Boterhammen die ze nooit meer zou opeten.

Door Theun50 gepubliceerd in Samenleving

18090f03d9fb3b13c60222538e3f5414_medium.

Ik zie haar als een bloem die nog net niet helemaal open is.
Een mooie gesloten bloem die nog niet haar geuren en kleuren heeft prijsgegeven.
Naar zo’n bloem zou ik altijd willen blijven kijken.


Deze bloem straalt me vanaf het computerscherm met een jong, fris en open gezichtje, tegemoet. Onwillekeurig moet ik even een paar keer slikken.
Haar ontwapende glimlach is van een ongekende schoonheid. Ik vraag me af welke poel van ellende zich verbergt achter haar oogverblindende lach.
Haar ogen lijken te twinkelen terwijl de mijne vochtig worden, want niemand zag het aankomen. ’s Ochtends dronk ze nog thee met haar moeder en smeerde ze haar broodjes voor de lunch, boterhammen die ze nooit meer zou opeten.

Een vrolijke bloem, deels nog een knop, deels al een volwassen plant.
Ze was een slimme meid die prachtige resultaten op school behaalde. Ze was hartelijk en nooit te beroerd om anderen te helpen als ze in de problemen zaten.
Ze stond open voor anderen. Maar toen ze zelf vastliep was er niemand die haar in haar eigen donkerste uren hielp!

Ja, ik zit te huilen voor het scherm en door mijn tranen heen lees ik de woorden van haar prachtig afscheidsgedicht:
“Als het sneeuwt, ben ik het vlokje dat in jullie handen valt”.
Deze zin snijdt als een mes door mijn vaderhart. Mijn gedachten vliegen alle kanten op.
Voor een dergelijk verlies bestaan er gewoon geen woorden, ook al probeer ik ze krampachtig te vinden. Ik ben vervuld van verdriet, afschuw en onrechtvaardigheid. Ik voel mij volkomen machteloos.

Haar gedicht onthult de in de knop geknakte jonge bloem. En bij het nogmaals lezen van haar gedicht steekt bij mij ineens iets heel lelijks de kop op: woede. Enorme woede, omdat een stel laffe pestkoppen dit familiedrama op hun geweten hebben. Pesters zonder geweten, wel te verstaan! Ze is gebroken door jarenlange pesterijen waardoor ze niet meer verder kon, de pijn was voor haar intens ondraaglijk geworden.
En ze was toch zo’n prachtige ontluikende bloem.
Pesters hebben die bloem in de knop geknakt, nog voordat ze in volle bloei kon staan.

Dit is mijn eerbetoon aan al die slachtoffers van moordende pestkoppen!

Theun50.

27/05/2016 10:14

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert