One Man Show per kano

Door Hyrramail gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

"ONE MAN-SHOW" per kano . . .

 

 

Al vanaf broekie van amper 4 jaar was ik al bootjes- en kanogek .  En het vaste beeld daarvoor was voor mij de oever van een kanaal, bij een mooie witte boogbrug waaronder kleurige slanke bootjes doorschoten, geheel overkoepeld door helderblauwe lucht.

Ik dagdroomde er vaak over om daar ooit deelgenoot van te mogen zijn.

Jaren later timmerde de vader van een schoolvriendje een houten kano in elkaar die we zelf mochten schilderen. En dan . . . het water in!  Voor 't eerst in je leven váren!  In net zo'n mooi slank ding als in je geheugen was opgeslagen. Dát was pas een belevenis . . .!   Maar pas vijfendertig  jaar later kon ik definitief aan kanovaren beginnen, en dat begon als volgt . . . .:

 

Eén van m'n klanten, een sporthuis, had z'n assortiment uitgebreid met een paar kano's.

En tijdens een bezoek voor een opdracht zag ik het metéén . . . een mooie witte lange kano met een mooi rood dekje!

Ik werd er gelijk verliefd op en vroeg: "kost 'ie?"  Mijn  klant zei: "nou, voor jou vierhonderd piek . . ."  Vierhonderd piek?  Dat was een kóópje!

En zo had ik dan opeens m'n eerste échte kano! Althans dat dácht ik, want van kano's had ik net zoveel verstand als een muis van fietsen . . . 

En zonder verder nadenken kocht ik gelijk maar een peddeltje en wat andere spullen.

In ijltempo een imperiaal aangeschaft, want het ding moest vervoerd kunnen worden, nietwaar?

In alle opwinding had ik nog snel even een houten frame in elkaar geknutseld waar de kuiprand precies in paste en huppekee, de kano op het dak van m'n auto!

Aááh, wat stónd dat mooi bij de kleur van m'n auto, een fleurige sportieve combinatie van lichtblauw metallic met hoogglanzend wit en rood polyester op het dak!  Aiaiai . . . ik voelde me apetrots en maakte gelijk een proefritje in de buurt. Dát was nog eens een vertoning . . .!

 

Het toeval wilde dat het op dat weekend stralend mooi weer was. Dus, succes verzekerd voor een mooi kanoweekend.  's Nachts kon ik nauwelijks slapen van opwinding en ongeduld, maar eindelijk kon ik dan met m'n vrouw, die één en al vraagteken was, vertrekken, óp naar het water!  Een goed gevulde koelbox, broodjes, camera etc. en het kanoavontuur kon beginnen!  Opzij opzij, hier komt dé kanovaarder van het jaar!

 

Ah, daar was het kanaal. Mooi plekje uitgezocht, klapstoeltje voor m'n vrouw, want die ging beslist niet in dat ding, voor geen góúd!  Er zaten wél wat vissers in de buurt doch daar stoorde ik me niet aan, ik wilde kánovaren. Ik zou ze wel eens laten zien hoe mooi dat ging . . .

Voorzichtig en met overleg vlijde ik met gespeelde nonchalance het geval in het water en zei tegen m'n vrouw, "nou meid, let maar eens op hoe dat gaat met een kano . . .!"

Even aarzelde ik, want,  hoe ging dat ook alweer?  Even diep adem halen én . . . instappen maar.  Jawel! Ik kreeg niet eens de kans om te gaan zitten wánt . . . . splatssss . . . daar ging ik koppie onder! Met m'n voeten nog in de kano die ondersteboven was komen te liggen stond ik met m'n kop op de modderige bodem van het kanaal . . .!  Proestend kwam ik weer boven met een warrig boeket waterplanten om m'n nek en daar stond ik, want het kanaal was ter plekke amper een meter diep.

Een seconde later schiet m'n vrouw in een onbedaarlijke lachbui en even later gelijk een paar nieuwsgierige vissers erbij die meteen begonnen van, "hè jongens kijk, Neptunus is herrezen, compleet met versierselen . . . ha ha ha . . .!"

En opnieuw ligt m'n vrouw in een deuk dat zeer aanstekelijk blijkt te werken op een aantal nieuwe toeschouwers.  Dus, algehele vrolijkheid, behalve ikzelf, want dit had ik toch écht niet verwacht!  En ik zeg met een soort lachje als een boer die kiespijn heeft: " ach, klein foutje, kan gebeuren nietwaar?"  En terwijl ik me achteloos van de waterplanten ontdoe en de kano leeg giet, pak ik met een vast gebaar opnieuw de peddel en onderneem een tweede poging,  maar ik zou het nu iets anders doen!  Iedereen mag een klein foutje maken, dús . . . 

En terwijl een van de omstanders nog een opmerking maakt van: "pas maar op, want zonder snorkel lukt het nooit hoor . . .",  stap ik met m'n linkerbeen resoluut in de kano terwijl ik met m'n rechterbeen op de wal sta, een secónde maar, want de kano word daardoor weggeduwd . . .! Op dat moment kom ik wijdbeens te staan en kan m'n evenwicht niet meer houden én . . .  sjplatssss. . . . opnieuw een prachtige duik die de omstanders een krul in de buik bezorgen van het lachen . . .  Zelfs de beste film van de dikke en de dunne zou het op dat moment bij lange na niet gehaald hebben bij mijn vertoning.

Een van de omstanders hoor ik nog zo zeggen: " hee jong, voor zeemeerminnen moet je iets verderop zijn hoor, daar zitten ze wel . . .".   M'n vrouw komt bijna niet meer bij van het lachen, en als die lacht moet iedereen lachen, want dat werkt zéér aanstekelijk op je lachspieren. Dus was het op dat moment een erg vrolijk gedoe langs het kanaal.  Maar ikzelf snapte er geen bal van, hoe kón dat nou?

Deed ik dan wérkelijk iets verkeerd?  Ik werd er bijna driftig van en kwaad stapte ik voor de derde keer in m'n mooie nieuwe kano én . . . verrék, ik zát . . .! 

Achteloos duw ik me met de peddel af en wil snel even wegspurten . 

En dat lukt precies een meter lang.   En dán . . . splatssss . . . . wéér ondersteboven onder water . . .!

Het moet wél een vertoning zijn geweest, want toen ik weer boven water kwam lagen de omstanders op de wal compleet in een deuk, maar ik snapte er totaal niets meer van.

Wáárom wou het nou niet lúkken . . .! 

En nóg hoor ik een van de omstanders zeggen: "hee jong, kom vanavond bij ons op visite, maar neem wél je kanootje mee want we hebben een vijver . . .!" 

Behoorlijk gefrustreerd ben ik later maar weer met m'n vrouw én kano huiswaarts gegaan, doch onderweg kreeg m'n vrouw telkens opnieuw een lachbui . . .  Pas uren later kon ik er gelukkig ook de humor van inzien . . .

Maar, een kano die aanzienlijk hoger is dan breed, nee, daar kun je écht niet mee varen.

Da's dan ook geen kano, maar een dóós in kanovorm . . .

 

                                                                                                            Hyrra

 

 

 

 

26/05/2016 09:18

Reacties (1) 

26/05/2016 11:09
Heel leuk verhaal.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert