Moeder zijn in deze tijd

Door CHERYL Mentowikromo gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Ik ben moeder van Chemayra, een wervelwindje van 9 jaar. Heel eigenwijs en een betweter, maar anderzijds behulpzaam, sociaalvoelend en leergierig. 

Makkelijk was het niet om zwanger te raken, het duurde wel vier jaar voordat het raak was. Voor de periode was ik zo onzeker, wist niet wat me scheelde. Wilde van jongs af aan al moeder worden en was ik bang dat die droom aan diggelen zou vallen. Volledig vrouw zou ik me zeker weten niet gevoeld hebben. Op mijn 25ste werd ik moeder van een dochter, wat een prachtkind met mooi dik krullend haar. 

Als kersverse moeder had ik het zwaar, met een partner waarop ik niet kon rekenen. Vanaf dag 1 was ik mama en papa tegelijk. Moeder zijn was anders dan ik had verwacht, het leek niet mijn kind, had geen liefde voor haar. Dat kwam later pas, gelukkig maar. Hoe kon ik zoveel van de vader houden en niet van mijn kind. In die tijd studeerde ik nog, zat op de universiteit en was bezig mijn propadeuse fase af te ronden.

Een kindje op de wereld brengen is niet alleen te eten en te drinken geven. Aandacht en liefde geven hoort er ook erbij. Het opvoeden was begonnen en ik zou het heel anders doen dan mijn ouders. Mijn vader was een heel strenge man en schroomde hij niet om me geregeld een pak rammel te geven. Dat wilde ik absoluut niet voor mijn dochter. Ze kon al heel vroeg praten, met zes maanden al. Ik was maar net moeder, hoe leer je een kind normen en waarden. Een makkelijke taak zal het niet worden. Toen ze 1,5 jaar was ging ze naar de peuterschool, want de juffie kan mij dan helpen opvoeden. Gelukkig was ze een gehoorzaam kindje en was het makkelijk haar normen en waarden aan te leren, je kan daarmee heel vroeg beginnen. Mijn kindje heeft me geleerd geduld te hebben en niet te hard te zijn voor mezelf. Ervaringen maakten dat ik een muur bouwde en dank zij mijn ukketje is die muur omver gevallen. Grenzen heb ik wel. 

Toen werd ze vijf en ondekte ze de wereld en natuurlijk moest ze mama uittesten hoever ze kon gaan. Sommige momenten leek ik mijn vader wel, kon soms zo boos worden. Liefde geven werpt zeker zijn vruchten af, we hebben een sterke moeder-dochter band. Ze is een brutaaltje en neemt geen blad voor de mond. Toen ze drie was zijn haar vader en ik uit elkaar gegaan. Ik merkte dat ze een vaderfiguur miste, ze zocht de aandacht bij mijn vrienden. Hoe zou ik dat gemis invullen, opvoeden is geen makkelijke taak. In mijn tijd durfde we niet om onze ouders tegen te spreken. Een oogopslag en je wist gelijk waar je plaats was. Kinderen van deze tijd zijn mondiger en zeggen gelijk wat ze ervan vinden. Het is een andere tijd waarin we leven, ze worden op school aangeleerd dat ze rechten hebben, maar ik vind dat ze ook hun plichten moeten kennen. Mijn dochter heeft op alles een antwoordt klaar, ik kan me groen en geel ergeren. Nu weet ik wat de woorden van mijn moeder betekenen,"wacht maar tot jezelf moeder wordt". Mijn dochter is mij in het kwadraat. In mijn tijd durfde je niet eens ik wil, ik wil, te zeggen. Je was tevreden met wat je kreeg, mooi of niet. Toch zie ik mezelf als ouderwetse moeder, ik bepaal wat het best is voor mijn kind. Soms wil ze met anderen meedoen, maar ik leg haar uit wat de gevolgen kunnen zijn. Elke handeling heeft zijn consequentie en die zijn alleen voor jouw. Een dag had ze me zo kwaad gemaakt dat ik haar een mep gaf, na drie waarschuwingen. Ze gilde 'ík ga de politie voor u bellen, want je mag me niet mishandelen'. Ik ben tegen mishandeling, maar een corrigerende tik moet wel kunnen. 

Nu is ze 9 jaar en leer ik beetjes bij beetjes haar karakter kennen. Ouders van nu hebben het zeker niet makkelijk wat opvoeden betreft, ik ervaar het dagelijks. Elke dag iets anders en dat "ik wil" mentaliteit daar kan ik absoluut niet tegen. Wat sommige ouders doen is de kinderen verwennen, dat niet iets slecht is maar er moeten grenzen zijn anders zorgt dat later voor problemen. In mijn tijd heb ik leren wachten op wat ik wilde. De ouders gaven het op hun tijd. Nu hoef dat kind alleen te zeggen ik wil dit of dat en krijg het meteen. Probleem gaat zijn wanneer zo een kind iets wilt en het niet gelijk kan krijgen, woede uitbarstingen en agressief gedrag kunnen zich manifesteren. Als volwassenen kan het ook een probleem worden omdat ze niet zijn aangeleerd dat je niet alles kan krijgen wat je wilt wat het leven ook niet is met alle gevolgen van dien. Als mijn dochter iets wilt laat ik haar zelf voor sparen of al heb ik dat geld ervoor ik koop het niet op dat moment. Een ander reden waarom ouders de kinderen verwennen is omdat ze niet zo vaak thuis zijn en zich schuldig voelen ze alles geven wat ze vragen. Wat een kind nodig heeft is aandacht en liefde en hoeven ze het niet buiten te zoeken. Mijn prioriteit nu is mijn kind normen, waarden aan te leren zodat ze een onderscheid kan maken wat goed en slecht is en keuzes voor haar zelf kan maken in de toekomst. Als ouder wil je je kind beschermen, maar je weet ook wel dat je jouw kind vroeg of laat moet loslaten om eigen keuzes te maken. Met een goede basis komt het zeker goed. Bouw een band op met jouw kind, zodat hij of zij naar jouw toekomt wanneer er iets dwars zit. Net als hoe je plantjes water moet geven om te bloeien zo moet je jouw kinderen opvoeden om een welgestelde vrouw of man te worden in de maatschappij. 

De tienerjaren moeten nog komen en aangezien ik ook een tiener was weet ik dat het niet makkelijk hoef te gaan. Daarom ben ik nu de tak aan het buigen hoe die nog jong is. Kinderen kijken op naar hun ouders en zullen ook de ouders nadoen dus geef het goede voorbeeld.

18/05/2016 02:42

Reacties (3) 

19/08/2016 20:07
Mooi , hoe je moeder wilde zijn en bent
22/05/2016 18:59
Alleen, ik heb mijn kinderen nooit een mep hoeven geven, om ze tot bezinning te brengen. Misschien is dat een puntje waar je aan kunt gaan werken. Kinderen moet je niet slaan, maar liefhebben, ook al ben je nog zo boos, wanneer ze je verdrietig zien of wanneer je ze duidelijk maakt dat het je verdriet doet, doet ook pijn, maar dan sla je ze niet. Drie waarschuwingen prima, maar daarna zou ik ze meenemen, op de trap voor me zetten en duidelijk met ze praten, ze desnoods een time out geven om na te denken over wat ze hebben gedaan en niet eerder weer binnen laten komen dan wanneer ze hebben bese...
22/05/2016 18:55
Een heel erg goed artikel. Veel mensen kunnen hier wat van leren!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert