Ras-echte haat in Mississippi

Door Haversham gepubliceerd.

Mississippi, 1932

Ze waren onderweg geweest naar James Bidden, de vuile vieze nigger, maar Sheriff Brandon had al een vermoeden dat ze zouden komen en was voor de zekerheid met een paar auto’s voor zijn huis gaan bivakkeren. Sheriff Brandon was een beste man, hij was weliswaar één van hen, maar soms moest hij nu eenmaal ook dingen doen waar hij zelf erg van walgde, zoals de vieze nigger James Bidden beschermen. James werd  verdacht van aanranding van een blanke vrouw en moest voorkomen, dus moest het recht  vanzelfsprekend via de vastgestelde wetgeving zegevieren en zegevieren zou het want de jury bestond uit allemaal blanken. James maakte wat dat betreft geen schijn van kans. Toch weerhield het ze er niet van om ook op privé vlak hun gelijk te halen, maar ja, dat ging nu niet omdat Sheriff Brandon voor zijn deur stond dus gingen ze wel iemand anders zoeken. Een nigger was een nigger, zielloos en zo zwart als roet en ze waren allemaal goed voor één ding, lynchen!

Helemaal aan het einde van de weg stond nog een huis waar een nigger woonde, dus besloten ze om daar hun kruis op te zetten. Sam lag te slapen toen hij gewekt werd door rinkelend glas. Zijn vrouw schoot overeind en greep zijn arm. Haar ogen stonden wijdopen van angst want in hun wereld kon het geluid van rinkelend glas maar één ding betekenen. Ineens werd hun raam verlicht door grote vlammen buiten voor op het gazon. Sam wist meteen al dat er een brandende kruis in zijn voortuin stond en greep zijn vrouw bij haar armen.

zl6ow2.jpg

“Ruby, kijk me aan! Ruby, kijk me aan!” Ze was echter verlamd van angst en reageerde uiterst traag op zijn stem. “Ruby, je weet wat we hebben afgesproken mocht dit ons ooit overkomen. Je moet nu heel sterk zijn, hoor je me? Ga naar de kamer van de kinderen en breng ze naar beneden, naar de eetkamer! GA!”

Ze knikte langzaam en klom uit bed. Zachtjes liep ze op blote voeten naar de kamer van de kinderen, Joshua van 5 en Eleanor van nog geen 3. Ze maakte ze wakker, pakte ze op en nam ze stilletjes mee naar beneden, onderwijl zachtjes geruststellende woorden tegen ze zeggen terwijl ze probeerde hun ogen af te wenden van wat er buiten gebeurde. In de eetkamer had Sam al de eetkamertafel aan de kant geschoven en het kleed dat op de grond lag was ook al opgerold zodat de luik dat eronder verstopt zat zichtbaar werd.

“Joshua en Ruby, we gaan een spelletjes spelen, oké?” Ze keken met grote ogen vol angst naar hun papa en knikten. “ Jullie gaan je hier met mama verstoppen. Dan moeten jullie wel heel stil zijn, zo stil als een muis. Niemand mag jullie horen, hoor je me? Heel stil zijn hoor!”

Buiten werd er weer iets door het raam gegooid en hij wist dat hij weinig tijd had. Hij pakte zijn kinderen één voor één op, kuste ze en zette ze in de schuilplaats dat hij ooit onder de vloer van de eetkamer had gegraven. Ruby keek hem aan. “Jij ook Ruby.” Zei hij stilletjes.

“Nee, Sam, nee.. alsjeblieft, ga met ons mee de schuilplaats in.” zei ze met betraande ogen.

“Dat kan niet Ruby, dat weet je. Ik moet de boel afsluiten zodat ze jullie niet kunnen vinden. Ga er in, red de kinderen en jezelf alsjeblieft! Toe nou!” Hij trok haar teder tegen zich aan en drukte zijn gezicht in haar hals. “Ik hou van je meis, ik hou van je, maar we hebben geen keus. Als je je niet verstopt nemen ze ons allemaal mee. Ga er in, toe…” Ze kusten elkaar gretig en keken elkaar nog eenmaal diep in de ogen, ogen waar de liefde en angst duidelijk zichtbaar was en toen kroop Ruby zachtjes huilend het gat in. Sam deed het kleed er weer overheen en zette de tafel er weer bovenop. Als hij niet meer terug zou komen wist hij dat zijn buren, zodra het weer veilig was, haar en de twee kinderen weer zouden bevrijden.

no_dogs-negroes-mexicans_-_racist_sign_f

Ondertussen stonden buiten de mannen in hun witte pakken en puntmutsen op het grasveld te joelen. Ze wilden bloed zien en dat bloed zou ditmaal die van Sam zijn. De groep bestond uit zo’n twintig man, ieder met een fakkel in zijn hand en allen stonden ze te vloeken, te schelden en dreigementen te uiten. Af en toe werd er een steen door een raam gegooid. In de andere huizen in de straat hielden de bewoners zich heel stil. Niemand durfde naar buiten te gaan of in te grijpen, de angst was enorm. Lynchen gebeurde veel in Mississippi en een neger was zijn leven niet zeker. Als de Ku Klux Klan dan ineens voor de deur van een van je buren stond liet je je niet zien, je liet niets van je horen en je greep ook niet in. Sheriff Brandon zag alles gebeuren, maar greep ook niet in. De haat voor niggers was bij hem te groot, te extreem en te allesomvattend.

Sam deed de voordeur open. Zijn gezicht glom van het zweet, maar hij had zichzelf allang voorgenomen om geen angst te tonen, hij gunde het ze niet. Stoïcijns keek hij naar ze, de laffe mannen in wit die zichzelf beter vonden dan de negers, beter dan zijn vrouw en kinderen, beter dan wie dan ook.

Het kruis in de voortuin brandde vel, intimiderend en venijnig, het was een teken van hun haat, van hun gewilde overheersing en van hun vurig gewenste onderwerping van zijn volk, maar zolang hij nog adem in zijn lichaam had zou hij zich nooit, nooit, nooit! aan hen onderwerpen.

Het zag er zeer dreigend uit buiten. De donkere lucht, de brandende kruis en de mannen in wit met hun witte puntmutsen en brandende fakkels.

“Kijk, daar heb je ons vieze niggertje! Dag vieze gore nigger! Weet je wat nigger? Jij gaat eraan vandaag. Voor jou en je soort is er geen plek in ons dorp. Voor jou en je soort is geen plaats in geheel Mississippi en zelfs niet op de hele aardbol."

"Dood aan alle niggers! Dood aan ze allemaal!” tierden de leden van de Ku Klux Klan fanatiek.

Film The Great Debators met Denzel Washington - laatste debat

Ze begonnen allemaal te schreeuwen om zijn bloed, om zijn dood. “Lynch hem! Lynch hem!” Ze gilden als krankzinnigen, allemaal overtuigd van hun absolute recht om te mogen bepalen of er weer een neger mocht blijen leven ja of nee.

Twee mannen liepen naar voren en grepen Sam ruw bij de armen en trokken hem mee. Hij voelde zich getroost met de wetenschap dat zijn vrouw en kinderen veilig onder het luik verborgen zaten. Wat er nu ook ging gebeuren, dat gaf hem in ieder geval de broodnodige rust om datgene te doorstaan wat hem nu te wachten stond. Op het grasveld aangekomen liep iemand van de Klan naar voren en gaf hem een keiharde vuistslag midden in zijn gezicht. Zijn hoofd sloeg naar achteren en hij verloor twee tanden door de slag. Bloed sijpelde uit zijn mondhoek.

“Wat doe je hier nigger?” sneerde hij duivels en schopte Sam tussen zijn benen. “Denk je dat God je gaat redden? Denk je dat God je hulpgeroep zal aanhoren?” Hij lachte vals. “Welnu, laat ik je dan alvast vertellen dat God jou niet zal redden want God heeft niets met niggers. Niggers hebben geen hart, ze hebben geen ziel, ze zijn niet eens menselijk. De duivel woont in jullie, hoor je me?” Hij draaide zich om naar de groep Klanleden achter hem en sneerde met pure leedvermaak. Hij verheugde zich intens op wat er komen ging. “Neem hem mee!”

Sam kreeg een klap tussen zijn schouderbladen van iemand die achter hem stond, struikelde naar voren en viel languit op de grond. Zijn armen werden meteen ruw naar achteren getrokken en zijn handen werden aan elkaar vastgebonden met een stuk touw. Met een gemene ruk dat pijn deed aan zijn schouders werd hij omhoog getrokken. Hij zag nog net hoe de Sheriff voor het huis van James Bidden stond met een peuk in zijn mond terwijl hij rustig toekeek wat er allemaal gebeurde voordat hij hardhandig werd meegesleurd naar een open vrachtwagen. Met harde klappen van de Klanleden lukte het hem om er met veel pijn en moeite op te klimmen. De vrachtwagen trok op, Sam een laatste blik gunnend op alles wat hem lief was voordat het langzaam wegreed de duisternis in.

“Barney, wat moeten we met het huis doen?”

Barney draaide zich om en keek ongeïnteresseerd naar het huis. “Steek het maar in de fik.”

Een paar Klanleden liepen weer naar het huis en gooiden hun fakkels door de kapotte ramen naar binnen. Meteen stond het huis in lichterlaaie. Sam zou het nooit weten, hij was de straat al uit.

Luister naar Billie Holiday - Strange Fruit

De vrachtwagen reed over een bospad en kwam uiteindelijk tot stilstand in een open plek in het bos. Hier waren de bomen hoog en uitermate geschikt om iemand te lynchen. Sam werd de vrachtwagen uitgetrapt en naar één van de hoge bomen toe geleid. Het was stil, ijzig stil. Het enige geluid dat je kon horen werd veroorzaakt door de wind dat de vlammende fakkels zachtjes streelde. Het leek wel de voorportaal tot de hel, zo onheilspellend was de sfeer. Er werd een touw om een dikke tak van de boom gegooid en een lus werd gemaakt en bij Sam over zijn hoofd getrokken.

“Nigger, hierbij veroordelen we jou tot de dood. Jouw misdaad is dat je als nigger bent geboren. Sterf en ga daar naartoe waar je thuishoort, de hel.”

Het touw werd aangespannen en Sam’s voeten kwamen los van de grond. De dood liet gelukkig niet lang op zich wachten en het laatste waar hij weer aan dacht voordat hij het bewustzijn verloor was dat zijn vrouw en kinderen gelukkig veilig verstopt zaten onder het luik in de eetkamer. Er werd een bord aan zijn levenloze lichaam gehangen waarop zijn grote misdaad tegen de menselijkheid werd vermeld: Hij was een nigger.

photos-century-poc100-595x456.jpg

De volgende ochtend zochten zijn buren door de verbrande resten van het huis. Het duurde niet lang voordat ze een gruwelijk ontdekking deden in wat eens de eetkamer was van Sam en Ruby’s huis. Ze waren geschokt, ze waren ontdaan en ze voelden zich vooral schuldig dat ze geen van allen wat hadden gedaan om Ruby en de kinderen te redden. Maar de angst, ja, de vreselijke angst was vele malen groter dan hun schuldgevoel ooit zou worden en angst was en zal altijd een slechte graadmeter zijn.

Toespraak Martin Luther King - I have a dream

 

 

19/05/2016 16:16

Reacties (2) 

2
19/05/2016 22:13
Ja, KKK gedachte leeft nog steeds bij heel veel Zuidelijke Amerikanen.
19/05/2016 22:38
Dat klopt!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert