Migranten: de tweede generatie.

Door Zevenblad gepubliceerd in Nieuws en politiek

67c41d6ffce4f93fd9f50ff1cbb79ff6_medium.©YouTube.be

Er wordt veel – en terecht – geklaagd over de criminaliteit van de tweede en derde generatie migranten. Dit artikel gaat niet over deze groep onaangepaste jongelui die ons soms het bloed onder de nagels vandaan halen, maar over het lot van een jongeman die, zonder ook maar één keer onze wetten overtreden te hebben, tussen twee culturen gestrand is. Hij vertegenwoordigt een groep waar je maar zelden iets over hoort.

Laat ik hem Joussef noemen. Dat is niet zijn echte naam. Zijn ouders zijn 25 jaar geleden als erkende vluchtelingen uit Iran naar Nederland gekomen en zijn, zo op het eerste gezicht, goed geïntegreerd. Ze hebben een prima renderend familiebedrijfje opgebouwd en hebben, na de eerste twee jaar in Nederland, nooit meer een beroep op een uitkering hoeven doen. Hun vier kinderen zijn allemaal hier geboren en hebben een goede Nederlandse opleiding gehad. Zij hebben Nederlandse diploma's en spreken vloeiend Nederlands. Twee werken in het ouderlijk bedrijf, de andere twee hebben (hadden) een leuke baan in het bedrijfsleven.

Joessef, de oudste van de vier kinderen, is nu 24 jaar. Na een zelfmoordpoging eind vorig jaar, terwijl hij als dakloze in de Randstad rondzwierf, kwam hij bij een collega van mij terecht. Zijn verhaal is schrijnend, maar typerend voor de ellende die de cultuurkloof tussen de eerste en de tweede generatie migranten ten gevolge kan hebben.

Joessef werkte bij een grote bank en had daar uitstekende vooruitzichten. Hij was verliefd op een collega, een Nederlands meisje, maar zijn ouders mochten daar niets van weten. Als moslim werd hem vanaf zijn vroege jeugd ingepeperd dat Nederlandse vrouwen niet deugen, veel te vrij en eigenwijs zijn en door de familie nooit geaccepteerd zouden worden. Sterker nog: zijn ouders zouden wel een bruid voor hem uitzoeken. Zo hoorde het, en daar moest hij zich maar bij neerleggen. Ze waren doodsbenauwd dat hij met één of andere autochtone lellebel zou komen aanzetten, en dan ook nog met een christelijke Nederlandse aanhang. Onbespreekbaar, ondenkbaar zelfs.

Op een kwade dag in het voorjaar van 2015 kwamen zijn ouders met een andere Iraanse migrantenfamilie – een zakenrelatie van zijn vader - overeen dat hun oudste zoon met hun oudste dochter zou trouwen. In hun ogen was het een perfecte match: beiden waren even oud en hun ouders kwamen oorspronkelijk uit dezelfde streek. Ook het meisje was in Nederland opgegroeid, maar streng in de islamitische traditie grootgebracht. Ze was uiteraard nog maagd en een gelovige moslima, die zich nooit ongesluierd op straat zou vertonen. Hij had haar wel eens ontmoet: dat wil zeggen dat hij nooit méér dan haar ogen gezien had. Voor de rest had hij weinig op haar aan te merken, maar met haar trouwen? Nooit een keer.

Zijn protesten werden niet geaccepteerd. Zijn ouders probeerden hem gerust te stellen: de liefde zou vanzelf komen, zo was het altijd gegaan. Met elk kind zou hij méér van zijn vrouw gaan houden, vooral als er zonen geboren werden. Buiten hem om werd een datum voor de verloving geprikt. Daar had hij zich maar bij neer te leggen: anders zou hij, de beoogde erfgenaam van de ouderlijke zaak, onterfd en uit de familie gestoten worden. Hij bezweek uiteindelijk onder de familiaire druk en speelde het spel mee. Het verlovingsfeest werd gevierd in aanwezigheid van beide families. Voor de bruiloft was ook al een datum bepaald: slechts enkele weken later.

Op de verlovingsdag mocht hij voor het eerst met zijn bruid praten. Zij liet voorzichtig doorschemeren dat zij ook niet veel in het huwelijk zag, maar als goede dochter haar ouders wel moest gehoorzamen. Hij voelde zich, in Nederlandse termen gesproken, belazerd en bedonderd. Dezelfde avond deelde hij zijn ouders mee dat hij niet, onder geen enkele voorwaarde, met haar zou trouwen.

Toen barstte zo ongeveer de hel los. Het bleek dat er al van alles en nog wat  voor de bruiloft geregeld was. Er waren gasten uitgenodigd (inclusief een imam en een notaris voor de ondertekening van de huwelijksakte), er was een zaal gehuurd en een feestmaal besteld. Bovendien hoorde hij nu ook voor het eerst dat er nog een bijkomend probleem was: de oudste dochter van de zakenrelatie moest zo spoedig mogelijk trouwen omdat hun tweede (jongere) dochter op het punt stond om aan een schatrijke erfgenaam van een andere Iraanse familie gekoppeld te worden. Volgens de traditie mocht echter de jongere dochter niet vóór de oudere uitgehuwelijkt worden. Joessef moest dus zo spoedig mogelijk de weg voor de tweede dochter vrij maken door met de oudere zuster te trouwen. Toen sloegen bij hem de stoppen door. Hij pakte zijn spullen en dook onder bij Nederlandse vrienden.

Beide families waren in rep en roer. Niet alleen omdat daarmee het huwelijk van de jongere zuster getorpedeerd werd, maar ook omdat Joessef zijn bruid te schande maakte: wie wilde er nu nog trouwen met een vrouw die door haar verloofde in de steek gelaten was? Haar familie nam dat heel hoog op en haar broers gingen op zoek naar Joessef om hun gram te halen voor de belediging die hun zuster was aangedaan.

Via zijn werkgever was Joessef natuurlijk gemakkelijk genoeg te vinden – ze hoefden hem alleen maar bij de bank op te wachten. Dus nam hij de enige stap die hij kon bedenken: ontslag met onmiddellijke ingang. Met behulp van enkele goede vrienden vond hij een tijdelijk onderkomen in een andere stad. Daar zat hij dan: zonder baan, zonder geld en zonder zijn familie.

In de zomer van 2015 meldde hij zich aan als werkzoekende, maar dat viel zwaar tegen. Om anderen niet tot last te zijn ging hij uiteindelijk op straat leven: verscholen tussen illegalen, verslaafden en daklozen. Hij leefde van de hand in de mond, deed losse klussen voor wie hem maar iets wilde betalen en werd uiteindelijk ziek door pure uitputting. Zijn grote liefde, het Nederlandse meisje, liet hem vallen als een baksteen: wat moest zij met een werkloze zwerver zonder toekomst?

In november deed hij een suicidepoging door zijn polsen open te snijden. Hij belandde zwaar bloedend in een ambulance en vervolgens, zoals gebruikelijk, met een spoedopname in de psychiatrie: een wanhopige brok ellende die helemaal alleen stond, opgejaagd door op wraak beluste leden van twee families. Volgens Nederlandse normen had hij nooit iets misdaan, maar volgens zijn familie was hij een verrader: een outcast die uitgekotst en gestraft moest worden. Hij had zich verzet tegen de traditie, tegen het ouderlijk gezag en tegen de islamitische moraal: dat waren doodzonden die hem niet vergeven konden worden. Een en ander werd overigens bevestigd toen een hulpverlener buiten hem om contact met zijn ouders zocht om héél voorzichtig te bemiddelen: er was geen weg terug. Zijn vader 'had geen zoon meer'.

Joessef werkt nu – door bemiddeling van het UWV – als boekhouder voor een uitzendbureau in een ander deel van het land. Zijn familie en de broers van de in de steek gelaten verloofde zijn nog steeds naar hem op zoek. Wat er zal gebeuren als zij hem vinden weet niemand, ook Joessef niet.

Zijn lot is exemplarisch voor veel jonge mensen die gedwongen worden om tussen twee culturen te schipperen, zelfs zonder in criminaliteit of verslaving te vervallen.

Ik vraag mij af of ouders die zeggen dat zij naar West-Europa willen om hun kinderen een betere toekomst te kunnen bieden wel doorhebben hoe dat uit kan pakken – als zij hun eigen cultuur en traditie niet willen loslaten. En dat is slechts één van de gevolgen van onze veelgeprezen  multiculturele samenleving.

13/05/2016 15:18

Reacties (28) 

1
30/07/2016 12:48
Goed en realistisch artikel. Ik denk wel dat de moeilijkheden zeker niet bij alle immigrantenfamilies voorkomen. Ik denk dat het probleem zich voornamelijk voordoet bij de moslims welke naar Europa zijn gekomen en nog steeds komen. Aziatische immigranten, zoals Chinezen, hebben zich naadloos aangepast, buiten de Indische en Surinaamse gemeenschap nog, evenals Christenen en gematigde moslim-immigranten uit diverse andere landen. Hun filosofie was en is: "wij passen ons aan aan het land waar wij ons vestigen, doch met behoud van een groot deel van onze eigen cultuur". En dat werkt, die vrijheid ...
1
06/07/2016 14:01
Heel goed artikel..schrijnend. :( Erg dat zulke dingen anno 2016 nog steeds gebeuren.

Ik heb nu zelf een relatie met een Marokkaanse jongeman... hij komt wel uit een heel warm, modern gezin. Moeder werkt als lerares, vader heeft een goed werk, de zus studeert aan de unief..de zus van de moeder woont in Brussel EN is gehuwd met een vlaming en zo nog enkele familieleden die met belgen, nederlanders en fransen samenzijn. Mijn vriend heeft ook goed gestudeerd, die is nu Maitre d'Hotel geworden.
Ik ben in mei in Marokko geweest, en intussen weten ze dat hij iets heeft met *een w...
2
06/07/2016 14:53
Kijk maar uit, en laat voor alle zekerheid de Nederlandse ambassade of het consulaat weten waar je precies bent.
1
06/07/2016 15:32
Ja hoor, doe ik zeker. Ik ben Belgische en heb in mei ook hetzelfde gedaan..zodat de Belgische ambassade weet WAAR exact ik ben. Etc etc... En dat zal ik ook NU weer doen.
Ik heb er wel alle vertrouwen in maar toch ben ik op mijn hoede..ben ik eigenlijk altijd in een ander land. :) In eender welk land.

Maar als je zulke verhalen hoort en je staat er bij stil, dat doet je natuurlijk wel altijd efkes nadenken in een gemengde relatie. Het nadenken over HOE die mensen gaan reageren als ik bij hen over de vloer kom, DAT bedoel ik dus..
06/07/2016 16:40
De kans bestaat dat ze gaan verlangen dat je je tot hun geloof bekeert.
06/07/2016 17:14
Volgens mijn vriend niet... hij heeft er respect voor dat ik geen moslima ben en naar zijn zeggen hebben zijn ouders daar ook geen problemen mee ..maar ja, we hebben het nog niet eens over trouwen eh, zover zijn we nog lang niet.
Dus misschien zouden ze het dan wel beginnen verlangen eens het woord TROUWEN eraan komt...
1
15/05/2016 15:07
Ja, we zwichten voor die tradities, we geven de onze op....
13/05/2016 19:32
goed artikel, die ouders passen zich gewoon niet aan onze normen aan en het kind is de dupe, zou idd meer aandacht voor moeten zijn.
1
13/05/2016 19:07
goed gesproken, zo is het maar net, triest genoeg
4
13/05/2016 18:57
Vreselijk voor Joessef; ondergedoken te moeten leven en geen familie meer te hebben. Hij deed wel het enigste juiste..

Overigens is dit ook bij Hindoestaanse families nog steeds actueel... (Hoewel het bij hen niet leidt tot moord uit eerwraak.)
Zij trouwen nl een Hindoe als ze netjes zijn...
Als ik met mijn partner over straat loop dan worden we geregeld veroordelend toegesproken door de Hindoestaanse medemens... daarin verschillen ze in fact niets met skinheads.

Het blijft iets onbegrijpelijks; uithuwelijken..
Als ik naar mijn partner kijk (H...
2
13/05/2016 19:12
Ik bedoel maar.
Daarom kan ik het ook niet uitstaan als juist dit soort mensen roept dat Nederlanders racisten zijn en dat zij door ons gediscrimineerd worden.
Wij hoeven dit soort praktijken toch niet klakkeloos te accepteren omdat dat zogenaamd tot hun cultuur behoort? Dat verhaal van de splinter en de balk...
Ik heb het al eerder gezegd hier: discrimineren op gedrag is niet verboden - dat moest er nog bijkomen ook.
1
14/05/2016 08:30
Ik geloof zelfs dat er bij allochtonen meer gediscrimineerd wordt dan bij autochtonen.. hoe krom kan het zijn..
3
13/05/2016 19:14
Ik heb geen cijfers maar ik heb het idee dat het zelfs bij streng gereformeerden ook voor kan komen. Ik zou er niet van staan te kijken.

Vind zulke dingen echt walgelijk. Mensen verplichten te trouwen met iemand waar ze niet mee willen trouwen om wat voor reden dan ook.

Roy ... kom op hij was Zwarte Piet en een geweldig goede en leuke.
2
14/05/2016 08:34
2 geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen.. Bij gereformeerden zou het idd ook voor kunnen komen.

4
13/05/2016 16:40
Als ik zou zeggen dat ik niet wil dat mijn kinderen met moslims trouwen zou ik als racist bestempeld worden - gebeurt het omgekeerd is het opeens 'traditie'... en wat voor één.

Nu maar hopen dat de jongeman niet gevonden wordt door zijn 'liefhebbende familie'.
3
13/05/2016 16:57
je zou ervan schrikken als je wist hoe racistisch en intolerant migranten onder elkaar zijn. Maar daar liggen hier maar weinigen wakker van. Ook niet als moslims christenen in de vluchtelingenopvang treiteren en bedreigen. Dat verklaart men allemaal met de stress die het leven in een beperkte ruimte met zich mee brengt.
De waarheid is dat ze hier niets anders doen dan wat ze thuis ook gedaan hebben.
13/05/2016 17:15
En op die manier hebben ze de hele Noordkust van Afrika ingepalmd. De christenen haalden ze binnen en als dank werden ze uitgeroeid, onderdrukt en verdreven.
1
Lucifall tegen Ktje
14/05/2016 08:35
' Als ik zou zeggen dat ik niet wil dat mijn kinderen met moslims trouwen zou ik als racist bestempeld worden - gebeurt het omgekeerd is het opeens 'traditie'... en wat voor één.'

Quotewaardig Ktje!!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert