Darmkronkel column: een stoma, deel 2: dag van operatie

Door Roodkapje gepubliceerd in Gezondheid en fitness

0e7b3164f314e583693ef2e9c2f00b36_medium.

Dinsdagmorgen 14 juni, ik word pas laat wakker, gelukkig maar, want het is een spannende dag. De verpleegkundige komt rond een uur of negen even langs om te vragen hoe het gaat. Of ze wat voor me kan doen en of ik misschien nog even wil slapen. Ik mag toch niets en zij kan verder eigenlijk niets voor me betekenen. 

Ik vertel dat mijn man wat eerder mocht komen, dat die er om één uur wel zal zijn. Ze kijkt me aan en zegt tegen me: Nu bellen! Laat maar vast komen hoor, je ligt hier toch alleen en niemand heeft er last van! 

Ik bel en spring daarna direct onder de douche. Nee, hij is er nog niet meteen, dat duurt op zijn minst nog anderhalf uur, maar hij komt er wel aan en dan wil ik er fris uitzien. Ik ben niet zenuwachtig, vreemd genoeg. Ik wordt laparoscopisch geopereerd, dat scheelt, want dan heb je geen grote wond! Maar een paar kleine wondjes. De plaats is al mooi vastgesteld waar de stoma komt, dus ik ben er klaar voor. Vreemd genoeg hoef ik helemaal niet te poepen, terwijl ik anders al 5 keer zou zijn geweest! Ik heb ook geen middeltje gehad om dat op te wekken of om dat tegen te houden en ik heb gewoon gegeten gisteren. Nou ja, ik heb voorlopig wel genoeg gepoept, denk ik dan.

Een goede 2 uur later is mijn man er al. Even wat afleiding, hij heeft een bloemetje voor me meegenomen, een mooie orchidee en we spreken af, dat hij voor de volgende dag wat lekkers voor het personeel meeneemt, omdat ik dan jarig ben. Eigenlijk gaat het sneller dan verwacht, want het is rond twee uur, dat er iemand binnenkomt en zegt dat het zover is! Ik heb het operatiejasje al aan, maar moet nog even plassen en mijn onderbroek moet uit. Verder ben ik er klaar voor!

Manlief loopt mee tot aan de lift en dan is het op weg naar de operatiekamer. Helemaal aan het eind van de gang. Het zijn allemaal operatiekamers naast elkaar, voor mij is het de laatste. Ik kom eerst in het voorbereidende gedeelte. Een warm dekentje om mijn armen, om mijn aderen een beetje gewillig te laten worden. Het mag niet baten, mijn aderen verstoppen zich meteen, na twee keer flink misprikken, houdt de verpleekundige het voor gezien en laat ze het aan de OK over. Ik krijg nog wel een dekentje.

Op de OK zie ik allerlei mensen, die zich aan me voorstellen. De narcotiseur, de assitent operatieverpleegkundige, de operatieverpleegkundige, de chirurg, iedereen staat bij me en iedereen is ook met mij bezig. Het stelt me gerust. Toch moet ik even van mijn bedje afkomen en op een steriel matje gaan staan. Er komt een soort matje onder mijn rug, dat ter bescherming om mij niet van de operatietafel te laten vallen als ze wat heftig in mijn lichaam tekeer gaan. Oeps, daar had ik niet echt over nagedacht, maar het maakt niet uit, ik merk er niets van. 

Dan komt het infuus, nee, het lukt weer niet, maar gelukkig opeens toch wel, in de linkerhand. Intussen ben ik al blauw geprikt en zijn mijn armbandjes met mijn nam al verdwenen. Later blijkt mijn naam op mijn borst te zijn geplakt. Er wordt me nog gevraagd of ik nog vragen heb, ik wens ze succes en vraag of ze hun best willen doen. Dat beloven ze en wensen me een spoedig herstel.

Eindelijk is het zover, ik ben ingepakt, ik kan nog aangeven of ik lekker lig en dan gaat het slaapmiddel in het infuus en de kap op mijn gezicht. Maar ik kom niet in slaap, ik moet steeds 3 keer achter elkaar diep zuchten, maar het lukt niet. Ik voel dat er wat op mijn hoofd wordt geplakt, het voelt als een stukje kokosmat, het prikt een beetje. Er wordt me verteld dat het is om te zien hoe diep ik in slaap ben, oke, nog een beetje slaapmiddel en foetsie, ik ben weg.....

"Het is klaar mevrouw", hoor ik iemand zeggen. Ikben druk bezig in de camper en ik heb het naar mijn zin, waartom storen ze me nu? Het was in elk geval een mooie droom, maar nu blijkt dat het allemaal al achter de rug is, mijn stoma zit er. Ik wordt naar de uitslaapkamer gebracht. Ja, ik ben wakker, heel erg wakker, ik kijk om me heen en zie dat het hier druk is. Ik voel even een vlaag van misselijkheid opkomen, maar al snel is die ook weer weg. Dan kijk ik onder de dekens. Ja, daar zit hij, wat een joekel! Dat had ik niet verwacht, maar ik heb niet veel pijn, dat scheelt, ik had verwacht dat ik meer pijn zou hebben. Ik vraag wat te drinken, na een beker drinken krijg ik een waterijsje. Dan wil ik graag weer terug naar mijn kamer, mar dat mag nog niet, mijn saturatie is niet goed en wil niet goed op gang komen. Nog even dan, na een half uurtje mag ik toch weg, met zuurstof. 

Mijn man maakte zich al zorgen, het duurde toch langer dan verwacht en had nog geen telefoontje gehad en toen de afdeling belde naar de uitslaapkamer, bleek dat ik daar nog niet was. Er schijnt nog extra bloed gegeven te zijn, maar ja, logisch, in een buik heb je natuurlijk snel bloedverlies. Maar gelukkig kon hij ook gerust gesteld worden. Hij is nog een tijdje bij me op de kamer gebleven, maar ook mijn nachtrust was redelijk goed, alleen het omdraaien, het opzij liggen dat was nogal moeilijk. Ik vond daar de volgende dag al iets op. Deze nacht was wel bijzonder, want het bed ging stuk. 

 

17/06/2016 13:49

Reacties (1) 

18/06/2016 12:09
Gelukkig is alles goed gegaan.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert