Nou, de ballen!

Door Arinka gepubliceerd.

29fac4eddf54fcc12f03a778d506675f_medium.

Het was niet heel druk op de begrafenis, maar gelukkig waren er toch een aantal mensen gekomen. Niets leek Jochem zo treurig als een begrafenis waar geen hond kwam opdagen. In het geval van zijn vader, een norse en stugge man, zou hem dat niet heel erg verbaasd hebben, maar toch deed het hem goed dat hij niet vergeten werd.

Hij zag oude collegae van zijn vader, mensen die hij vroeger wel eens bij hen aan tafel had zien zitten. Zijn moeder was dan altijd mopperend vertrokken, ze had echt iets tegen die vergaderingen van die mannen. Niet dat zijn vader het er om zou laten, zo was hij niet ingesteld, wat zijn vader wilde gebeurde, of zijn moeder daar nu een probleem mee had of niet.

Jochem keek rond in het zaaltje van het uitvaartcentrum en zag plotseling de oudste vriend van zijn vader binnen komen. Hij keek zoekend rond, zag toen Jochems moeder en liep snel op haar af. Zonder overleg ging hij naast haar zitten, ze keek hem aan, lachte en pakte zijn hand. Hij hield haar kleine verkreukelde handje in zijn grote handen en leunde tevreden, bijna gelukkig, achterover.

Wat het precies was wist Jochem niet, maar ergens gaf dit hem de bibbers. Alsof zijn moeder overspel pleegde en dat terwijl zijn vader net in zijn kist lag. Hoe durfde ze? En dan Ome Wim, wat kwam die hier ineens doen, ze hadden hem verdorie jaren niet gezien en nu zijn vader er niet meer was kwam hij ineens weer opdagen? Nou, daar had hij wel eens wat eerder mee mogen zijn.

ZIjn handen speelden in zijn zakken met de balletjes die zijn vader hem op zijn sterfbed had gegeven. Hij was er na een paar dagen nog altijd niet achter waarom die nu juist zo belangrijk waren geweest, maar dat maakte nu ook niets meer uit. Het gevoel van het draaien van de balletjes in zijn handen was voldoende en meer hoefde hij niet te weten.

De begrafenis trok in een waas aan Jochem voorbij en voor hij het wist was de plechtigheid voorbij, stond hij weer buiten en hing zijn moeder nog steeds aan de hand van Ome Wim. Zonder woorden stapte deze bij zijn moeder en hem in de volgauto op weg naar de begraafplaats. Daar werd de mist zo mogelijk nog dikker toen Jochem zag hoe zijn moeder toeliet dat Wim een arm om haar heen sloeg.

Na de begrafenis stapten ze gedrieën weer in de auto en werden ze voor het huis van zijn ouders afgezet. Ome Wim stapte ook uit en liep, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, mee naar binnen. Jochem begon het goed zat te raken en vragend keek hij naar zijn moeder. Die keek echter met adoratie naar de man die nog steeds haar hand omvatte.

Jochem ging met een nijdig gezicht koffie zetten. "Moet jij ook?", vroeg hij aan Ome Wim. "Ja, graag jongen", antwoordde hij. Noem me geen jongen, dacht Jochem boos, maar hij zag dat zijn moeder alweer zat te glimmen. Wat was er met haar aan de hand? Wat was hier gaande? Jochem voelde dat er iets drastisch veranderd was. Hij hield het niet meer en riep: "Wat is er met jullie? Jullie lijken wel een stel verliefde pubers. Mijn vader, jouw man is net dood! Gedraag je op zijn minst als een weduwe!", snauwde hij zijn moeder toe.

"Liefje", begon zijn moeder met zachte stem, "sommige dingen zijn niet uit te leggen. Door je vaders dood weet ik nu dat ik geen tijd meer moet verspillen. Ik heb al teveel tijd vergooid." "Vergooid?", brulde Jochem nu uit, terwijl hij naar Wim keek die stilletjes toe zat te kijken. "Vergooid? Met papa?" "Nou, zo bedoel ik het natuurlijk niet", probeerde zijn moeder nog, maar Jochem luisterde al niet meer.

Kwaad liep hij de deur uit, die hij met een harde knal achter zich dicht smeet. Hij wist niet waar hij naartoe ging, alleen dat hij hier weg moest. Hij stak zijn handen in zijn zakken, voelde de balletjes en opeens werd het hem allemaal teveel. Hij haalde ze uit zijn zak, keek ernaar en smeet ze toen keihard tegen de muur aan. Met veel lawaai spatten de balletjes in duizenden stukjes uit elkaar en vielen er 2 proppen papier op de grond. Het leken wel brieven.

"Huh?", Jochem snapte er niks van. Wat was dat dan? Hij had altijd gedacht dat de balletjes massief waren, ze waren ook zo zwaar geweest. Huilend viel hij op zijn knieën bij de scherven neer. Neeeee, dit was het laatste wat hij nog van zijn vader had gehad en hij had het gesloopt. Snotterend en snikkend probeerde hij de stukjes bij elkaar te krijgen, maar het waren er zoveel dat hij niet wist waar hij moest beginnen. Zijn oog viel op één van de verfrommelde brieven die eruit waren gevallen.

Hij pakte de prop op en streek hem glad, onmiskenbaar kwam het handschrift van zijn moeder hem tegemoet. Aan de datum te zien was deze brief lang voor zijn geboorte geschreven. Liefste Wim, zo begon de brief... Ik moet je iets vertellen. je weet hoeveel ik van je hou en ik ben zo ontzettend blij dat ik je kan vertellen dat we een kindje krijgen. Althans, als je me niet alleen laat. Ik kan niet alleen voor een baby zorgen, maar samen kunnen we het aan, ook al zijn we nog jong...

Jochems hart stond stil. Wim? Baby? Jong? Ja, zijn moeder was een jonge moeder, een stuk jonger dan zijn vader, maar was ze zwanger geweest van een ander kindje? Hij begreep er niets van. Zijn ogen zochten naar de andere prop en snel pakte hij die op en vouwde deze ook glad. Hij las met het hart in zijn keel de woorden...

Liefste, waarom heb je me niet geantwoord? Ik ben zo bang. MIjn buik wordt al dikker en ik kan het niet langer verbergen. Mijn ouders hebben het ontdekt en ze willen dat ik trouw met de vader, maar ze weten natuurlijk niet wie dat is. Jan, je weet wel, die oude buurman die van die houten kegelballetjes maakt, wil wel met me trouwen heeft hij gezegd tegen mijn vader, maar ik hou niet van hem. Ik hou van jou.

Waarom schrijf je me niet terug? Ik wacht op je! Laat me alsjeblieft niet in de steek...

 

03/05/2016 20:26
Wil jij ook artikelen publiceren op Tallsay.com?

Tallsay is een leuke en makkelijke manier om verhalen, artikelen en recepten te publiceren. Publiceer vandaag nog jouw eerste artikel!

Aanmelden Over ons

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert