Een dagje asiel

Door Willemijntje gepubliceerd in Dieren en natuur

Toe aan een nieuwe hond

Toen Sultan, onze Newfoundlander, plotseling overleed was iedereen, maar vooral onze jongste dochter ontroostbaar. Ook Boy, de Ierse Wolfshond die we hadden, vond het vreemd zonder zijn vriend. De eerste dagen at hij vrijwel niets. Hij was duidelijk van slag. Gewoonlijk werden er twee etensbakken gevuld. Sul bekeek eerst rustig de beide bakken, terwijl Boy ongeduldig achter hem stond te wachten en besloot soms pas na enkele minuten uit welke bak hij ging eten. Pas als Sul gekozen had mocht Boy uit de andere bak eten. Toen Sul er niet meer was werd er natuurlijk nog maar één bak gevuld, maar we konden Boy maar moeizaam duidelijk maken dat die écht enkel en alleen voor hem was. Hij hoefde niet meer te wachten!

Er gingen een aantal weken overheen, tot we in familieberaad besloten om toch weer op zoek te gaan naar een 2e hond en een kameraad voor Boy. We gaan altijd voor 'afdankertjes', dus ook nu.

3bae5ea6080b246e9cdc1f19535f40b7_medium.

Dagje asiel

Asiel Hilversum werd bezocht. Met onze twee meiden in het kielzog hadden we thuis al aangegeven; alleen leuk is niet goed genoeg, we gaan voor geweldig, want we gaan er wellicht nog 10 jaar mee samenleven en hij/zij moet ook bij Boy passen!

Ze gingen braaf met ons op afstand langs de honden die niet in aanmerking kwamen. Bij het laatste hok gingen ze allebei door de knieën om door het hek heen te kroelen met een Airedale Terrier. Dit was ‘m, wat een knuffel! Wij blij naar de receptie, we hadden een match.

Deze hond is heel erg lief voor mensen, maar heeft u nog andere huisdieren? of zijn er mensen in uw naaste omgeving die huisdieren hebben?’ Vroeg de dame bij de receptie. ‘Ja, we hebben nog een hond, twee katten en een konijn en onze buren hebben ook katten, konijnen, kippen...we wonen op platteland!’

‘Dan gaat het niet door, deze hond is hier namelijk omdat hij buiten mensen geen andere dieren kan dulden en doodbijt als hij de kans krijgt.’

We slikken de teleurstelling weg en gaan naar het asiel in Amersfoort. Daar was niet veel aanbod (gelukkig dacht ik nog hoe minder honden in het asiel hoe beter).

Door naar het asiel in Almere, mooi en modern. Daar vielen we voor 'Bo' een Berner sennenhond, maar helaas al vergeven bleek. Toen we ook daar weer teleurgesteld wilde vertrekken zei de dame achter de balie ‘We hebben ook nog een reutje in quarantaine wilt u die misschien nog even zien?’

Een kanjer gevonden

Mijn man en ik schudden gelijk een ‘nee’ met ons hoofd, maar onze meiden voor wie dat woord onbekend was reageerde heel enthousiast. We volgde de dame door een schuifdeur en moesten bij de deur blijven staan, terwijl zij verderop een verblijf in ging. Nog geen minuut later rende er in volle vaart een zwarte hond naar ons toe, nou ja zwart...deels!

De meiden waren verkocht, vooral de jongste. ‘Deze is geweldig’ riep ze toen ze hem in haar armen had. ‘Hij is bijna kaal’ antwoordde ik. ‘Nou en, hij heeft hele lieve ogen en als wij hem niet nemen wordt hij nooit gekozen door iemand’. Dit was duidelijk liefde op het eerste gezicht, zij was verrukt van hem en hij van haar.

Terug bij de balie liep het wat stroef; het dier had huidproblemen en moest enkele malen per week met een speciale shampoo gewassen worden, eigenlijk kwam het er op neer dat zij hem liever nog even hielden om hem zelf te behandelen. Suf, laat in dat geval het dier dan ook niet zien! We pakte door, als die shampoo meeging kwam dat prima in orde, de hond gaat nu gelijk mee of helemaal niet.

Na lang twijfelen ging men akkoord 'Wimpie', mocht gelijk met ons mee. Mijn man tekende de benodigde papieren, betaalde de kosten en we beloofde dat we hen op de hoogte zouden houden. De hoogstwaarschijnlijk lelijkste hond uit de omgeving ging dus blij met ons mee. Hond en meiden hadden het helemaal naar hun zin op de achterbank en ook thuis met Boy ging het prima.

Bijna kaal was al voldoende uitdaging, maar dan ook nog die naam; 'Wimpie'!

‘Aan die naam gaan we gelijk beginnen, hij is ongeveer een jaar volgens de gegevens, dus gewend aan die naam dan wel de klank ervan en we kunnen er dus niet teveel aan veranderen’ gooide ik in de groep. ‘Het moet er dus een beetje op lijken’. Wimpie werd uiteindelijk Binkie.

We hadden er een schat van een hond aan; leergierig, vrolijk en niet weg te slaan bij onze jongste dochter. We woonden destijds op het water in een ark en het was zomer, dus zodra de meiden op waren gingen de badpakken aan en doken ze het water in met Binkie erachteraan. We hebben hem zoals opgedragen een aantal keren gewassen met de speciale shampoo en zijn huidje en haargroei knapte er inderdaad van op, maar toen we daarmee stopte, maakte het geen verschil. Het dier was veel in het water maar bovenal heel ontspannen en gelukkig en dat zag je aan zijn vacht.

De liefde tussen Binkie en dochter bleef en werd bezegeld. Toen ik op een dag het eten stond te bereiden, zaten ze samen voor de openslaande deuren. ‘Neem nu de rechterpoot in de rechterhand’ hoorde ik achter me prevelen en ik keek even om. Binkie legde braaf zijn juiste pootje in haar opgestoken handje. Ik roerde weer in de saus, tot even later klonk; ‘en dan nu de kus’. Toen ik wederom omkeek werd Bínkie hartelijk omhelsd en vol op zijn snoet gekust, ze waren getrouwd!

We hebben haar er toen ze ouder werd geregeld mee geplaagd, maar op dat moment was ze bloedserieus. Zij en Binkie waren een paar...en dat waren ze!

©Willemijntje, 20-05-2016.

20/05/2016 00:41

Reacties (10) 

1
22/05/2016 19:37
wat een mooi verhaal en wat een goede daad weer een hond een gezellig thuis
1
22/05/2016 23:28
Dank je Tanna. Een dier uit het asiel nemen, lijkt een goede daad, maar dat is het niet. Je kiest bewust voor het dier en als je hun 'makken' kunt accepteren heb je er een vriend voor het leven aan.

1
tegen Willemijntje
23/05/2016 16:47
het is wel een goede daad ik heb er ook een uit het asiel en ik zorg voor hem alsof het mijn kind was.
23/05/2016 22:39
Zelf heb ik al zo'n 35 jaar één of meer honden én katten, allemaal afkomstig uit het asiel of overgenomen van anderen. Heb nog nooit een hond als puppy gekocht, ga altijd eerst in het asiel kijken. Vind dat heel normaal en heb dat nooit ervaren als een goede daad. Zodra de 'klik' met het dier er is hebben we een match voor het leven en zorg ik ervoor als mijn kind tot de dood.
1
20/05/2016 23:51
Leuke vriendelijke kop heeft die hond. Leuk verhaal ook!
21/05/2016 00:14
Dank je. In het asiel dachten ze, dat het een kruising was van Labrador en een Drentse Patrijs. Het was wel een waterrat, dus dat Labrador had er wel in kunnen zitten.
1
20/05/2016 14:10
Prachtverhaal!
1
20/05/2016 22:27
Dank je
1
20/05/2016 09:19
Liefde op het eerste gezicht werkt ook met dieren... leuk verhaal!
1
20/05/2016 22:21
Wat je zegt, die kleine meid van ons zag gelijk wat voor kanjer er schuilden in dat lelijke, kale hondje.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert