Mijn laatste toekomst: Fictief … toch?

Door Candice gepubliceerd in Candy op dreef

Mijn laatste toekomst: Fictief … toch?

Geen idee waar ik ben en hoe ik er gekomen ben. Ik weet maar één ding en dat is dat ik daar ben waar mijn laatste toekomst zal zijn.

http://plazilla.com/page/4295184754/urbex-het-oude-opslagschuurtje-in-het-park

Het begon allemaal gewoon met een wandeling in het park en niks wees erop dat het een bijzondere belevenis zou gaan worden. Ben ook al helemaal niet gekleed op iets bijzonders en ik vraag me dan ook af of ik ooit iemand zal kunnen vertellen wat ik nu meemaak en tot dusverre meemaakte.

bb5c8df6156354ba2c27632e350bb5c5_medium.

Het stralend mooie laat Lente weer voelde goed en deed mij vergeten dat er ook minder leuke zaken speelden op de Wereld. Alles zag er uit zoals het moest zijn. Zonnig en mooi. Ik liep samen met mijn trouwe laptop het park in en de schoonheid van de natuur overviel mij en slokte mij enige tijd later op zonder dat ik het merkte. Zo was ik nog op 06-06-2016 en zo was ik op … geen idee welke datum en welk jaar. Zelfs de tijd was onbekend, maar het voelde zo vertrouwd en ik herkende de contouren van het park om me heen. Maar al herkende ik alles, toch was het anders. De hele Wereld had haar kleur verloren. Nee … mijn Wereld had haar kleur verloren.

ddb9d07aacaecbd1da6a7e9176c1c63b_medium.

Onbewogen volgde ik het pad, maar het eindigde niet. Na elke stap die ik deed raakte het einde van het pad een stukje verder weg. Toch werd ik niet door angst bevangen, meer door sensatieprikkels. Waar was ik? Om me heen hoorde ik stemmen, veel stemmen, ontelbaar veel stemmen en ze klonken sereen en monotoon:

'Toekomst stopt, het leven is voorbij … je toekomst is gestopt.'

Meer en meer drongen die woorden tot mij door, maar ik was er zeker van dat ik gevangen was in een dagdroom of een dagmerrie. Kom op, ik ben een rationeel realistisch maf wijf dat totaal niet in onzin van een leven na het leven geloofd en ook totaal niet in dit soort bullshit die ik nu meemaakte. Maar ik maakte het wel mee. En nog steeds.

f9f965a7ceb65022557b095aeebcfa4a_medium.

Nog steeds gelovend dat dit een tijdelijke rare toestand was en wat ik zou kunnen verklaren door mijn geestesgestoorde blaas annex het regelmatig echt niet meer weten waar ik ben, want ja het kon toch niet zo zijn dat ik iets van een tijdsprong had gemaakt? Dat ik ineens eeuwen en eeuwen door de tijd was gereisd en dat het park van Huis Doorn na al die eeuwen nog net zo was als toen ik het bezocht … toen ik het bezocht …. hoeveel eeuwen geleden? Maar de kleuren dan? De kleuren, waar zijn die dan gebleven? Ik zag ook mijn kleuren verdwijnen en voelde hoe een koude bezit van mij nam zonder rillingen te bezorgen. Het was een koude … een andere koude. Een koud hart, zonder warmte voor leven.

Ondanks dat dit toch echt maar tijdelijk kon zijn, want er is niet zoiets als leven na je leven en er is geen iets anders dan pure dood … dat is er gewoon niet …. maar waar ben ik dan terechtgekomen? Ik keek omhoog en zag een blauwe lucht, ik zag de zon, ik zag vogels … gekleurde vogels zoals ze altijd waren, maar mijn kleur was weg en waar ik liep of bewoog eveneens. Ik zat gevangen en nu eens niet in een politiecel of seksschandpaal, ook niet in een berghok of in een staat van wanhoop, maar in een zwart-wit Wereld en ik kon er niet uitkomen. Maar nog pakte de angst mij niet in.

d0d46037f02d214a55de74c8be37bc1d_medium.
Moe van het lopen zocht ik een bankje … die stonden er altijd … alleen hoe dichterbij ik kwam, hoe verder weg ze leken te geraken. Ik hoorde een diepe, duistere emotieloze stem:

'Je mag zitten … voor het laatst.'

Zonder dat ik iets zag of kon doen zat ik ineens op een bankje en voelde toen de angst opkomen, want dit was niet meer zomaar iets … dit was echt. Kille handen die je optillen en op een bank laten neerploffen en die je hele lichaam laten verstenen van koude komen niet voor in dromen en ook niet in nachtmerries … niet eens in horrorfilms, maar het waren hele kille handen die mij optilden alsof ik een vies vodje was dat weggesmeten moest worden en me op een bankje lieten neerploffen zoals je dat met … een vuilniszak in een kliko doet. Ik probeerde geluid te maken … wilde schreeuwen en janken, maar het leek alsof de kille handen mijn gevoel uit mij hadden gescheurd. Ik zou toch pijn moeten voelen van de manier waarop ze me optilden en lieten vallen, maar ik voelde niks. Ik gaf mezelf een harde klap in het gezicht … voelde niets.

c9d3225ec2b0eda65773ab0d9232ea39_medium.

Om mij heen dansten vlinders, vlogen engeltjes en bruiste het van het leven, stil voor mij maar luid voor hen die het vierden. Ik wilde huilen, maar tranen zijn uitingen van gevoel en dat was mij door de kille handen afgenomen. Mijn hoofd draaien om te kijken naar de vlinders ging ook niet. Ik zat roerloos en was niet meer in staat tot bewegen. Weer klonk de kille stem:

'Je toekomst is gestopt … voor het laatst zul je wat zien.'

Ik keek roerloos voor me en zag hoe alles leek te vervagen, maar niets vervaagde … mijn zicht was, aan het vervagen en niet enkel mijn zicht.

e968fdab460badedbb58c3923f03aacd_medium.

Ik wilde gillen, blèren, janken, smeken en wegrennen 

ik wilde het leven niet langer meer laten beklemmen

wilde me door kleuren en geluiden laten verwennen

maar alles vervaagde en deed mijn leven afremmen.

Een vreemd gevoel kon ik voelen, gevoelloos maar voelbaar en het effect eveneens. Zag hoe ikzelf beetje bij beetje vervaagde en verdween in mijn onbestaande laatste toekomst.

ac1df4025eef017b329592f1b18a0539_medium.

*Candice*

06/06/2016 13:10

Reacties (16) 

2
07/06/2016 09:37
Wat Zevenblad zegt...dat kwam ook bij mij op toen ik dit las.
Een collega van me heeft er ooit eentje gehad.
Als dit inderdaad echt gebeurd is, zou ik toch maar even een arts inschakelen.
1
07/06/2016 10:36
Nee joh. -))

Ik had fotootjes over en dacht laat ik er een verhaal bij verzinnen.
1
07/06/2016 10:51
Gek vrouwmensch! :P
1
07/06/2016 10:52
Nou ja. Was in een schrijfopdrachtenflow en sorry schat, maar dat was jou schuld. Jij plaatste die ene uit de schrijfopdrachten en daardoor begon ik daar weer in te lezen en zodoende kwam ik in een .......... schrijfopdrachtflow. -))
07/06/2016 11:01
Het is dus mijn schuld. Laat ik me daar nou absoluut niet schuldig over voelen. Ga gewoon lekker door! Go with that flow.
2
06/06/2016 15:27
Als dit waar gebeurd zou zijn (geen fictie dus) denk ik meteen aan een TIA.
https://www.hartstichting.nl/beroerte/tia
06/06/2016 16:00
Dan had ik het ook vast niet kunnen vertellen. Moest iets met die foto's doen, want die had ik over van de wandeling.
2
06/06/2016 17:27
Je had het kunnen navertellen - een TIA duurt maar even, hooguit een paar minuten. De symptomen lijken er wel op. Je bent dan even de band met de realiteit kwijt.
06/06/2016 17:40
Oh dat wist ik niet.
1
06/06/2016 14:58
Dat is een prima script voor een magisch-realistische psychologische thriller.
06/06/2016 15:06
1
06/06/2016 14:29
"onbestaande laatste toekomst" is ook een toekomst. Ook als die fictief is, denk ik....?
1
06/06/2016 14:52
Geen idee. Werd wakker en zag dat alles nog was zoals voorheen.
1
tegen Candice
06/06/2016 15:22
Dat schiet niet op, natuurlijk.
06/06/2016 15:59
Is stilstand en dat schiet niet op nee.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert