De dag dat mijn leven veranderde

Door KimberleyL gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

De dag dat mijn leven veranderde. 

16 jaar vrolijk gezond en een leuk meisje, tot dat ik de ergste klap mee maakte die iemand kan krijgen op zo een jonge leeftijd. Ik zal bij het begin beginnen.

10 november 2009.

Nadat ik uit school was gekomen en lekker op de bank ging zitten met mama(41)jaar, hebben wij een kopje koffie gedronken, daarna besloot mama om het huis op te ruimen, moet ook gebeuren. Terwijl ze bezig was werd ze ineens beroerd, overgeven, duizelig, gevoel van zwakte, enz. Ik kon niks doen behalven de huisarts bellen ik had immers geen rijebwijs , een klein uurtje later arriveerde de huisarts en onderzocht mama. Mevrouw ik denk dat u gewoon een griepje heeft rust u lekker uit u voelt zich met een aantal dagen wel weer beter. Mama bleef op de bank liggen en savonds kwam de rest van het gezin thuis mijn stiefvader & mijn broertje die op dat moment net 14 jaar was. We hielden er allemaal rekening mee dan mama griep had. De dag werd langzaam nacht en de nacht weer ochtend.

Een dag later in de avond 11 november 2009

mijn stiefvader werkte over,mijn broertje zat boven achter de computer huiswerk te maken en ik, ik besloot een film te kijken op rtl 5 the Holiyday 20:30. Ik kan keuze uit meerdere films die avond maar ik besloot toch te gaan voor deze film, ik kende hem nog niet. 

20:45 Ik ga naar beneden om een glaasje drinken te halen en ik vraag aan mijn mamadie ook beneden op de bank zit of we samen de film zullen kijken Moederdochter liefde Zij vertelde dat ze de meest 25 sexy momenten aan het kijken was op tv. Ik besloot om naar boven toe te gaan, en ik loop weg en zeg mijn mama gedag. '' tot straks mama'' maar echter reageerde mijn moeder niet, ik draaide me om en tot mijn grote schrik lag mijn mama met haar ogen half open te gispen op de bank en was ze blauw aangeslagen in haar gezicht. Wat is hier aan de hand denk ik bij mezelf, dit kan toch niet waar zijn? Heeft mijn mama nou een hartstilstand? Ik ren naar haar toe, en roep ''mama mama mama'' maar ik kreeg geen reactie, ik riep mijn broertje en belde ondertussen de alarmdiensten Mijn broertje rende naar beneden en begon meteen te huilen, ik beveelde mijn broertje om onze mama te slaan in haar gezicht wie weet werd ze wakker maar dat werd ze niet... De centralist vertelde mij dat ik rustig moest blijven en dan de hulpdiensten onderweg waren. Ik probeerde mama te reanimeren op de bank ik wist niks van reanimatie af ik probeerde maar wat. Nog geen minut later ging te voordeur open MIJN STIEFVADER hij zit bij medische organisaties als vrijwilliger, hij kan reanimeren. Nog voordat hij binnen was begon ik te gillen, ''mama is dood'' mama is dood'' hij rende naar binnen, trok mama van de bank af, en gooide der op de grond en begon meteen met reanimeren ik zie het als de dag van gisteren nog voor me. Ik en mijn broertje stonden de hulpdiensten op te wachten, twee politie mannen per fiets die hadden gelukkig een AED bij zich en begonnen met reanimeren. Een politie auto, daarna de ambulance en daarna weer een ambulance, mijn stiefvader zei : ga naar de over buren nu, dus ik en mijn broertje rennen op onze sokken naar de buren, je kan eigelijk zeggen dat ik me broertje bracht want ik rende terug naar huis, de enige vraag die door mijn hoofd ging was, LEEFT MAMA NOG?  Mama werd mee genomen door de ambulance, en mijn stiefvader kuste mij op me voorhoofd en zei : je hebt je best gedaan ik weet niet of mama nog bij komt ik hou je op de hoogte ik hou van je. En daar stond ik dan 16 jaar op me sokken te kijken hoe me stiefvader en mijn mama mee gingen met de ambulance. Afwachten.

Ik belde meteen de beste vriendin van mijn moeder en die kwam direct, ik en mijn broertje wouden naar het ziekenhuis eenmaal onderweg belde mijn stiefvader, het is ernstig je moeder wordt overgebracht naar het AMC. 

de volgende dag 13 november 

Na een aantal telefoon gesprekkenmet mijn stiefvader werd het duidelijk dat het ernstig was. Ze was gedotterd maar dit mocht niet baten. Ze kreeg een open hart operatie en kreeg nieuwe aarderen rondom haar hart. Dit heeft een aantal uur geduurd. Ik kreeg te horen '' hou er rekening mee dat je moeder een kastplantje kan worden en nooit meer de oude wordt. Ik hield rekening met het ergste. 

De eerste keer dat ik mama weer zag lagen er wel 100 apparaten verbonden met haar. Ik vond het verschrikkelijk om te zien. Ze was zwak, moe, vergeetachtig en had heel veel pijn. 

 

De weken erna.

De weken erna, knapte ze steeds meer op en de artsen stonden voor een raadsel had zij een engeltje op haar schouder? Na 4 operaties verder een ICD ingebouwd in haar hart (mocht het hart gekke sprongen maken werd ze automatisch gereanimeerd).  3 maanden later was mama thuis. 

verloop.

We wisten allemaal dat mama een hartpatiente was, maar het ging redelijk we gingen op vakantie we deden leuke dingen we waren allemaal veel hechter geworden. Mama was wel vaak ziek en lag af en toe in t ziekenhuis wegens vocht ophoping in haar buik, benen, en longen maar het ging nog redelijk 

aantal jaar later zomer van 2015.

We gingen op vakantie lekker met de caravan aan het strand heerlijk kun je zeggen. Mama werd ziek op vakantie en eenmaal thuis werden de feiten op tafel gelegd. Het hart werkte nog maar 30% en nam steeds meer af. 

Onderzoeken

Aantal ziekenhuizen artsen verder, kwam mama nergens voor in aanmerking. Geen nieuw hart geen nieuwe medicijnen want ze was al zo ver dat ze hartfalen-leverfalen-nierfalen-longfalen-darmfalen had opgelopen. De artsen vertelde dat mijn mama was uitbehandeld. We waren allemaal in grote shock 

Ze begon te sporten- anders te leven en alles ging de goede kant op, de artsen stonden weer voor een raadsel. Totdat mama in november op haar bekken viel en haar bekkenkom was gebroken.  Een paar dagen voor en nieuwe jaar, mocht mama naar huis. Er werd verteld dat ze een tikkende tijdbom is, constant pijn en ze werd vergeetachtig.

loop der maanden begin 2016

In januari- febuari- maart- Heeft mama vaak in het ziekenhuis gelegen. Vocht ophoping, benauwd vergeetachtig- longonsteking. 

weekend van 15-16-17-april.

Mama was weer opgenomen maar de arten vertelde dat mama weer aan het opknappen was. Wij waren helemaal blij.

18 april 8:01.

Ik lig heerlijk te slapen, en mijn stiefvader komt mijn kamer binnen. ''je moeder is dood, mama is overleden''. en gilde mijn hele kamer bij elkaar. Ik ren ik vlieg ik duik naar beneden en barst in huilen uit. Dit meen je niet? MAMA IS DOOD? Ik belde mijn buurvrouw en die kwam meteen om ons te steunen. Maar waar is mijn broertje? Die is vissen aan de waterkant met wat vrienden. Hoe moet ik dit vertellen? ''je moet naar huis komen nu!'' waarom? krijg ik nog te horen.. Het spijt me, mama is dood.'' hij maakte me uit voor leugenaar en begon te huilen en kwam direct naar huis. Mijn stiefvader was al naar het ziekenhuis en wij wachtte thuis op meerdere familie leden. 

10:00

Eenmaal in t ziekenhuis aangekomen, was het een grote schok voor ons allemaal. We mochten mama zien, maar ze was zo mager zo klein zo koud zo onwerkelijk daar lag mama dan na 6 jaar vechten dood. 

Die week.

Die week is een grote rollercoaster geweest, zoveel moeten regelen zoveel moeten bellen. De crematie was erg mooi, er is bijna 150 man geweest en ik heb heel veel steun gehad van verschillend mensen.

hoe gaat het nu? 

Ik woon nog in het ouderlijk huis bij mijn broertje en stiefvader en mijn vriend. Ik vind het verschrikkelijk lastig want ik weet dat hun van me houden, maar ik heb geen moeder meer. Geen steun en toeverlaat die me advies geeft als ik zwanger ben, geen vrouw die er voor me is als ik in nood ben. Geen moeder die helpt met mijn trouwjurk geen moeder die beloofde bij me te blijven totdat ze honderd werd. Het is moeilijk maar ik kom er wel. Stapje voor stapje.

wat kun je doen?

Tegenwoordig kan je bijna via elke zorgverzekering gratis een ehbo curcis aanvragen gratis of tegen een kleine bij betaling. Weet wat de symptomen zijn, weet wat je kunt doet in geval van nood. 

 

 

 

19/06/2016 18:33

Reacties (2) 

20/06/2016 09:25
Wat een hel en ja het loont om EHBO te leren, want het noodlot is soms dichtbij.
19/06/2016 21:25
Wat een verschrikkelijk verhaal Kimberley, en het is allemaal nog maar zo kort geleden. Je zult wel een tijd nodig hebben om dit allemaal te verwerken. Uit je verhaal begrijp ik dat je met je stiefvader en je broertje een goede band hebt. Je staat er dus gelukkig niet helemaal alleen voor. Maar het is wel hard om zo jong je moeder te verliezen. Veel sterkte - en je bent er zelf al van overtuigd: stapje voor stapje kom je er wel.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert