Mijn niet eten ... maar heel soms ook wel.

Door Candice gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Mijn niet eten:

NoteL Dit was een schrijfopdracht van Doortje en die Jerney ... die missen we niet, maar toch gaf ze mij nog wel eens punten en complimenten.

Hoe verzint Jerney het! Een opdracht over eten. Ik en eten is als water en vuur, dat gaat niet samen. Dus wat ik ervan ga maken zal op zeker geen Award winnen, maar is gewoon maar een inzending om op die manier aan alle tien de opdrachten van deze keer te hebben voldaan.

Nou laten we eerst maar eens kijken wat allemaal afvalt. Waar ik echt niet over ga schrijven, want ik lust het niet en eet het dus niet en wil niet eens de smaak ervan omschrijven. Bovendien zou u na mijn betoog over de smaak waarschijnlijk definitief stoppen met het eten van wat ik noem.

Vlees, kip, vis, worst, spek, groenten, aardappelen, pizza, soep, brood, vleeswaren en kaas komen dus echt niet aan bod. En dat gaat ook op voor melk en koffie. Dus wat ik er ook van kan maken, het zal zonder dat gaan worden.

Ik hou niet eens van eten en vergeet het dan ook met grote regelmaat. Dan ben ik aan het genieten van een pak koek, of gebakjes of snoep en ook van fruit en dan denk ik dus helemaal niet meer aan eten klaarmaken. Bovendien is het dan doorgaans al een uurtje of elf in de avond en om dan nog wat rijst met satésaus warm te maken zie ik dan toch al niet meer zitten. En ja, ik weet het dat is niet echt een gezonde manier van leven. Maar laat ik mijn gezondheid nou net zo weinig boeiend vinden als eten. Dood ga ik toch, dus waarom zou ik moeite doen om dat zo lang mogelijk uit te stellen?

Maar goed ook ik eet wel eens een keertje wat avondeten. Denk zo'n drie a vier keer per week. Vaste dagen waarop ik niet eet zijn er niet. Nogmaals het hangt er maar net van af of ik er aan denk en of ik er zin in heb.

Avondeten met mij:

Nou op die avonden dat ik en zin heb en er aan denk, dan is het doorgaans heel scherp eten. Pepertjes vanuit elk land lust ik graag en ik snij ze nooit te fijn. Moet ze wel proeven. Ze mogen echt op mijn tong branden en mijn keel in lichterlaaie zetten. Er is altijd wel wijn om het weer af te koelen.

Nou had ik in een dwaas moment ooit eens een artikel gemaakt over hoe mijn pepertjessalades zijn, maar die heb ik ondertussen allang weer verwijderd dus daar kan ik niets uit weg halen.

Maar het komt er op neer dat ik dan een rode, groene en gele paprika en een ui samen met dus diverse soorten pepertjes en mais vermeng met ijsbergsla. Makkelijk en snel klaar. En dat eet ik dan samen met een soort rijst. Panda, Basmati of Surinaamse rijst. En dan nog de nodige sambal en satésaus. Soms doe ik het nog wel eens met macaroni i.p.v. rijst. Voila. En dat eet ik dan dus op en daarna ga ik aan het ijs. Liefst waterijsjes, maar zeg ook geen nee tegen een cornetto. Mijn vriesvakje herbergt ze gegarandeerd.

En jawel, heel erg soms zondig ik en maak ik een Mexicaanse gehaktschotel en dat moet wel met rundergehakt. Maar wel zonder bonen uiteraard.

En dan lees ik op Plazilla vaak hele mooie artikelen over de meest uiteenlopende recepten. Chrisrik is er bijvoorbeeld heel erg goed in. En zolang ze niet over vis gaan dan lees ik ze helemaal en bekijk ik ook bijna alle foto's. Geniet van de manier zoals zij ervan geniet om ze te schrijven.

Alleen als het echt over vis gaat dan scroll ik direct door naar het einde. Vind kijken naar vis al vies.

Vis stinkt gewoon. Ik ben geboren aan de kust en in dat gat naast mijn geboortedorp hadden ze, en hebben ze neem ik aan nog steeds, een visafslag. Ook toen mocht ik graag met een racefiets lekker scheuren en de dijk daar liep vanaf mijn dorp tot de haven in dat gat, maar zodra ik binnen een zekere afstand van die visafslag kwam, dan sloeg ik een andere weg in. Vroeger kwam ik nog wel eens op de markt. Maar dat was pas echt eng. Het was gewoon een kunst om een route te kunnen lopen zonder in de buurt van zo'n viskraam te komen. En aangezien ik al een aantal jaren alleen nog maar online bij AH mijn boodschappen bestel, ben ik daar dus ook van af.

En dat eten is dus ook één van de grote obstakels voor mij om een relatie te beginnen. Want vind maar eens een man die net zo over eten denkt als mij? Die dezelfde smaak heeft en die dezelfde dingen niet lust. Nou dan kan je beter gaan zoeken naar een druppel zoet water in de Stille Oceaan. Grote kans dat je die eerder zult vinden. En dus dat is reden zoveel waarom ik geen relatie wens.

Even kijken of ik overigens wel aan de opdracht voldoe.

Let op, we willen dat de SMAAK en de STRUCTUUR duidelijk beschreven zijn.

Een gedicht van minimaal acht regels over een gerecht of ingrediënt.

Hmm, de smaak en de structuur omschrijven van iets wat ik wel lust. Dat gaat me nog wel lukken. En een gedichtje knal ik er zo uit. Dat is geen probleem.

Aangezien ik nergens las dat het over de smaak en structuur van een hele maaltijd moest gaan, mag ik het dus ook doen over bijvoorbeeld een koekje of over een stukje mokkagebak en zelfs over een lekker dropje. Ja wel, het is eten en er staat nergens vermeld dat het daar niet over mag gaan. Maar ik hou het serieus. Ik neem wel een watermeloen. Zo eentje die zo sappig is dat je het niet kan eten zonder te knoeien. Nou kan ik dat toch al niet, want daar eet ik te gehaast of te onoplettend voor. Ik eet en ondertussen kijk ik op mijn pc of ben ik iets anders aan het doen.

De watermeloen:

24059a275a3691dea0436578ce42578b_medium.

Kijk dat is nou wel lekker. En als je er maar genoeg stukken met suiker van op eet, krijg je vanzelf een vol gevoel in je maag.

De structuur:

Daar heeft Moeder natuur echt haar best op gedaan. Je kan het ook zien. Alles klopt aan dit wel zo lekkere hapje. Prachtig mooi gevormd. Aerodynamisch zelfs en zou dus ook heel goed bruikbaar kunnen zijn als een rugbybal. Al denk ik dat je dan wel heel veel van deze lekkernij per wedstrijd nodig gaat krijgen. Maar let eens op die kleur. Geweldig. En dan de binnenkant. Als dat geen echt voorbeeld van een lekkernij is dan eet ik mijn grote teen op. De linker of de rechter, net welke het eerst voorhanden is.

De smaak:

Hoe omschrijf je de smaak van zo'n lekkernij?

Het moment dat je zo'n stuk hebt afgesneden en met suiker hebt bestrooid is slechts het voorspel. Daarna begint het echte genieten. Dan neem je het in je hand en brengt het naar je mond toe. Voorzichtig, want je wilt die lekkernij niet laten schrikken. Dan valt de suiker ervan af en dat wil je niet. Heel rustig breng je het dus naar je mond toe en ondertussen raak je meer en meer in extase van wat voor lekkers je te wachten staat. U begrijpt denk ik waarom ik een watermeloen gekozen heb en geen banaan. Want dan zou er te snel de neiging kunnen bestaan dat ik het over iets anders zou hebben. Bovendien kun je een stuk watermeloen echt niet op een zelfde manier in je mond nemen als een banaan. Ik geef toe dat je met een banaan hele goede oefeningen kunt doen die je kunt gebruiken wanneer je iets anders in je mond neemt. Likken, knabbelen, zuigen het is allemaal mogelijk en ook net zo lekker. Nou niet helemaal net zo lekker, maar ook lekker. En dat kan je dus ook heel goed oefenen met een waterijsje. Maar we hadden het over het eten van een watermeloen. Dan komt het moment dat je mond in aanraking komt met dat sappige stuk vruchtvlees. En dan wil je niet anders dan toehappen, maar dat doe je dan nog niet. Net alsof het een uitmuntende wijn is laat je eerst de geur je neusvleugels prikkelen om vervolgens met je tong op een zinnenprikkelende manier de lekkernij te proeven. Dat is dan gelijk het einde van het voorspel. Want daarna komt het er dus op aan. Dan neem je een hap en dan springen de tranen van genot je in de ogen en voel je gewoon hoe je lichaam begint te tintelen van opwinding. En je neemt nog een hap en nog een hap en ondertussen verlies je het hele contact met de Wereld om je heen. Die bestaat gewoon niet meer voor je. Je bent één met de watermeloen. Ondertussen druipt het vocht vanuit je mond op je kleren, maar daar zijn wasmachines voor. Het maakt je niet uit of je kleren onder de vlekken komen, je wilt enkel maar genieten van dat lekkers in je hand en in je mond.

Helaas komt er ook een einde aan, maar gelukkig liggen er nog meer stukken en wanneer je die tot je genomen hebt en voldaan bent dan pas keer je terug op Aarde. Dat moment is voor een tijdje nog wel leuk, maar al snel krijg je heimwee naar je buitenaardse reis in gezelschap van je lekkernij.

Het naspel:

Voor mij, om me over de teleurstelling van het niet meer hebben van de watermeloen heen te zetten, is er dan wijn nodig. En dan met dat wijntje is het heerlijk nagenieten en terugverlangen naar dat moment van opperste extase.

Watermeloen, watermeloen

smakend als een tongzoen

genot van ongekend verlangen

als reinheid van schone gezangen

menig moment van lust gebracht

verdriet en pijn voor mij verzacht.

 

jouw smaak zo goddelijk heerlijk

ogend ongekend mooi en eerlijk

mijn tong blijft jou betasten

geen denken aan afgelasten

tranen van geluk mij brengend

in pure liefde verzengend.

ca7a30239629c6e90e2217679d24e08e_medium.

Maar zo'n verlangen ken ik bijvoorbeeld ook in een mandarijn, alleen is dat weer anders genieten. Een mandarijn is gewoon voor even tussendoor. Even snel de schil eraf trekken en hoppa in de mond doen en wegkauwen. Dat is mijn manier van een mandarijn eten.

Maar wil je me echt zien genieten, dan gaat er niks maar dan ook niks boven een grote zak snoep van de Jamin. Niet enkel gevuld met zwarte drop, (Mag je dat in politiek correct Nederland nog wel zo noemen eigenlijk?) maar met een mix van alles wat er maar in de uitgestalde bakken ligt.

0aae54d90e1fa65f40d2bce4693b47c3_medium.

Maar om nou echt een verslag te schrijven over de structuur en de smaak van al dat heerlijke snoep gaat me toch echt te ver. Ik kan enkel zeggen:

Ga naar Jamin, pak een grote puntzak, vul het met van alles, reken het af en geniet van alles wat je erin gegooid hebt.”

Mijn Mexicaanse gehaktschotel:

Zoals al aangegeven zondig ik zo heel af en toe en dan is dat voor dit.

Ik maak het eigenlijk nooit op dezelfde manier klaar. Onthou nooit hoeveel ik van dit en dat er de vorige keer ingedaan heb. Schrijf het namelijk nooit op. Ik begin gewoon en zie dan wel of ik het echt afmaak of dat ik halverwege vergeet dat ik er mee bezig was. Ja, dan ben ik ondertussen met andere dingen bezig en dan denk ik niet meer aan het eten waar ik mee bezig was.

Maar goed, doorgaans lukt het wel en dan gaat dit er bij mij in:

  • 100 g rundergehakt

  • 1 ui, in stukjes gesneden

  • Chilipoeder

  • Diverse soorten pepers

  • 1 rode paprika

  • Tomatenpuree

  • Mais  

  • En daar gooi ik dan sambalsaus (zelfgemaakt van drie soorten hete tot heel hete sambal en  nog wat dingetjes) overheen.

Nou dat roerbak ik dan in een wok en ondertussen kook ik een beetje Mexicaanse rijst en zo ziet mijn Mexicaanse gehaktschotel er dan uit.

Een foto ontbreekt uiteraard, want het is toch al zeker acht weken geleden dat ik het heb gemaakt. En maak er nooit foto's van. Zie daar het nut niet van in .

Uiteraard mag Tequila er niet bij ontbreken.

ec9dc24b7224d64bc87b766969145ac9_medium.

En Mexicaanse muziek ook niet.

Lekkere muziek

*Candice*

18/06/2016 20:50

Reacties (6) 

1
19/06/2016 02:36
Geen worst? Je schrijft anders regelmatig artikelen waarin je de lezer de indruk geeft verzot te zijn op worst, err....
1
19/06/2016 07:31
Ja dat is een andere worst ... die ... hoe zeg ik dat .... die snij je niet in plakjes. -))
1
19/06/2016 07:39
Ja, slikken zonder kauwen :)
1
19/06/2016 07:47
Pom pom pom. -))
19/06/2016 01:45
Haha, blij om ook een post over eten van jou te zien! Ik ben recent een sambal-verslaving aan het kweken! Vroeger hield ik niet van pikant, nu eet ik alles mét pepertjes!
19/06/2016 07:33
Dit is een oud artikel van mij. Ik heb een hekel aan eten.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert