Afscheid nemen van je geliefde hond

Door Mendels6815 gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Afscheid nemen van je geliefde hond, deel 1

  • Het wekelijkse zwemuur bij de fysio om mijn lijf weer op op pijl te brengen en te houden, tevens eudeem in de rechterarm tegen te gaan, kon ik een half jaar na de borst amputatie niet meer opbrengen.
  • Eetlust was totaal verdwenen.
  • De huid voelde aan als die van een schildpad.
  • Ik dronk veel te veel water dan wel vruchtensap per dag en liep voortdurend al dat vocht af te voeren maar mijn handen zagen er zo gerimpeld uit als van een eeuwenoude mummy.
  • Krampen, die overigens geen pijn deden, traden regelmatig op in benen, armen en nek tot ik niet meer normaal uit bed kon komen zonder eerst als een vogelverschrikker te moeten wrikken om in het gelid te geraken.

Al die tijd werd Missy door Joke, de buurvrouw aan het eind van het Bonte Hondenpad, uitgelaten. Drie keer per dag en ik had haar beloofd dat haar bemoejenissen, zo lief en sociaal, over zouden zijn zodra ik wist wat er met me aan de hand was.

Dokter Bl.

Zijn rustige zelfverzekerde verschijning deed me meteen goed want hij was verantwoordelijk voor de onwaarschijnlijke verbetering die er in binnen een dag na opname in het ziekenhuis optrad. In eerste instantie ’half dood’ lag ik aan een pomp met (voor mij onbekende) medicijnen. Na een dag knapte ik op alsof zich een mirakel voltrokken had en dokter Bl. vertelde dat de hypofise niet werkte, de bijnierschors lam lag en dat het infuus de medicijnen toediende die alle functies overnamen waardoor een mens zichzelf is en actief gelukkig leven kan. Daarnaast bleek er van alles mis met de schildklier, waardoor ik meer dood dan levend in het ziekenhuis was aangekomen. Er zou dus een MRI- plus een PETscan volgen.

In September 2015, inmiddels na al die maanden sukkelen weer springlevend en levenslustig, kreeg ik (die een hevige afkeer van medicijnen heeft) de boodschap zonder pillen nooit meer goed te kunnen funcioneren. Dat de vervelende pijn in mijn hele lijf met morfine werd bestreden nam ik op de koop toe, linkte het totaal niet aan kanker. De Mammacare had immers met stelligheid beweerd dat deze vorm van borstkanker hormoongerelateerd is en enkel in de andere borst zou uitzaaien. De poortwachterklier was zelfs niet aangestast geweest. Officieel schoon verklaard, vierde ik dat feestje dan ook alsof die hele operatie een vervelende bijkomstigheid was geweest. Wel slikte ik preventief en trouw iedere dag die antihormoonpil voor het avondeten. Had ik dat maar NIET gedaan, denk ik nu.

De hypofyse

De hypofyse, verantwoordelijk voor het aansturen van alle hormonen, had maanden niet meer gefunctioneerd waardoor ik in een soort ingeslapen staat rondgehobbeld had. Na de vakantie was ik zelfs totaal niet opgeknapt. De airconditioning, dachten we. Daarnaast was de reis een ware veldslag aan cultuur geweest. Bus in en uit terwijl mijn hele lijf pijn bleef doen. Integendeel, enkel zieker wordend maakte Harry de buurman zich ernstige zorgen, droomde er zelfs van dat ik vol zat met uitzaaiingen. Ik lachtte er om. 

Ik was echter wel altijd moe en viel af, wat ik niet niet eens berouwde. Een paar kilootjes mochten er wel af. De eetlust was inmiddels ook totaal verdwenen en op ware overlevingsdrang propte ik er in die tijd enkel nog fruit in. Zo kreeg ik tenminste iets gezonds binnen. Uit een goede rechte stoel opstaan veroorzaakte zoveel pijn in mijn rug, heup, rechterbeen, ribben en schouders, dat ik ook niet veel meer aan de nodige huishoudelijke bezigheden kon doen en in schrijven had ik helemaal geen zin meer. Dat alles terwijl mijn huisartsen het na vier maanden nog steeds geen tijd vonden om het bloedbeeld maar eens te controleren, al vroeg ik er herhaaldelijk om. Totdat Hetty me moest begeleiden naar de afspraken.

Dokter Bl is een grote rustige man van mijn leeftijd

Totaal niet voorbereid op het feit dat er nog meer aan de hand kon zijn liepen we voor vertrek uit het ziekenhuis in ganzenmars naar een rustige ruimte, de zaalarts, een speciale verpleegkundige plus EmjE met  de totaal relaxte specialist. Ik dacht om mijn vertrek te vieren en me te vertellen hoe ik de rest van mijn leven het beste in kon delen. 

De harde realiteit

Wat ik te horen kreeg drong wel degelijk goed tot me door als stond het in schril contrast met mijn verwachtingen. Het was duidelijk dat mijn lijf vol kankerplekken zat, uitzaaiingen, botkanker terwijl mij verzekerd was dat de borstkanker zich nergens anders zou nestelen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik tijdens dat gesprek volkomen rustig bleef (wat ik aan het nog niet volledig werkende stresshormoon toeschreef) De vreselijke waarheid heb ik aangehoord als een beheerste wijze volwassene, want, "Ach weet u, iedereen moet ergens aan dood en de grote levensgebeurtenissen zijn zoals ze zijn. De dood hoort er nou eenmaal bij."

Wel was ik onderhuids woedend om al die maanden waarin ik tevergeefs bij mijn beide huisartsen aan de bel had getrokken en helemaal feurieus was ik op de stomme 'assistente in opleiding' in het ziekenhuis, die doodleiuk had geweigerd om me op te nemen: "Want het is hier géén verzorgingstehuis." Hetty was echter inmiddels, na al die ellende te hebben aangezien, vastberaden en werd onbeschaamd kwaad. "Ik neem haar zo niet mee naar huis, punt uit." 

Het volgende wat ik in dat 'slecht-weer' gesprek tegen de oncoloog zei: “Nou heb ik net voor het eerst een hondje en nu moet ik haar alweer weg doen.” Toen het verdriet om Missy me als vanzelf totaal onverwacht uit mijn mond piepte, kroop er toch meteen een hete traan in mijn oog.

“Kom kom,” bleef dokter Bl. bedaard. “laten we eerst maar eens kijken wat we aan die kanker kunnen gaan doen.”

  • Natuurlijk was ik vanbinnen wel overstuur.
  • Natuurlijk zat EmjE naast me, stilletjes en overrompeld als een geslagen hond, al probeerde ze dat te verbergen.
  • Natuurlijk lag ik later op zaal met een totaal verdwaasd gevoel. Zojuist waren immers al onze plannen voor na de pensionering het raam uitgevlogen in weerwil van wat ik altijd had gedacht: Ik blijf als laatste over.

Hoewel ik begrepen had dat deze kanker ongeneeslijk is en dat mijn lijf veel weg had van een krentenbrood, zoveel plekken had men op de MRI- en Petscan gevonden, voelde ik me door dokter Bl.'s benadering onmiddellijk op mijn gemak gesteld. De vier, misschien vijf maanden die ik dacht nog over te hebben, verdwenen daarmee naar de achtergrond want natuurlijk, we (EmjE en ik) moesten ons nu nog niet klein laten krijgen voordat ik er alles aan had gedaan om de situatie positief en vol goede moed te benaderen. Genezen zal ik nooit, maar wat me an tijd rest dien ik met graagte, levenslust en enkel positieve gedachten te gebruiken om mijn leven af te sluiten. Tenslotte functioneer is weer als mezelf in plaats van een zombie. Leef bij de dag, geniet van je uitzonderlijke herrijzenis. Zo dacht ik, waardoor neerslachtigheid, paniek of leegzuigend gejank over mijn zielige lot achterwege bleef.

Twee terminale nichten.

38c11e0d7d949ccca74fb7f4b5e9e750_medium.Natuurlijk huilde ik wel even toen Gon een half uur daarna zeer onverwacht op bezoek kwam omdat ze bloed had moeten prikken. Zij was al officieel terminaal (niet meer te genezen) verklaard en was al een jaar moedig bezig de chemo goed te doorstaan. Daarna was inderdaad toch verbetering bij haar opgetreden, maar nu kwam ik toch met nog veel fatalere feiten op de proppen.

Baas boven baas, als het ware. Zij en haar schoonzusje schrokken hevig, hadden gedacht mij een gezellig sociaal bezoekje te brengen en hoe overrompeld ze waren trachtten ze dan ook niet te laten merken.

“Het zit door mijn hele lijf en ik heb geweigerd de foto’s te bekijken. Wat heb ik er eraan om te zien waar het allemaal zit. Al die plekken doen al maanden zeer en meer dan tien meter lopen zonder rollater of rolstoel kan ik niet.. maar... Gon, ik ga een voorbeeld aan jouw veerkracht nemen," zei ik zelfverzekerder dan ik was en besloot de volgende dag daadkrachtig om met Hetty en EmjE de aankomende zondagmiddag bij EmjE te bespreken wat we aan moesten schaffen om thuis fatsoenlijk zelfstandig te kunnen functioneren. 

(Wordt vervolgd)

Gelukkig was dit meer dan acht maanden geleden een dieptepunt. Daarna werd het minder dramatisch allemaal, dus de volgende keer ziet het er weer wat meer uit zoals jullie me kennen.

27/05/2016 10:35

Reacties (21) 

18/06/2016 20:37
Bedankt voor deze nieuwe weergave van de feiten die we al min of meer wisten via Plazilla. Meid, wat ben jij kranig! Daar heb ik grote bewondering voor.
05/06/2016 21:04
het is toch weer slikken bij het lezen
Maar jouw vechtlust en humor zijn de beste medicijn tegen die verdomde kanker!
X
2
29/05/2016 11:47
Brok in de keel, om meerdere redenen.
30/05/2016 03:20
Ik, als nieuwsgierig aagje, word nu wel heel benieuwd naar die verschillende redenen, dat zul jij wel begrijpen. Doe me anders ff een PBtje?
1
29/05/2016 10:23
Toch weer met de neus op de feiten gedrukt, moest ik even slikken. Maar veerkrachtige vechtjas als jij bent houd je magere Hein nog wel een tijd op zeislengte afstand. Zeker weten!
1
30/05/2016 03:16
Zeker weten doe ik er mijn best voor, want er zijn zo van die data die ik halen wil, jullie weten wel welke, hiha.
tegen Mendels6815
30/05/2016 13:55
1
28/05/2016 08:21
<3 jij nam een voorbeeld aan de veerkracht van Gon en geeft het door zodat weer anderen die jou zien of lezen ook een voorbeeld kunnen nemen aan jou. Je bent en blijft voor mij een heel bijzondere sterke vrouw x
2
28/05/2016 09:20
Klopt wel, ik probeer anderen te laten zien dat het leven veel waardevoller is dan de angst voor de dood.
Die hoort er van nature nou eenmaal bij.
Daar kan niemand wat aan doen.
Gisteren werd bekend gemaakt dat éénderde van de kankerpatienten hun leven stilleggen en geheel laten bepalen uit angst voor het einde.

Ik heb daar totaal geen last (meer) van, dus je mag wel zeggen dat ik gezegend ben, maar de eerlijkheid gebied te zeggen: Ik heb altijd al gefilosofeert daarover en besloot op een dag (k geloof dat ik vijftien was en kampte met die soort paniek) dat d...
3
27/05/2016 19:00
Jouw veerkracht gaat ervoor zorgen dat we nog heel lang van jouw schrijfsels kunnen mogen genieten.

De afgelopen maanden heb ik je alleen maar zien opknappen; jij flikt dat. punt.
2
27/05/2016 20:00
Ja, ik praat jullie eindelijk weer eens een beetje bij, nu ik er weer zin in heb...
1
27/05/2016 15:34
Daar ben ik even stil van.
1
27/05/2016 19:55
Nou Theun, dat zegt wel wat, jij en stil, dit gaat om acht maanden geleden, zodat jullie tenminste bijgepraat worden. Daarvoor had ik voor de diagnose geen puf meer, zie je.
tegen Mendels6815
27/05/2016 22:32
Ja, dat laatste snap ik maar al te goed.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert