Duisternis in paniek

Door Wordbondage gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Mijn hart klopt in mijn borst. Zachtjes maar steeds harder rijst en rijst het omhoog tot ik het voelt kloppen in mijn nek. Het is weer gebeurt, het is weer gestart en ik kan het niet stoppen.

"Ja ik weet het. Ik doe niet mijn best, ik weet het. Laat me alsjeblieft gaan." smeek ik naar het duister om mij heen. Maar ik word alleen gelaten met mijn gedachten terwijl mijn handen en mijn benen langzaam beginnen te trillen. Langs mijn benen kruipt het omhoog en voor ik het weet sta ik er bij alsof ik in een vrieskist staat. Mijn tanden klapperen maar het is hartje zomer. Heerlijk warm.

Opeens uit een duister schiet een arm naar voren en grijpt mij om mijn nek. De hand knijpt en knijpt tot er geen lucht meer in mijn pijp zit. Ik wil schreeuwen. "Ik wil niet dood, alsjeblieft maak mij niet dood. Ik ga dood, mijn god ik ben stervende."

Ergens knapt er vast wel een orgaan of twee in mij, denk ik. Zo voelt het, ik hoor ze poppen onder de druk van die arm. Opeens schiet een andere arm omhoog en zijn vinger boort zich in mijn voorhoofd en begint beelden af te spelen alsof dit de zogehete laatste momenten van je leven zijn die je krijgt te zijn.

Maar dit is niet wat ik verwacht had te zien! Geen liefde, geen lach, geen... Nee ik zie mijn grootste teleurstellingen, de keren dat ik mensen pijn had gedaan, of in ieder geval dacht, de fouten die ik heb gemaakt, mijn domme momenten waarvoor ik mij schaam, rare dingen die ik heb gezegd en alles wat ik niet gedaan heb.

Opeens schiet het naar alles wat ik fout heb gedaan (mijn god, wanneer krijg ik lucht, ik kan bijna niet meer) en alle manieren waarop ik andere mensen kwaad kan doen en kan, kan infecteren met mijn slechtheid en met de mens die ik ben (de duisternis neemt toe, straks besta ik niet meer).

Totdat ik het opeens hoor. Huilen. Er huilt iemand. Nee, dat ben ik. Ik huil. Ik kan blijkbaar huilen. Ik kan geluid maken, ik kan geluid maken, help mij! Iemand help, bel 112.

Je zit voor mij, een arm om mij heen en een glas water in jouw andere hand. Zachtjes duw je met twee vingers een pilletje in mijn handen. Ik ken dit pilletje. De duisternisverdrijver. De angstwegnemer. Ik slik hem door en ik sterf niet meer. Ik drink mijn water en haal weer lucht. Even is er rust.

Tot de angst toeslaat dat dit best nog wel een keer kan gebeuren, zo´n paniekaanval.

15/05/2016 17:21

Reacties (1) 

15/05/2016 18:26
Ja, een paniekaanval kan heftig zijn. Realistisch geschreven!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert