Een meisje en een jongen, een vader en zijn dochter.

Door Bella gepubliceerd.

Een meisje van 16, en een jongen van 19 jaar.

Zij kregen een kind.

Het maakte hen niets uit, wat een ander daarvan vind.

Zij wisten zelf niet eens wat zij ermee aan moesten.

Of dat het hun leven grotendeels zou verwoesten.

Moeder was te jong, zij kon het niet aan.

Vader wist dat hij ervoor moest gaan.

Hij wist helemaal nog niet hoe het moest, maar hij zorgde voor haar.

Regelde geld voor eten hier en daar.

Steeds vaker bewandelde hij het verkeerde pad.

Waardoor hij steeds vaker en langer achter tralies zat.

Het meisje was dan op de zorg van moeder aangewezen.

Moeder kon het nog steeds niet, maar niemand die dat aan het kleine meisje af kon lezen.

Zo veel geluk voelde het meisje, als vader er weer was.

Eindelijk geen bezoekjes meer, in een kille ruimte, vanachter glas.

Maar moeder koos een andere weg.

Zij nam het meisje mee, vader wist van niets, geen enkele uitleg.

Vader mocht haar niet meer zien, maar hij was niet van plan om op te geven.

Hij wist hoe slecht zij het had bij moeder, vocht keihard voor zijn dochter haar leven.

De strijdt die zij voerden was harder dan hard, maar vader overwon.

Hij kreeg zijn kleine meisje, op een moment dat hij bijna niet meer verder kon.

Hij gaf haar liefde, zorgde voor haar, en gaf haar zoveel meer dan alleen een huis.

Zij bloeide op en was gelukkig, eindelijk was zij thuis.

Tot op een dag vader zijn hart aan een vrouw verloor.

Het meisje voelde dat het niet goed was, maar vader gaf geen gehoor.

Twee korte jaren in haar leven ervaarde zij geluk.

Zonder dat vader het door had, maakte ook hij haar hartje stuk.

Zij voelde zich niet meer thuis, probeerde steeds vaker te vluchten.

Zocht naar mensen, bij wie zij haar hart kon luchten.

Steeds vaker bleef zij dagen weg van huis, soms zelfs weken.

Haar hele jeugd, leek haar steeds meer op te breken.

Zij bewandelde steeds meer het verkeerde pad.

Gleed steeds dieper af, maar dat haar leven op het spel stond, was wat zij niet doorhad.

Zij zocht naar een beetje liefde, een beetje aandacht.

Zij dacht het te hebben gevonden, maar dat liep anders dan verwacht.

Zij was 19, net als vader, en kreeg een kind.

Het maakte haar niet uit, wat een ander daarvan vind.

Zij had iets meegekregen van haar moeder, zij wist dat zij het beter kon.

Ook al ging de vader er vandoor, zonder reden, zonder pardon.

Zij was helemaal alleen, maar zij wist dat zij het wel redden zou.

Maar wat haar pijn deed, was dat zij voor haar kindje zoveel meer wou.

Zoveel meer dan zij hem eigenlijk kon geven.

Iets wat zij zelf nooit had gehad, een gezinsleven.

Zij legde zich erbij neer, en deed keihard haar best.

Zij gaf alleen nog om haar kind, en vergat de rest.

Enkele jaren later, maakte zij een fout.

Zij kreeg een relatie en raakte zwanger, maar hij is niet degene van wie zij houdt.

Zij wilde een abortus, maar haar hart kon dat niet aan.

Dus nam zij het zoals het was, en zou ook voor dit kindje gaan.

Met z`n drieeën gingen zij verder, en dat ging verbazingwekkend goed.

Zij had immers al bewezen, dat zij weet hoe het moet.

Haar kindjes zijn gelukkig en lijken niets te missen.

Terwijl zij zelf zo hard probeert, bepaalde herinneringen bij zichzelf uit te wissen.

Enkele jaren later, kwam zij haar grote liefde weer tegen, maar wat moest zij hier nou mee?

Zij kon hem niet weerstaan, gevoelens van toen kwamen boven, dus zei ze geen nee.

Het ging snel, hij wilde van haar een tweede kind.

Zij wilde niet meer, maar het maakte hem niets uit, wat zij ervan vind.

Drie maanden later bleek zij zwanger, net 5 weken.

Zij was bang dat hij er, net als de eerste keer, vandoor zou gaan, maar dat sprak hij tegen.

Twee maanden later was hij weg, zonder dat zij het wist, zonder te zeggen waarheen.

Maar al snel kwam zij erachter... Hij was niet alleen.

Zij had dat niet mogen weten, en het liep uit de hand.

Hij liet haar slaan, uit de hoop dat zij het kindje verloor, waaraan zij haar hart al had verpand.

Zij overweegde toch abortus, maar dat zou na 2 maanden weten en voelen dat je zwanger bent, onmenselijk zijn.

Zij zou dat niet aankunnen, zoiets op haar geweten en nog meer pijn.

Nog maar een paar dagen later, zocht hij haar op, hij had spijt.

Hij wilde haar en de kindjes niet nog eens kwijt.

Zij gaf hem op, en koos ervoor om straks verder te gaan met 3 kindjes in haar leven..

Maar die kans werd bijna onmogelijk gemaakt, door de dingen die haar mee ging geven.

Hij stookte mensen op, wilde weer van de baby af, die groeide in haar buik.

Hij maakte haar kapot, en viel terug in zijn drugs gebruik.

Misschien wel om te vergeten wat hij voelde, wat hij aangericht had.

Maar hoe zij zich voelde, was wat hij vergat.

Zoals hoe de ene man in haar leven (haar vader), zo hard vocht om voor zijn kind te mogen zorgen.

Zo probeerde de andere man in haar leven van z`n kindje af te komen, zonder te denken aan morgen.

Morgen kan alles anders voelen, en anders zijn.

Misschien is het morgen wel over, al die pijn.

 

11/05/2016 09:48

Reacties (1) 

1
14/05/2016 07:26
Stil...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert