MIjn broertje de vreemdeling

Door Bella gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Sinds het vertrek bij mijn moeder in 1993, heb ik mijn broertje niet meer gezien. Jarenlang ben ik naar hem op zoek geweest. Een paar keer vond ik hem, maar dan werd hij weer meegenomen om weer anoniem te verhuizen. Zelfs zijn achternaam werd veranderd. Hij en ik waren als kind altijd samen. De tijd dat ik bij mijn moeder woonde, hadden wij alleen elkaar. Op mijn 12de verjaardag zat ik aan tafel, om een brief te schrijven naar de kinderrechter, met de vraag of ik een omgangsregeling mocht met mijn broertje. Het is mij nooit gelukt om die te krijgen. Mijn moeder verzon de gekste dingen om het tegen te houden en bjz werkte daaraan mee. In mijn puberteit heb ik het erg moeilijk gehad met dat gemis. Het voelde altijd alsof een deel van mij aan de andere kant van de wereld lag. Hij was een deel van mij, van mijn hart, van mijn leven. Ik wist dat hij ergens was, maar ik wist niet waar of met wie. Ik wist niet hoe het met hem ging, wat hij deed of wie zijn vrienden waren. Soms had ik gewild dat hij overleden was. Klinkt hard en vreemd, maar dan was er wel een eind aan al mijn onzekerheid. Dan kon ik afscheid nemen en afsluiting zoeken. Nu had ik niets. Geen afscheid, geen afsluiting. Alleen iedere dag afvragen waar hij zou zijn, wat hij zou doen. Zelfs afvragen of hij nog leefde, en niet te vergeten, ik had ontzettend veel schuldgevoel omdat ik hem niet mee had kunnen nemen. Die onzekerheid en het schuldgevoel, was een dagelijkse hel. Rechtszaken, het programma vermist, bjz. Niets en niemand hielp mij bij het vinden of zien van mijn broertje. Ook mijn vader heeft destijds keihard gevochten. Niet eens voor zichzelf, maar voor mij. Hij had liever dat ik hem wel zag, dan wij allebei helemaal niet. Het was heftig om hem iedere dag te missen in mijn leven. Maar nog heftiger om te zien wat het met mijn vader deed. Ik woonde destijds alleen met mijn vader, en die arme man lag wel eens dronken en huilend als een klein kind, over het tuinhekje heen. Hij dacht dat ik lag te slapen tegen de tijd dat hij aan de bier ging. Maar ik was juist dat meisje, die elke avond in bed over van alles na ging denken. 10 Jaar was ik, en had al een leven achter de rug. Had geen moeder, en ook geen broertje meer. Ik zag mijn vader er aan onderdoor gaan. Dat deed nog het meeste pijn. Overdag was hij die grote stoere man. Die vader die alles voor zijn dochter deed, iedere dag om 17:00 stond te koken. Maar in de nacht veranderde hij in een hoopje bezopen ellende. Ik heb altijd zijn verdriet gevoeld en begrepen. Ik nam het hem toen niet kwalijk dat hij er op die manier mee om ging. Ik voelde mij destijds niet te kort gedaan. Sterker nog, ik had ontzettend veel respect voor die man. Misschien omdat wij dezelfde pijn voelden, omdat ik toen ook al echt begreep wat hij voelde. Mijn broertje, zijn zoon. Ons wederhelft, spoorloos verdwenen. Vier jaar geleden, stond hij voor mijn neus. Hij had ook naar mij gezocht. Er was een hoop emotie, herkenning en een bepaalde klik. Tegelijkertijd voelde hij als een vreemde voor mij. Het enige wat je al die jaren had, zijn de herinneringen van toen. Toen waren wij nog maar kleine kinderen. We herinneren de broer en zus liefde van toen, de vreugde die wij ooit hadden gedeeld, maar ook alle verdriet en pijn. Maar dat was toen. Met een gat van 18 jaar, was er in het heden helemaal niets meer. Wij waren vreemden voor elkaar. Natuurlijk herken je jezelf in elkaar qua karakter en uiterlijk. Maar het gevoel was zo anders. Ook was er continu een angst bij mij, om hem weer kwijt te raken. Ik wilde dat niet nog een keer. Helaas door het grote gat van 18 jaar, zijn wij hem weer kwijt geraakt. Die 18 jaar die wij hebben verloren, die komen nooit meer terug. Die kunnen wij niet inhalen, al zouden wij dat zo graag willen. In 18 jaar ben je allemaal zo veranderd, de enige band die je nog hebt is het dna. Het houden van is er nog wel, dat is altijd gebleven. Het vreemde is, je houdt van de herinneringen, van de persoon die je toen kende. Van de persoon die voor je staat, weet je eigenlijk helemaal niets. Na 18 jaar ken je elkaar niet meer....

 

11-07-1999

Waarom, voel ik zoveel pijn?

Waarom, mogen wij niet meer samen zijn?

Waarom, al dat verdriet?

Waarom, mag het niet?

Waarom, kan ik alleen maar over jou dromen?

Waarom, kan ik alleen maar hopen dat jij ooit terug zal komen?

Waarom, houdt zij jou bij mij vandaan?

Waarom? Ik heb jullie toch niets misdaan?

Waarom, is onze tijd samen al zo lang voorbij?

Waarom, hoort mijn broertje niet meer bij mij?

Waarom, al die vragen?

Ik zou alleen maar willen, dat mijn ogen ooit weer de jouwe zagen...

 

09-06-2011

Ik heb een broertje, die ik mis.

Een broertje, van wie ik niet meer weet wie hij is.

Een broertje, van wie ik niet meer weet wat hij doet.

Een broertje, die ik ooit in de hemel weer ontmoet.

Een broertje, hij was zo belangrijk voor mij.

Een broertje, zo ver weg, maar in mijn hart zo dichtbij.

Een broertje, met wie ik altijd samen was.

Een broertje, die stoer met mij mee liep naar mijn klas.

Een broertje, die mij vroeger altijd nodig had.

Een broertje, die mij volgde op mijn pad.

Een broertje, die voor mij niet was te vervangen.

Een broertje, waar ik alleen nog maar naar kan verlangen.

Omdat ik hem al te lang kwijt ben in mijn leven.

Is er van de band die wij hadden, niets meer over gebleven.

Ik hou nog steeds heel veel van hem, nog net zoveel als toen.

Daarom geef ik zijn foto ieder jaar, met zijn verjaardag een zoen.

Een zoen, voor de ruzies en liefde die ik vroeger van hem kreeg.

Een zoen, voor alle keren dat ik wat voor hem verzweeg.

Een zoen, voor het afscheid dat ik nooit heb kunnen nemen.

En een zoen, voor alle herinneringen die hij mij gaf, die niemand mij kan ontnemen.

I will always love you...

 

 

 

 

15/05/2016 01:13

Reacties (4) 

15/05/2016 11:25
Ook ik heb 2 zussen, beide hebben zij de kant van mijn ouders gekozen. Hun mannen, hun kinderen, ze kennen me niet, ik heb een zoon, die ook koos voor zijn opa en oma, mijn ouders, waardoor ik mijn zoon, schoondochter en mijn beide kleinkinderen van hen niet zie, ééntje nog nooit heb gezien.
Ik heb nog 3 kinderen en nog 3 kleinkinderen, die heel graag bij hun opa en oma komen. Nee, ik heb niemand zwart lopen maken in hun ogen, maar zij hebben wel met modder gegooid en daardoor mij mijn kind afgenomen, hoewel ik dat ook niet met recht zeg, want hij is een volwassen vent en is getrouwd ...
15/05/2016 11:29
Hoi, heftig allemaal. Helaas kunnen mensen raar in elkaar zitten. Mijn broertje en ik waren nog erg jong en konden zelf niets beslissen. Mijn moeder heeft voor ons besloten dat het zo moest gaan. Waarom zal ik nooit weten. Het zijn wel dingen die je altijd met je mee draagt. Wat betreft het "zwart" maken. Doordat ik mijn gedichten plaats ( ook op facebook), zeggen ze dat ik hen zwart maak. Het is geen zwart maken, maar de waarheid die best gezegd mag worden. Als zij dat zien als zwart maken, moeten zij bij zichzelf gaan afvragen, waarom zij dat zo zien of wat zij zelf fout hebben gedaan.
...
1
tegen Bella
15/05/2016 12:40
Dat ben ik met je eens, ik heb ook diverse artikelen geschreven over mijn verleden, dat is niet zwart maken, maar de waarheid vertellen, die zij juist willen verdoezelen.De waarheid mag altijd gezegd worden en het helpt jezelf om te verwerken wat er gebeurde in die tijd. Voor mij is het een goede therapie geweest.
1
15/05/2016 13:00
Het is zeker een goede therapie :) Ook gewoon ermee doorgaan. Altijd doen wat voor jezelf goed voelt :)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert