Boismont en de hand die wijst, deel 105, het militaire command

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                images?q=tbn:ANd9GcQCFQHw19hg3VRQrVS9EQ_

Roy Big stapte weg bij de grote spiegel in de toiletruimtes naast de vergaderzaal, zijn haar zat onberispelijk geordend, hij sloeg zijn handen uit en was tevreden met zijn uitstraling. Hij zag iemand met harde trekken op het gezicht, iemand die meteen als een geducht tegenstander zou worden ingeschat. 'Image is alles in Washington kringen,'dacht hij. Met stramme haast militaire stappen, marcheerde hij de ruimte uit, hij beantwoordde het saluut van de wachters bij de deur, door even met zijn twee vingers aan een denkbeeldige pet te tikken en stapte bij hen langs.  Hij klopte tweemaal op de deur alvorens die half te openen.

'Ah Commander Big, komt u binnen,' klonk de afgemeten koude stem van de voorzitter.  Mr Big deed een paar passen naar binnen en stelde zich op voor de tafel. Hij stopte zijn militaire passen door een stamp met zijn hiel op de grond, hij rechtte zijn rug en salueerde naar de drie mannen die hem goedkeurend opnamen en keek daarbij wazig ver weg in een verte die niet bestond. Strak militair gedrag, werd altijd erg gewaardeerd door hen die aktieve dienst als een oude herinnering koesterden

'As you were,' zei de man in het midden en de spanning viel onmiddelijk weg uit het lichaam van Big dat ontspande.

                                      images?q=tbn:ANd9GcRtt_NnFUml0Xefm5F3N7u

De voorzitter wees op een stoel tegenover hem, 'gaat u zitten Big', vervolgde hij en tegen het meisje dat aantekeningen maakte, zei hij ' dit wordt niet nader genotuleerd, schrijf maar op: rapportering veldwerk Sirte en neem dan wat koffie, we piepen je wel op als je als Big de vergadering verlaat. Het meisje knikte, schikte haar papieren en verliet het vertrek.

Er viel een ongemakkelijke stilte tot het meisje de deur achter zich dicht trok. 'Proficiat,' zei de man achter de tafel, 'Sirte is, zullen we maar zeggen, bevrijd. De olietoevoer is veilig gesteld en onze Libische vrienden zijn uitermate verheugd met uw werkzaamheden aldaar.' Mr Big keek strak voor zich uit, 'ik ben blij dat te horen, sir, wij hebben ons best gedaan.' 'Wij zouden niet anders verwacht hebben,' sprak de man naast de voorzitter, ' een situatie van no quarters, zou ik zeggen.'  Big wist wat hij bedoelde, het was de militaire term voor geen gevangen, geen overlevenden. ' Het is het wisselgeld in de krijgshandelingen,' mengde nu de derde man zich in het geheel. 'De verkeerde mensen op de verkeerde plek, dan krijg je dat.' 'Strak structureel denken met alleen maar de grote doelen voor de ogen deed dat met bevelhebbers,' wist Big, 'mensen werden dan wisselgeld in de schaal.'

'Yes sir,' antwoordde commander Big, 'no quarters, dus geen getuigen of nare verhalen die naar buiten komen.' 'Wij spreken de zelfde taal,' glimlachte de voorzitter. 'Hoe rond u dit geheel af?' 'Wij hebben een onafhankelijke waarnemer gestuurd naar het oorlogsgebied, zij is nu op weg,' rapporteerde Big. De drie mannen keken hem alleen maar aan alsof hij een insect was dat bestudeerd moest worden. 'Het is gestuurde onafhanklijkheid, zij is van ons kantoor van speciale operaties.'  'Mooi dat is dus onder controle,' sprak de voorzitter en hij poogde te glimlachen maar zijn ogen lachten niet mee. Big besefte de macht over leven en dood waar hij tegenover zat.

'Onze Russische vrienden maken grote vorderingen,' sprak de derde man die een borst vol lintjes van veldslagen had. 'Zij drijven de Jihadi's terug en slachten en passant tegenstanders van president Assad af, zodat die dagelijks steviger in het zadel zit. Het mogen duidelijk zijn dat zij straks de grote vriend van de Arabische stammen worden. U beseft de implicaties, die kunnen heel ver reikend zijn, van zéér bevriend land tot satellietstaat zoals onder de oude Sovietgarde, dat kunnen wij niet toestaan.' Big luisterde want hij besefte dat zijn mening in deze niet gevraagd werd. 'Het zijn geen vrijwilligers meer uit Russische gebieden maar duidelijk gemarkeerde Russische divisies. ' 'Wat zou uw antwoord daarop zijn,' wilde de voorzitter nu weten? 'Het is gewoon een schaakspel van macht en invloed,' meende Big, 'niet verschillend van de koude oorlog.' 'Zij pakken wat wij toestaan, heel precair, want wij weten wat de onderliggende motieven zijn, maar het lijkt alsof zij als onze bondgenoot, Daesh bestrijden, terwijl zij alleen maar hun gebied willen uitbreiden en consolideren. De publieke opinie zou het niet begrijpen als wij het tot een conflict brengen met een 'bondgenoot'.

                                          images?q=tbn:ANd9GcRTHRgonc6tfZDqtzLUzks

De voorzitter schonk zich zelf nu koffie in zonder Big iets aan te bieden. 'Ja..ah,' zei de voorzitter voor zich uit, 'zo zien wij dat ook'. 'Gaat u eens door met uw analyse,' nodigde hij Big uit. Big formuleerde zorgvuldig elke zin en wist dat hij nu écht gehoord werd. 'Het strijdveld van Daesh zal zich verplaatsen meer Azié in, denk aan Pakistan, bijvoorbeeld en wij moeten een duidelijk signaal afgeven aan onze Russische vrienden, anders zijn wij meer invloed sfeer kwijt dan we binnen deze generatie kunnen terug pakken.'

De voorzitter keek even zijdelings naar weerskanten naar zijn twee mede bestuurders, die hem toeknikten alsof zij een geheim delen. 'Ten eerste hebben wij een boodschap ontvangen van het kantoor van de president, een felicitatie, mischien niet echt van zijn hand, maar wel van zijn kantoor. Men is verheugd dat Sirte weer vrij gebied is en geven ons de vrije hand om  'zaken te regelen' in het Midden-Oosten, e.e.a is tevens ingegeven door de Joodse lobby in New York. Weet u hoeveel staten, Amerika telt?' Big antwoordde automatisch, ' 50 sir.' 'Dat zou wel eens kunnen gaan veranderen,' klonk de snijdende stem aan de ander kant van de tafel, ' ik geef u wat documenten mee die u in kleine kring mag bespreken. Verdiept u zich een beetje in de ontstaans geschiedenis van Alaska.'  Prettige dag verder.  Big besefte dat het onderhoud ten einde was en nam de papieren aan en ging staan en salueerde, stampte zijn rechterhiel op de grond, maakte een kwartslag en marcheerde theatraal naar de deur.

'Van de oude lichting, he,' hoorde hij nog net achter zich voor hij de mariniers passeerde die de wacht hielden en in de houding sprongen. 'As you were,' gromde hij en raakte met twee vingers een denkbeeldige pet aan.

San Daniel 2016

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.: http://plazilla.com/page/4295174804/landingspage-san-daniel

heeft u een deel gemist? druk op deze link

 

lees ook deel 106

 

28/05/2016 06:50

Reacties (3) 

1
12/06/2016 10:14
'Strak structureel denken met alleen maar de grote doelen voor de ogen deed dat met bevelhebbers,' wist Big, 'mensen werden dan wisselgeld in de schaal.'

Prachtig beschreven. Zo werkt het in alle lagen van de samenleving waar leidinggevenden slechts het grote doel voor ogen houden. De keerzijde van....
1
28/05/2016 10:44
Wat een afgrijselijke mensen waar mensenlevens niet voor tellen.
1
28/05/2016 12:20
grotere doelen, hé.. zo zijn ze écht
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert