Burenhulp in een volkswijk

Door Willemijntje gepubliceerd in Korte verhalen

‘Hoi Bert, dag Thijs’ groet ik vluchtig de beide mannen, die met een panty over hun hoofd getrokken, het tabakswinkeltje uit komen stuiven op het moment dat ik de deur opentrek om er naar binnen te gaan. Er volgt geen wedergroet, beiden haasten zich weg, terwijl ze de panty’s van hun hoofd rukken.

Ik kijk ze met de deurklink in mijn hand nog heel even na en stap vervolgens het winkeltje in. Terwijl ik de deur achter me sluit kijk ik snel rond of er nog meer klanten zijn; die zijn er niet.

‘Hallo tante Klaasje’ begroet ik de dame op leeftijd, die achter de toonbank staat ‘was het weer zover?’ vraag ik er direct achteraan terwijl ik richting de tijdschriften loop.

Tante Klaasje schuifelt onder het gemompel van een groet achter de toonbank vandaan mijn kant op en ploft neer op het stoeltje naast het krantenrek.

‘Heb je ze al gebeld?’

Ze knikt ‘Ze komen er zo aan, ik heb direct gebeld... moet wel, anders kom ik zelf in de problemen en…’.  Ik ga op mijn hurken voor haar zitten en pak haar gerimpelde hand. ‘Weet ik toch lieverd het gaat prima zo!’ Haar donkere kraaloogjes beginnen te glimmen ‘Zullen we het dit keer eens samen doen of heb je geen tijd?’

10786cc34b64e57fe62871afad293c0c_medium.

‘Tijd zat vandaag, blijf jij maar zitten dan ga ik koffiezetten of nee, veel beter idee, we nemen een glaasje port ‘tegen de schrik’!’ Een paar minuten later stoten we in de knusse tijdschriftenhoek de glazen tegen elkaar voor een toast.

‘Wat was de buit?’ vraag ik terwijl ik een nipje neem van de oude port.

‘€ 1.850,-, iets minder dan de vorige keer en dus ruim onder het verzekerde bedrag. Het viel me eigenlijk nog mee, ik had best veel klanten die wilde pinnen deze week’.

‘Wie is…?’ Ik slik de rest van mijn vraag in als het belletje van de winkeldeur gaat om aan te geven dat er volk is. Twee dienders betreden de zaak en tante Klaasje hijst zich moeizaam uit haar stoeltje en schuifelt naar hen toe.

De agent die het eerst binnenkomt neemt het woord, terwijl zijn collega rondkijkt  ‘Goedemiddag mevrouw Verwoerd’, wij komen voor een melding van een overval op dit adres’. Tante Klaasje knikt om aan te geven dat dit correct is.

‘Al voor de derde keer binnen twee jaar tijd, waar gaat het heen, waar gaat het heen meneer agent’ jammert ze handwringend. ‘Tot nu toe is er gelukkig geen geweld gebruikt, ik ben een oude vrouw, ik geef ze uit angst direct het geld mee meneer agent’ vervolgt ze haar relaas.

‘Daar doet u goed aan mevrouw, geen strijd aangaan, dat brengt vaak enkel meer ellende’. Antwoord de agent goedkeurend.

Zijn collega kijkt ondertussen steeds mijn kant op, ik sta op en doe een paar stapjes richting het duo, zodat ook de ander me in het vizier krijgt.

‘Mevrouw, mag ik weten…’. Tante Klaasje valt hem direct in de rede ‘Deze dame werd door de vluchtende overvallers bijna omvergelopen toen ze de winkel wilde betreden, ik heb haar gevraagd om als getuige te blijven tot u ter plaatsen was, tijdens het wachten hebben we samen een glaasje genomen tegen de schrik’.

De agent knikt begrijpend, hij noteert mijn gegevens en tevens mijn verklaring dat ik de overvallers wel heb zien vluchten, maar door de panty’s en de snelheid waarmee ze vertrokken geen signalement kan opgeven.

Tante Klaasje voorziet de dienders attent van een kop en terwijl wij ons glaasje port ledigen luisteren we naar wat ze te vertellen hebben; toename van overvallen op de kleinere winkels in ons vredige arbeidersbuurtje en het tekort aan ‘blauw’ op straat om dit voor te kunnen zijn. Gelukkig wordt er geen geweld gebruikt en gaat het om relatief kleine bedragen, die door de verzekering worden vergoed.

‘Oh, ik zou het bijna vergeten, mag ik een kopie van het verbaal voor de verzekering meneer agent’ vraagt tante Klaasje innemend. Die krijgt ze en na een korte groet vertrekt het duo.

‘Kom we doen nog een glaasje om het te vieren’. Ik schuif mijn glas bij en tante Klaasje schenkt nog eens in.

‘Wie is er nu aan de beurt?’ Ik maak de vraag af die ik wilde stellen toen de agenten binnen kwamen.

‘Slager Bokma, dat is al meer dan een jaar geleden’ klinkt het resoluut.

‘ Voor wie?’ is mijn volgende vraag.

Ze denkt even na ‘De de Graafjes… aangepast schoeisel voor de jongste en ik meen de Groenesteyntjes op de Oudwijkerdwarsstraat… nieuwe rollator voor Sjaantje, maar dat weet ik niet zeker, misschien is er iemand anders tussendoor gekomen die prioriteit heeft’.

Ik knik begrijpend, drink mijn glaasje leeg, loop gevolgd door tante Klaasje richting toonbank en vraag om twee pakjes JPS, twee pakjes Lucky Strike en een staatslot, eindigend op nummer 7.

‘Pinnen of contant?’ is haar vraag voor ze de kassa afslaat.

 Ik pin, de contanten gaan de komende tijd naar slager Bokma!

Foto's: Google

©Willemijntje, 13-06-2016.

Stap over naar Essent

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Essent als energieleverancier.
13/06/2016 23:09

Reacties (5) 

1
14/06/2016 19:26
Toppunt van burgerlijke ongehoorzaamheid :)
14/06/2016 10:16
Tsss tsss.....
1
14/06/2016 09:46
haha, leuk verhaal.
1
14/06/2016 06:20
Deze herinner ik me nog, vond het een geweldige.
14/06/2016 00:45
Ja, zo gaat dat soms tegenwoordig!
Copyright © 2016 Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert