De Grote Vijand.

Door Arinka gepubliceerd.

Er was niet veel tijd meer. Erik wist het. De hele stad wist het. Hoeveel tijd hadden ze nog? Uren? Nee, zeker niet. Eerder minuten Minuten die voorbij vlogen met een onwaarschijnlijke snelheid, terwijl de vijand steeds verder oprukte.

Erik keek naar alles wat ze bereikt hadden. De muren van het kasteel waren hoog en stevig, maar zouden ze sterk genoeg zijn tegen de vernietigende kracht van de vijand? Kracht was het sleutelwoord en Erik bad de Goden dat de muren het geweld konden weerstaan.

Alle andere dorpen die hier ooit waren gebouwd waren weggevaagd. Ze hadden onvoldoende kracht gehad om de vijand tegen te houden. Hoeveel kastelen, enorme kastelen gebouwd met bloed, zweet en tranen, hadden hier gestaan? Enkel om weggevaagd te worden met slechts 1 doortocht van de vijand.

Honderden moeten het geweest zijn, misschien wel duizenden, steden die verwoest werden. Niemand die er nog van wist. Compleet verdwenen van de kaart. Alsof ze nooit bestaan hadden.

7e97d66f2838c18200788809bbadff71MTM4NDcx

Niemand wist hoeveel steden er ooit geweest waren. De grote vijand liet geen sporen na van de steden die hij verzwolgen had. Er waren geen oudheidkundige vondsten, geen verhalen om te onthouden. Het was alsof ze nooit hadden bestaan en er nooit íets anders geweest was dan de vijand.

Erik wist wel beter. Hij begreep dat zijn stad niet de eerste was die het moest opnemen tegen de grote vijand. Hij smeekte de Goden dat hij de laatste was. Als hij de vijand kon verslaan zouden alle naties voor hem buigen. Ze zouden naar hem komen voor bescherming, voor wijsheid en bondgenootschap.

Hij zou het respect verdienen van alle grote wereldleiders. Als hij ooit maar iets nodig had, van wie dan ook, wat dan ook. Hij zou het krijgen zonder dat men vragen zou stellen. De gedachte alleen was genoeg om zijn borst te doen zwellen en een overwinnende grijns op zijn gezicht te toveren.

da35a24fb3674802565f8bd5243a94d4Y2FzdGxl

Die grijns verdween meteen toen een donderende klap hem terug in de realiteit bracht. De vijand kwam snel naderbij, veel sneller dan hij had verwacht en de kansen op overwinning waren erg klein. Met alle macht probeerde hij het kasteel te versterken tegen de komende aanval.

Zijn manschappen waren verstard door angst, de angst die ook hij voelde. Hij zou zijn angst nooit tonen, hij was tenslotte de leider, maar hij voelde hem wel degelijk. Toch moest hij sterk blijven, een bange leider kon de manschappen niet bij elkaar houden, ze zouden opgeven.

Evengoed was hij bang. Hij voelde zíjn hart bonken. Erik kon zich niet overgeven. Hij keek naar de muren van het kasteel. De bouwende handen. Ze bouwden torens die als los zand in elkaar zouden storten. De poorten zouden met een zucht in elkaar gebeukt worden. De muren zouden bezwijken onder een grote aanvalsgolf.

c9e956b9b84879b82f2e9595e8ba646cY2FzdGxl

Het donderende geraas werd luider en luider. Binnen een paar minuten zou de kracht van de muren getest worden. Als ze de eerste golf niet overleefden, dan was het verlies een feit. De grote vijand was bijzonder aanhoudend en zou golf na golf sturen tot de stad geheel verdwenen zou zijn.

Erik keek op naar de lucht. Boven hem cirkelden de vogels, alsof ze getuige wilden zíjn van de vernietiging. Ze suisden langs de hoge torens. Ze lieten totaal geen angst zien toen ze vlak langs zíjn kasteel vlogen. Alsof ze hem kwamen sarren. Ze waren spionnen van de grote vijand en het was duidelijk dat de aanval nu elk moment kon beginnen.

Toen werd zíjn angst bevestigd. De vogel liet een projectiel vallen, wat met grote kracht op zijn toren stortte en de kantelen deels verpulverde. Er was niks dat Erik kon doen, behalve toekijken. Hij was machteloos.

b164c331778d075dbad1adf15c2fc641Y2FzdGxl

“Nee!” gilde Erik, zich realiserend dat zíjn kasteel nóóit stand zou houden tegen de vijand.

“Erik!” riep een nog krachtigere stem. Erik keek op in de ogen van een vrouw die geschrokken leek van zijn uitbarsting.
“Sorry, mam,” zei hij, terwijl hij zich in het zand liet vallen
“Ik denk dat jij wel genoeg in de zon hebt gezeten voor vandaag.” zei zíjn moeder. “En volgens mij wordt het vloed.”

Erik en zijn moeder pakten hun spullen in en ruimden het strand op. Terwijl ze wegliepen keek Erik voorzichtig achterom. Hij zag nog net hoe de eerste golf zijn zandkasteel wegspoelde.

59de94365f4ef7f0b91362ae9afe4932c2FuZGNh

03/05/2016 20:27

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert