Remigreren naar geboorteland

Door CHERYL Mentowikromo gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Teruggaan naar zijn roots was altijd al in zijn hart blijven knagen. Het gevoel van geborgenheid, genegenheid die hij 'thuis' kreeg miste hij.

Mijn vriend vertrok op 9 jarige leeftijd met zijn zus naar Nederland voor een betere toekomst. Het ging niet zo goed in het land, op alle vlakken ging het slecht, armoede vierde hoogtij. De binnenlandse oorlog bracht de ellende met zich mee, de oorlog was tussen de militairen en de jungle commando. Ik was zelf nog een kind en kan me niet veel van die tijd herinneren, dan dat we door schaarste in rijen moesten staan voor levensmiddelen. Wij woonden in een district en kon er vanwege stopzetting van de veerverbinding niks geleverd worden. Tja, op houtvuur koken was de gewoonste zaak van de wereld, eigen brood bakken. Die tijden leren je om creatief te zijn. Ons gezin bestaat uit 5 personen en wat ik van verhalen van anderen hoor hadden wij het niet zo slecht. Misschien was het toen een voordeel om in een district op te groeien. De situatie in het land zorgde ervoor dat velen hun heil elders gingen zoeken.

Zijn moeder vertrok eerst en bleef hij achter met zijn zus. Hij groeide afwisselend op bij familie van moederszijde en vaderszijde. Ondanks de situatie heeft hij een leuke jeugd gehad. Dan kreeg hij te horen dat hij samen met zijn zus naar Nederland zouden vertrekken. blij en enthousiast dat hij naar zijn moeder zou gaan die hij een paar jaren heeft moeten missen. Eenmaal in Nederland aangekomen kreeg hij te horen dat hij er zou wonen, terwijl hij in de veronderstelling was dat hij op vakantie was. Zo een nieuw leven brak aan, ver weg van de vertrouwde omgeving, familie, vrienden. Vele vragen spookten zeker in zijn hoofd, wat verwachten ze hier van mij in een vreemd land? Hij moest in ieder geval opnieuw beginnen, wennen aan het klimaat, aanpassen moest hij zeker en dat wist hij. Hij maakte vrienden ,niet altijd makkelijk geweest, maar hij had een goed leven. Een goede baan etc., maar toch miste hij zijn 'thuis'. In 2012 leerde hij me kennen en was de drang om terug te gaan sterker geworden. Ik woon in zijn geliefde 'thuis' en toen wist hij zeker terug gaan doe ik zeker. De twee jaren die erna volgden waren niet makkelijk, gelukkig mag ik dat nu achterwege laten. We hebben elkaar weer gevonden. 

In 2015 kwam hij op vakantie, hij zou het dak van het huis helpen opzetten, want het zou niet lang meer duren om naar 'huis' te gaan. Na drie maanden was het zover alles was geregeld, hij had zich al uitgeschreven en keek ernaar uit om hier 'thuis' een nieuw leven te beginnen. Dan begon het hij moest zich hier weer inschrijven als ingezetene. Het was tijdrovend en stressend. Hij kon wel zijn nieren vreten om voor simpele zaken zoveel nodig was of moesten we hier en daar gaan om het in orde te maken dat soms frusterend was. Ik suste hem en moest steeds herhalen dat de ontwikkeling hier niet zo snel gaat als waar hij vandaan kwam. TJA, volgens hem waarom moeilijk als het makkelijk kan. Wennen aan het systeem kan hij nog steeds niet. Na 21 jaren in een een ontwikkeld land te wonen is niet niks en dan ergens te wonen waar het wiel opnieuw uitgevonden moet worden is geen makkelijke aanpassing. Hij worstelt er nog steeds mee, maar voor zijn 'thuis' heeft hij er alles voor over. Hij is nu negen maanden 'thuis' en in die korte tijd heeft hij te maken gehad met uitdagingen, ik noem ze beproevingen. Voor hij voorgoed terugkwam hadden we plannen gemaakt om een eigen onderneming te beginnen. We moeten immers een inkomen verwerven aangezien hij voor nu niet kan werken, omdat hij zijn huis wil afbouwen. Met de slechte economische situatie is overleven niet makkelijk geworden. Huis afbouwen komt in gedrang, maar koste wat kost mogen we met Godswil later dit jaar onze intrek nemen. Met de onderneming gaat het nu stapvoetjes vooruit, maar we blijven optimistisch en alle beetjes helpen mee. In onze jonge jaren waren het de ouders die hun hoofd braken om ons de nodige te geven, een zorgeloze jeugd had ik. Nu is het anders, wij zijn zelf ouders en ervaren we hoe onze ouders toen gevoeld moesten hebben en dat is zeker niet makkelijk. Ik weet dat hij soms twijfels heeft of het een goed idee was om te remigreren.. Maar wat ik zeker weet is dat hij de juiste keus heeft gemaakt en samen komen we er wel uit. Hoop doet leven en samen werken we aan onze toekomst door slechte en goede tijden.

 

17/05/2016 18:26

Reacties (2) 

18/05/2016 14:05
Beste Leonardo,
Klopt we wonen in Suriname. We zullen op onze manier bijdragen aan de ontwikkeling van ons geliefd land. Met horten en stoten zullen wij verder gaan.
Inderdaad is het niet makkelijk voor hem en leert hij beetjes bij beetjes de klappen van de zweep.
Onze belevenissen zullen we zeker delen.
Een fijne dag
18/05/2016 02:45
Geweldig goed en realistisch verhaal. Ik neem aan dat het thuis in je verhaal Suriname is. Hoop dat het helemaal goed gaat komen met je vriend. Het is niet niks om na zoveel jaar weer in een nieuwe omgeving te moeten beginnen. Hoop meer van jullie belevenissen te mogen lezen!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert