gehad. Hij luisterde, echt luisterde naar al mijn  klachten en bij hem kreeg ik niet te horen "moet je maar mee leren leven" te horen. Hij gaf aan dat een revalidatie traject me wel goed zou doen. Na aanmelding bij het revalidatie centrum en de intake 4 maanden revalidatie gehad. Moet zeggen dat dat ook een ervaring op zich was. Mensen die je begrijpen die weten wat je dag in dag uit meemaakt. Heerlijk voelde dit. Maar dan is de revalidatie afgelopen en val je in een zwart gat. Want wat als je de fysiotherapie niet kan betalen en de zorgverzekering zegt dat fibromyalgie nog steeds geen chronische ziekte is (volgens hun). Sta je dan 4 maanden revalidatie gedaan waarvoor? Weer terug naar de huisarts en na veel experimenteren met medicijnen zit ik nu dagelijks aan de oxycodon voor de pijn. Zeg altijd tegen mijn vrienden, ik ben een legale verslaafde, maar toch raar dat er in nederland en over de hele wereld zoveel mensen zijn met de diagnose fibro en mijn zorgverzekering nog steeds aangeeft dat het geen chronische ziekte is. Zijn nu zoveel jaar verder en de klachten nemen eigenlijk alleen maar toe steeds meer medicijnen slikken en steeds minder kunnen doen.

Even terug naar het nu.

Vorige week kreeg ik 's avonds een berichtje van mij  ex dat mijn beste vriendin helaas is overleden na een gevecht van 5 jaar tegen kanker. Dit slaat er bij mij in als een blok beton. We wisten dat het een verloren gevecht was maar als je dan een bericht krijg dat je vriendin daadwerkelijk overlijd dan komt dit heel hard aan. Na wederom een slapeloze nacht moet je toch verder, maar hoe. Hoe vertel je je kinderen dat ze is overleden hoe ga je dan verder.

Na de scheiding de diagnose autisme bij mijn dochter nu dit hoeveel moet ik nog incasseren. Hoelang kan ik dit nog volhouden. Zoveel vragen en gewoon geen antwoorden. Mijn fibro die maar steeds erger wordt de slapeloze nachten ik ben op helemaal leeg.

Dit was zomaar een stukje uit mijn leven. Wordt vervolgd

21/06/2016 12:01

Reacties (1) 

1
23/06/2016 00:27
Tip. Maak een avatar aan dan worden je schrijfsels sneller en beter gevonden...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert