Dat is toch geen liefde, papa?

Door Haversham gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

f64738b11431a4952826cdf454bb07b6_medium.

Per jaar krijgt het LBIO (Landelijke Bureau Inning Onderhoudsbijdrage), een incassobureau dat ingeschakeld wordt om achtergehouden alimentatie te innen, ruim zevenduizend verzoeken om actie te ondernemen omdat er iets mis is met de betalingen van alimentatie. Dit is geld dat door de rechter is toegekend aan de kinderen van de ex-partner.  Geld dat nodig is voor hun zorg. Geld dat vaak broodnodig is en dat vaak achterwege wordt gehouden uit wraak en bitterheid. Ouders hebben vaak niet in de gaten wat ze hun kind hiermee aandoen. Het kind is dan letterlijk het kind van de rekening terwijl het absoluut niets te maken heeft gehad met de echtscheiding van de ouders.

Het zou je ouder maar zijn... 

Lieve papa,

Ik weet dat jij en mama soms ruzie hadden, maar jullie waren naast de ruzies altijd heel goede vrienden met elkaar. Jullie konden samen verschrikkelijk veel lachen en die momenten waren voor mij als kind heel erg kostbaar. Ik zal ze dan ook nooit vergeten.

Toen, ineens was je van de een op de andere dag zomaar weg. Mijn hele wereld stortte volkomen in elkaar. Ik was nog te jong om te beseffen wat er precies aan de hand was, maar net oud genoeg om te snappen dat jij niet meer bij ons zou wonen en er vervolgens intens verdrietig om te zijn.

Weet je wat er eerst door mij heen ging toen je wegging papa? Ik dacht dat je niet meer van me hield, of erger nog, dat ik er de oorzaak van was dat jij en mama niet meer bij elkaar wilden zijn. Ik voel me daar vaak nog steeds heel schuldig over en papa, het is zo’n zware last om te dragen.

karting-1045150_1920-595x335.jpg

Ik ben soms bang en onzeker, want met jouw vertrek verloor ik ook mijn veiligheid. Probeer het alsjeblieft te begrijpen; je was altijd prominent aanwezig in mijn leven en ik genoot daar zo van. Je stoeide met me, kietelde me en lachte samen met me. Je was trots op me en liet dat duidelijk merken. Toen, zomaar ineens was je weg en ben je nooit meer teruggekomen. Ik moet er vaak om huilen papa, want ik mis je zo, jij bent mijn papa en ik hou zoveel van je. Jouw vertrek heeft een leegte in mijn leven achtergelaten dat door niemand anders gevuld kan worden.

Je bent nu ook nog super boos op mama. Zo boos dat je vol wraak zit en daardoor ook geen alimentatie voor mij wilt betalen. Jij vindt dat je genoeg doet als ik in de weekenden bij jou ben, maar papa ook door de week heb ik zorg nodig. Ik heb eten nodig, ik heb kleding nodig en ik heb een dak boven mijn hoofd nodig. Mama kan dat allemaal niet betalen en dat weet jij heel goed, zij verdient nu eenmaal niet genoeg geld om alle vaste lasten te dekken. Papa, wat gaat er straks met mij gebeuren als wij noodgedwongen ons huis uit moeten omdat mama de huur niet meer kan betalen? Waar moet ik dan heen? Waar moet ik naar toe?

 

Jij lijkt er verder geen last van te hebben en ziet er altijd piekobello uit. Je loopt in merkkleding rond, hebt een goed inkomen en verder weinig kosten. Je hebt ook intussen een nieuwe vriendin. Ondertussen weten wij van de een op de andere dag vaak niet of we genoeg geld zullen hebben voor het eten. Dat weet je want mama heeft het je vaak verteld, maar je lijkt er weinig belangstelling voor te hebben. Waarom niet papa? Wat let jou om geld aan mama te geven zodat we in ieder geval eten kunnen kopen? Jouw woede, je haat naar mama toe? Is het echt zo intens dat ik, jouw eigen dochter, daar ook voor moet boeten?

Denk je dat jij het enige slachtoffer bent van jullie scheiding? Nu, laat ik je dan snel uit de droom helpen, want dat ben je niet. Als er iemand hier het slachtoffer is, dan ben ik dat. Jullie maken ruzie met elkaar over mij heen en dat doet zeer. Als ik bij jou ben moet ik allemaal nare dingen over mama horen, maar van mama hoor ik geen nare dingen over jou. Telkens als ik door jou opgehaald en afgeleverd wordt aan de voordeur is de spanning tussen jullie werkelijk te snijden. 

Besef je dat ik naar een toekomst aankijk waarin mijn papa geen hoofdrol meer zal spelen? Dat als ik elke dag wakker wordt, jij er niet meer zult zijn om me goedemorgen te wensen? Dat jij er niet zult zijn om tegenaan te kruipen als ik verdrietig of bang ben? En weet je dat ik dat misschien nog het ergste van alles vind, dat ik jouw beschermende armen moet missen? Dat ik jouw geur, je stem, jouw hand op mijn hoofd en je kus op mijn wang zal missen? Papa, ik voel me soms zo verscheurd door mijn eigen emoties. Ik zweef tussen boosheid en verdriet in en weet me soms geen raad meer met mezelf. Ik kan jouw boosheid voor mama er echt niet bij hebben, want ik heb nu even genoeg aan mezelf.

Waarom besef je niet dat juist jouw boosheid niet alleen mama treft, maar ook mij? Je zegt dat je van me houdt, maar ondertussen weiger je haar mijn broodnodige alimentatie te betalen, iets waar ik als jouw kind toch zeker wel recht op heb? Iets waar jij als papa niet eens bij stil zou moeten staan, het zou juist vanzelfsprekend moeten zijn, of zie ik dat verkeerd? Je zegt dat je van me houdt, maar je gedrag zegt wat anders. Is het voor jou dan niet uitermate belangrijk dat ik elke dag eten op mijn bord heb, dat ik fatsoenlijke kleding draag en dat ik een dak boven mijn hoofd heb?

Misschien moet ik het anders formulieren. Wat zijn nu precies jouw prioriteiten, papa? Jouw diepgewortelde haat en de daarbij komende wraak voor mama of er zorg voor te dragen dat jouw eigen kind, ik dus, niets tekort komt? Denk daar maar eens goed over na, want papa, ik blijf niet altijd klein. Op een dag zullen we tegenover elkaar komen te staan als volwassenen en dan zul je helaas de consequenties van jouw keuzes moeten accepteren en reken erop dat ik alles onthouden zal.

black-and-white-1146490_1920-595x397.jpg

Denk je dat ik ooit zal vergeten dat jij niets tekort kwam terwijl mama elke dag de eindjes aan elkaar moest zien vast te knopen? Denk je dat ik zal vergeten hoe verzorgd jij erbij liep terwijl er bijna geen geld was voor fatsoenlijke kleding voor mij? En wat denk je van al jouw leuke vakanties terwijl wij nooit ergens heen konden gaan omdat er geen geld voor was? Nou, vergeet het maar.

Ik zal je nooit haten, want jij bent mijn papa, maar dit alles vergeten zal ik het vrees ik nooit en weet je waarom? Omdat je mij op zeer pijnlijke wijze hebt getoond dat jouw liefde voor mij alleen reikt tot aan de inhoud van jouw portemonnee. Jij hield dus in feite genoeg van mij, zolang het je geen geld hoefde te kosten en weet je wat papa? Dat is geen liefde en dit te beseffen doet mij ontzettend zeer.

18/05/2016 11:00

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert